บทที่ 90 เอกสารฉบับแรกที่ได้รับคำสั่ง

ดูเหมือนว่าความกังวลของเขานั้นจะเกินจริงไป

เฉินเจี๋ยคนนี้ แม้จะอายุน้อย แต่มีความเป็นผู้ใหญ่ทางการเมืองที่เหนือกว่าคนทั่วไปมาก

ในเมื่ออีกฝ่ายแสดงความจริงใจถึงเพียงนี้ ตนเองก็ต้องตอบแทนด้วยเช่นกัน

“ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน แนวคิดของคุณดีมาก และสุขุมรอบคอบ” หม่าตงเฉิงพยักหน้าด้วยความพอใจ บีบก้นบุหรี่ในมือทิ้งไป น้ำเสียงของเขากลับมาจริงจัง “คุณและสหายไห่ซาน ล้วนเป็นกำลังสำคัญของเมืองอันอี๋ของเรา การที่พวกคุณสามารถร่วมมือกันได้ ผมก็สบายใจแล้ว”

เขาจ้องมองเฉินเจี๋ย และกล่าวด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการแต่แฝงด้วยการให้กำลังใจ: “คุณเพิ่งมา อาจจะยังไม่เข้าใจความพิเศษของเมืองอันอี๋ของเรา เมืองอันอี๋ไม่ใช่เมืองระดับตำบลธรรมดา แต่เป็น ‘เมืองนำร่องด้านการปฏิรูป’ และเป็น ‘เมืองแนวหน้า’ ที่คณะกรรมการพรรคประจำเมืองได้กำหนดไว้!”

“คณะกรรมการพรรคประจำเมืองได้ให้อิสระแก่เราอย่างมาก และมีข้อกำหนดเพียงข้อเดียวสำหรับเรา นั่นคือ การพัฒนา คือการพัฒนาที่รวดเร็วและดี เพื่อเป้าหมายนี้ อนุญาตให้พวกเรากล้าที่จะทดลอง กล้าที่จะบุกเบิก!”

“ดังนั้น สหายเสี่ยวเฉิน คุณไม่จำเป็นต้องมีความกังวลใดๆ ไม่ต้องกลัวที่จะทำผิดพลาด ตราบใดที่เป็นไปเพื่อการพัฒนาของเมืองอันอี๋ เพื่อความเป็นอยู่ที่ดีของพี่น้องชาวอันอี๋กว่าสี่แสนคน คุณก็จงทุ่มเททำไปได้อย่างเต็มที่เลย! คณะกรรมการพรรคประจำเมือง จะเป็นแนวหลังที่แข็งแกร่งที่สุดของคุณ ผมและสมาชิกในคณะกรรมการจะสนับสนุนงานของคุณอย่างเต็มที่!”

คำพูดของหม่าตงเฉิงหนักแน่นและชัดเจน

เขาไม่ได้พูดว่า ผมสนับสนุนคุณ แต่พูดว่า คณะกรรมการพรรคประจำเมืองสนับสนุนคุณ เขาไม่ได้พูดว่า ผมจะเป็นผู้หนุนหลังคุณ แต่พูดว่า นี่คือข้อกำหนดของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง

นี่เป็นการให้อำนาจสูงสุดแก่เฉินเจี๋ย และยังเป็นการผูกมัดจุดยืนของตนเองเข้ากับการตัดสินใจของคณะกรรมการพรรคประจำเมือง และการพัฒนาของเมืองอันอี๋ได้อย่างชาญฉลาด

นี่คือการแสดงจุดยืนทางการเมืองที่ชาญฉลาดมาก สุภาพ แต่ก็มีความห่างเหิน เป็นทางการ แต่ก็หาข้อบกพร่องไม่ได้

เฉินเจี๋ยลุกขึ้นยืนทันที ในใจของเขากระจ่างแจ้ง เขาเข้าใจความหมายที่ซ่อนอยู่ของหม่าตงเฉิง

เวทีนี้มอบให้คุณแล้ว การอนุญาตก็ให้แล้ว ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณจะสามารถแสดงละครดีๆ ออกมาได้อย่างไร หากทำได้ดี ความดีความชอบเป็นของทุกคน หากทำพัง คุณต้องรับผิดชอบเอง

นี่คือสิ่งที่เขาต้องการ

“ขอบคุณสำหรับความไว้วางใจและการสนับสนุนจากท่านเลขาธิการครับ! การมีท่านและคณะกรรมการพรรคประจำเมืองเป็นผู้นำ ทำให้ผมมั่นใจและมีกำลังใจมากขึ้นครับ!” เฉินเจี๋ยกล่าว

เมื่อออกมาจากห้องทำงานของหม่าตงเฉิง เฉินเจี๋ยก็ถอนหายใจยาว

จุดสำคัญสองจุดในโครงสร้างอำนาจของเมืองอันอี๋ ไม่ว่าจะเป็นเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองและรองนายกเทศมนตรีบริหาร เขาได้ตรึงไว้ได้เบื้องต้นแล้ว

คนหนึ่งบรรลุความเข้าใจร่วมกันในการทำงาน อีกคนหนึ่งให้การอนุญาตในด้านนโยบาย

แม้ว่าความสัมพันธ์นี้ยังคงเปราะบางและยังห่างไกลจากความมั่นคง แต่นี่ก็ได้ซื้อพื้นที่และเวลาอันมีค่าที่สุดที่เขาจะสามารถลงมือทำได้อย่างอิสระแล้ว

สิ่งต่อไปที่เขาต้องทำคือ การลงไปสัมผัสอย่างแท้จริง เพื่อทำความเข้าใจชีพจรที่แท้จริงของแผ่นดินนี้ จากนั้น ใช้ชัยชนะที่สวยงามครั้งแล้วครั้งเล่า เพื่อทำตามคำมั่นสัญญาของเขา และเสริมสร้างตำแหน่งของตัวเอง

เช้าตรู่ของวันรุ่งขึ้น เมื่อแสงอาทิตย์แรกสาดส่องผ่านหมอกบางๆ ลงมาบนอาคารสำนักงานที่สง่างามของรัฐบาลเมืองอันอี๋ เฉินเจี๋ยก็ได้ออกกำลังกายตอนเช้าเสร็จสิ้นแล้ว สวมเสื้อแจ็คเก็ตแบบราชการที่ดูสะอาดตาพร้อมกางเกงขายาวสีเข้ม และนั่งอยู่ในห้องทำงานรองนายกเทศมนตรี

ห้องทำงานไม่ใหญ่ อาจกล่าวได้ว่าค่อนข้างเก่า แต่หน้าต่างสะอาด แสงสว่างดี และมีทิวทัศน์กว้างขวาง สามารถมองเห็นสวนเล็กๆ ด้านล่างที่มีต้นการบูรอยู่สองสามต้นได้

เฉินเจี๋ยไม่ได้สนใจขนาดของห้องทำงาน สำหรับเขาแล้ว ที่นี่จะเป็นกองบัญชาการสำหรับการต่อสู้ของเขาในอีกสองปีข้างหน้า

เขาไม่ได้รีบดูเอกสาร แต่ชงชาใสๆ ให้ตัวเองหนึ่งแก้วก่อน

กลิ่นหอมของชาช่วยให้จิตใจของเขาสงบลงได้อย่างรวดเร็วในสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยนี้

วันนี้เป็นวันแรกที่เขาเป็นรักษาการนายกเทศมนตรีเมืองอันอี๋ และเป็นจุดเริ่มต้นของการใช้อำนาจของเขาอย่างแท้จริง

การพูดคุยกับเจี่ยงไห่ซานและหม่าตงเฉิงเมื่อวานนี้ แม้ว่าจะทำให้เขาได้รับความประทับใจที่ดีและการผ่อนผันในเบื้องต้น แต่ก็ยังไม่เพียงพอ

ในเมืองอันอี๋ซึ่งเต็มไปด้วยผู้มีความสามารถและผลประโยชน์ที่หยั่งรากลึก การที่จะสามารถยืนหยัดได้อย่างแท้จริง ท้ายที่สุดแล้วต้องอาศัยผลงานที่จับต้องได้และความสามารถในการแก้ปัญหาเท่านั้น

“ก๊อกๆๆ” เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ

“เชิญครับ” เฉินเจี๋ยวางถ้วยชาลงและนั่งตัวตรง

ประตูถูกผลักเปิดออก หลี่เหวินจวิน ผู้อำนวยการสำนักงานพรรคและรัฐบาลเมือง ถือเอกสารกองหนึ่งเข้ามา พร้อมรอยยิ้มที่ฝืนๆ ซึ่งแสดงถึงความเหนื่อยล้าเล็กน้อย

“ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน อรุณสวัสดิ์ครับ” หลี่เหวินจวินวางกองเอกสารลงบนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่หน้าเฉินเจี๋ยอย่างระมัดระวัง “นี่คือเอกสารที่ค้างอยู่จำนวนหนึ่งที่ต้องรอคำสั่งและการจัดการจากรัฐบาลเมืองครับ มีทั้งเรื่องเร่งด่วนและเรื่องปกติ ผมได้จัดหมวดหมู่ให้ท่านแล้ว”

เฉินเจี๋ยมอง "ภูเขาเอกสาร" ตรงหน้า และเข้าใจในใจ

เอกสารที่ค้างอยู่เหล่านี้เป็นเหมือนข้อสอบจำนวนมาก ซึ่งมีทั้งเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน และแน่นอนว่าต้องมีปัญหาที่ยากลำบากต่างๆ และกับดักที่ยากจะสังเกตเห็นซ่อนอยู่ด้วย

วิธีการ ประสิทธิภาพ และระดับความสามารถในการจัดการเอกสารเหล่านี้ของเขา จะถูกเผยแพร่ไปทั่วอาคารรัฐบาลทั้งหมดอย่างรวดเร็วผ่านปากของหลี่เหวินจวิน ซึ่งจะกลายเป็นความประทับใจแรกที่ทุกคนจะใช้ตัดสินความสามารถของนายกเทศมนตรีคนใหม่คนนี้

“ลำบากท่านมากแล้ว ผู้อำนวยการหลี่” เฉินเจี๋ยไม่ได้แสดงความไม่พอใจแม้แต่น้อย แต่กลับลุกขึ้นยืนและรินน้ำให้หลี่เหวินจวินด้วยตัวเอง พร้อมยิ้มและกล่าวว่า “เอกสารเยอะขนาดนี้ ท่านคงใช้เวลาจัดระเบียบไม่น้อยเลยใช่ไหมครับ”

การกระทำเล็กๆ นี้ทำให้หลี่เหวินจวินรู้สึกอบอุ่นในใจ เขารีบโบกมือ: “ไม่ลำบากครับ ไม่ลำบาก นี่คืองานในหน้าที่ของผม ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ท่านเพิ่งมาใหม่ ให้ผมเลือกเอกสารที่เร่งด่วนและสำคัญบางส่วนออกมา แล้วรายงานให้ท่านทราบก่อนดีไหมครับ”

“ไม่เป็นไรครับ” เฉินเจี๋ยโบกมือเป็นสัญญาณให้เขานั่งลง “เริ่มจากฉบับแรกเลยครับ เราจะดูทีละฉบับ”

แน่นอนว่าเฉินเจี๋ยไม่ได้หมายความว่าจะไม่แยกแยะความเร่งด่วนและสำคัญของเอกสาร แต่เขาจำเป็นต้องทำความเข้าใจเมืองอันอี๋อย่างลึกซึ้งผ่านเอกสารจำนวนมาก การอนุมัติเอกสารสำคัญและเร่งด่วนโดยไม่มีความเข้าใจในพื้นฐานที่เพียงพอ อาจทำให้เกิดความผิดพลาดหรือตกหลุมพรางได้ง่าย

หลี่เหวินจวินทำตามที่สั่ง และหยิบจดหมายฉบับหนึ่งจากด้านบนสุดของกองเอกสารยื่นให้เฉินเจี๋ย

“ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน นี่คือฉบับแรก และเป็นปัญหาที่ชาวบ้านสะท้อนมาค่อนข้างรุนแรงในช่วงนี้ครับ” หลี่เหวินจวินเผยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “เป็นจดหมายจากอาจารย์หวัง ผู้อำนวยการโรงเรียนประถมใจกลางเมืองของเราครับ”

เฉินเจี๋ยรับจดหมายและอ่านอย่างละเอียด

เนื้อหาในจดหมายนั้นเรียบง่าย แต่ก็เป็นปัญหาที่เกิดขึ้นทั่วไป ด้วยการพัฒนาทางเศรษฐกิจของเมืองอันอี๋และจำนวนประชากรต่างถิ่นที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว ขนาดของโรงเรียนประถมใจกลางเมืองก็ขยายตัวอย่างต่อเนื่อง โดยมีจำนวนนักเรียนเกินสามพันคนแล้ว

เมื่อถึงเวลาเลิกเรียนในเวลาสี่โมงครึ่งทุกวัน ถนนหน้าโรงเรียนที่ไม่กว้างอยู่แล้ว จะถูกรถยนต์ รถจักรยานยนต์ไฟฟ้า และรถสามล้อของบรรดาผู้ปกครองที่มารับลูกปิดกั้นจนแน่นขนัด ทำให้เกิดการจราจรติดขัดอย่างรุนแรง และยังมีความเสี่ยงด้านความปลอดภัยอย่างมากอีกด้วย

ผู้อำนวยการหวังได้ขอความช่วยเหลืออย่างจริงใจในจดหมาย โดยหวังว่ารัฐบาลเมืองจะสามารถประสานงาน ส่งตำรวจจราจรและเจ้าหน้าที่เทศกิจมาเพิ่มเติมในช่วงเวลาเลิกเรียน เพื่อควบคุมความสงบเรียบร้อยและระบายการจราจร

นี่เป็น “โรคของเมือง” ที่พบเห็นได้ทั่วไป และเป็นปัญหาที่ทดสอบสติปัญญาในการบริหารจัดการระดับรากหญ้าอย่างยิ่ง

หลี่เหวินจวินแอบสังเกตสีหน้าของเฉินเจี๋ยอย่างเงียบๆ

ปัญหานี้ ผู้นำชุดก่อนๆ ก็เคยจัดการมาแล้ว ซึ่งก็ไม่พ้นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า ไม่ว่าจะด้วยการขอให้สถานีตำรวจและตำรวจจราจรเพิ่มกำลังคนเป็นการชั่วคราว หรือออกประกาศเรียกร้องให้ผู้ปกครองรับส่งลูกอย่างมีอารยธรรม

ผลลัพธ์ไม่มากนัก เมื่อเวลาผ่านไป ปัญหาก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมอีก