บทที่ 92 ความสามารถในการอนุมัติเอกสารที่รวดเร็วและเป็นรูปธรรม

นี่เกือบจะเป็นทางตันที่ยากจะเลือก

เฉินเจี๋ยขมวดคิ้วเล็กน้อย

ในชาติที่แล้ว เขาเคยเห็นเหตุการณ์ความขัดแย้งหมู่คณะที่รุนแรงมากมายที่เกิดจากการจัดการปัญหาการเวนคืนที่ดินและการรื้อถอนที่ไม่เหมาะสม และยังได้เห็นบทเรียนที่เจ็บปวดจากการที่ข้าราชการระดับรากหญ้าใช้กำลังตำรวจอย่างหยาบคายและรุนแรง เพราะกลัวการรับผิดชอบ ซึ่งท้ายที่สุดทำให้เรื่องเล็กบานปลาย เรื่องใหญ่บานปลายจนระเบิด

สถานการณ์เช่นนี้ จำเป็นต้องทำความเข้าใจปัญหาทั้งหมดให้ถ่องแท้ก่อน ถึงจะสามารถรักษาได้อย่างถูกจุด

เฉินเจี๋ยปิดเอกสารแล้วเงยหน้ามอง หลี่เหวินจวิน และถามว่า: “ผู้อำนวยการหลี่ครับ การเวนคืนที่ดินที่หมู่บ้านหงซิงในครั้งนี้ มาตรฐานการชดเชยเป็นเท่าไหร่? ดำเนินการตามเอกสารใด? ทางเมืองมีราคาแนะนำกลางหรือไม่?”

“ความไม่พอใจหลักๆ ของชาวบ้านคืออะไร? พวกเขาคิดว่ายอดรวมค่าชดเชยต่ำเกินไป หรือคิดว่าการจ่ายเงินชดเชยไม่โปร่งใสและไม่ยุติธรรม?”

“สหายที่รับผิดชอบงานเวนคืนในครั้งนี้ ได้มีการลงไปอธิบายถึงนโยบายให้ชาวบ้านฟังอย่างชัดเจนทุกครัวเรือนหรือไม่? ได้มีการรับฟังข้อเรียกร้องของพวกเขาอย่างจริงจังหรือไม่?”

“ใครคือผู้จัดตั้งการร้องเรียนในครั้งนี้? ข้อเรียกร้องหลักของพวกเขาคืออะไร? ได้มีการเสนอเงื่อนไขที่เป็นรูปธรรมและสามารถเจรจากันได้บ้างหรือไม่?”

คำถามที่ต่อเนื่องกันนี้ทำให้หลี่เหวินจวินรู้สึกสับสนในสมอง และไม่สามารถตามความคิดของเฉินเจี๋ยได้ทัน

ในฐานะผู้อำนวยการสำนักงานพรรคและรัฐบาลเมือง เขามีหน้าที่รับผิดชอบเพียงแค่การส่งเอกสารขึ้นลงเท่านั้น ส่วนรายละเอียดของงานธุรกิจเฉพาะ เช่น การเวนคืนที่ดิน เขาไม่ทราบรายละเอียด

เขารู้เพียงว่า สถานีตำรวจได้ยื่นรายงานขอเงิน โดยมีเหตุผลว่าชาวบ้านกำลังจะก่อเหตุวุ่นวาย

“เรื่องนี้... ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน สถานการณ์ที่เฉพาะเจาะจง ผม... ผมไม่ค่อยแน่ใจครับ หรือว่าผมจะให้สหายจากสำนักงานเวนคืนที่ดินและสหายจากสถานีตำรวจมาให้รายงานต่อท่านโดยตรงดีไหมครับ” หลี่เหวินจวินพูดติดอ่าง

“ไม่จำเป็น” เฉินเจี๋ยโบกมือ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของหลี่เหวินจวิน เขาก็พอจะเดาได้ว่า นี่เป็นอีกหนึ่งความขัดแย้งระดับรากหญ้าที่เกิดจากความหยาบในการทำงานในระยะแรก การสื่อสารที่ไม่ราบรื่น หรือแม้แต่การแสวงหาผลประโยชน์จากอำนาจ

และบางหน่วยงาน สิ่งที่คิดได้ไม่ใช่การจะแก้ไขความขัดแย้งอย่างไร แต่เป็นการใช้วิธีที่ง่ายและประหยัดที่สุดในการ “กด” ความขัดแย้งไว้

เฉินเจี๋ยถือรายงานคำร้องนี้ไว้ แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง และไม่ได้ทำคำสั่งอนุมัติใดๆ

“เอาล่ะ ผู้อำนวยการหลี่ ท่านออกไปก่อนได้เลยครับ ส่วนเอกสารที่เหลือทั้งหมดก็ทิ้งไว้ที่นี่ วันนี้ช่วงเช้า ผมจะจัดการให้เสร็จทั้งหมด” เฉินเจี๋ยชี้ไปที่กองเอกสารที่เหมือนภูเขาเล็กๆ บนโต๊ะ

“ทั้... ทั้งหมดเลยเหรอครับ” หลี่เหวินจวินคิดว่าตัวเองได้ยินผิด “ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน มีเอกสารหลายสิบฉบับเลยนะครับ ท่าน... ท่านจะดูทั้งหมดไหวหรือครับ”

“ไม่เป็นไรครับ ท่านไปทำงานของท่านก่อนเถอะ” เฉินเจี๋ยยิ้ม และไม่ได้อธิบายอะไรอีก

หลี่เหวินจวินเดินออกจากห้องทำงานด้วยความตกตะลึงและสงสัยเต็มเปี่ยม

ภายในห้องทำงาน กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

เฉินเจี๋ยยกถ้วยชาขึ้นจิบชาที่เริ่มเย็นลงเล็กน้อย จากนั้นก็หันกลับไปที่กองเอกสารที่สูงพะเนินนั้นอีกครั้ง

สายตาของเขาแน่วแน่อย่างยิ่ง

สำหรับคนอื่น นี่คือกองเอกสารราชการที่น่าเบื่อ ซับซ้อน และเต็มไปด้วยกับดัก

แต่สำหรับเฉินเจี๋ย ผู้มีประสบการณ์สองชาติและเคยฝึกฝนในหน่วยงานมันสมองระดับสูง นี่คือสนามรบที่เขาคุ้นเคยและถนัดที่สุด

เฉินเจี๋ยหยิบเอกสารฉบับที่สามขึ้นมา นี่คือรายงานจากศูนย์วัฒนธรรมเมือง ซึ่งขออนุมัติเงินทุนห้าแสนหยวน เพื่อใช้สร้าง “รูปปั้นธีมวัฒนธรรมความปรองดอง” ขนาดใหญ่พร้อมน้ำพุดนตรีที่จัตุรัสกลางเมือง เพื่อยกระดับรสนิยมทางวัฒนธรรมของเมืองอันอี๋

เฉินเจี๋ยอ่านรายงานที่บรรจุอย่างสวยงามและใช้คำที่หรูหรานี้แล้วส่ายหัวเล็กน้อย โครงการสร้างภาพลักษณ์ 

เขาหยิบปากกามาเขียนคำสั่งอนุมัติ โดยเริ่มจากการยอมรับแรงจูงใจของอีกฝ่ายก่อน จากนั้นก็ชี้ให้เห็นข้อบกพร่องของแผนงาน และชี้แนวทางการทำงานที่ถูกต้องในขั้นตอนต่อไปให้

มีเหตุผลและหลักฐาน มีการวิพากษ์วิจารณ์และการก่อร่างใหม่ ทำให้ไม่มีใครสามารถหาข้อบกพร่องได้แม้แต่น้อย

เฉินเจี๋ยวางเอกสารฉบับนี้ลง และหยิบเอกสารฉบับที่สี่ขึ้นมา นี่คือรายงานความเป็นไปได้เกี่ยวกับ “โครงการเปลี่ยนถนนขาวเป็นดำ” ที่เสนอโดยสำนักงานก่อสร้างเมือง ซึ่งวางแผนที่จะอัพเกรดถนนสายหลักที่เป็นพื้นผิวคอนกรีตเดิมทั้งหมดให้เป็นพื้นผิวลาดยางมะตอย โดยคาดการณ์การลงทุนรวมเกินกว่ายี่สิบล้านหยวน

เฉินเจี๋ยอ่านรายงานอย่างละเอียด ตัวรายงานเองทำออกมาอย่างมืออาชีพมาก ตั้งแต่พารามิเตอร์ทางเทคนิคไปจนถึงงบประมาณโครงการ ไม่มีที่ติ

แต่เขากลับใช้ปากกาวงกลมไว้ที่ท้ายรายงาน แล้วเขียนคำสั่งอนุมัติกำกับไว้ว่า: “แผนงานโดยรวมเป็นไปได้ แต่ขอให้สำนักงานก่อสร้างเมืองเสริมการพิสูจน์ปัญหาหนึ่ง: สภาพเครือข่ายท่อใต้ดินของเมืองเรา (รวมถึงน้ำประปา การระบายน้ำเสีย ก๊าซ ไฟฟ้า และการสื่อสาร) เป็นอย่างไร? มีปัญหาการเสื่อมสภาพหรือความจุไม่เพียงพอหรือไม่? มีแผนการอัพเกรดครั้งใหญ่ในอีกสามถึงห้าปีข้างหน้าหรือไม่?”

“การเปลี่ยนถนนขาวเป็นดำเป็นเรื่องที่ดี แต่ไม่ควรที่จะ ‘เพิ่งปูถนนเสร็จ ก็ต้องรื้ออกมาขุดท้องถนน’ จำเป็นต้องวางแผนการปรับปรุงพื้นผิวถนนร่วมกับการอัพเกรดเครือข่ายท่อใต้ดินอย่างเป็นระบบ ทำการก่อสร้างในครั้งเดียว เพื่อหลีกเลี่ยงการก่อสร้างซ้ำซ้อน ซึ่งจะทำให้เกิดความสูญเสียทางการคลังอย่างใหญ่หลวง”

“ขอให้สำนักงานก่อสร้างเมืองร่วมกับหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง เช่น การประปา ไฟฟ้า และการสื่อสาร จัดทำแผนการปรับปรุงแบบบูรณาการทั้งใต้ดินและบนดิน แล้วจึงส่งให้สำนักงานรัฐบาลเพื่อพิจารณา”

คำสั่งอนุมัตินี้แสดงให้เห็นถึงความสามารถในการวางแผนในภาพรวม ซึ่งอยู่เหนือขอบเขตของโครงการเดียว มีการคิดเชิงระบบและมองการณ์ไกล

เวลาผ่านไปทีละนาที

เฉินเจี๋ยจมดิ่งอยู่ในโลกของตัวเองอย่างสมบูรณ์ ปากกาของเขาวาดไปบนเอกสารอย่างรวดเร็ว บางครั้งก็วงกลม บางครั้งก็เขียนกำกับ

สำหรับคำขอที่สมเหตุสมผลซึ่งเป็นประโยชน์ต่อการพัฒนาของเมืองอันอี๋และปรับปรุงความเป็นอยู่ของประชาชนอย่างแท้จริง เขาก็จะอนุมัติอย่างเด็ดขาด และบ่อยครั้งที่เขามักจะแนบคำแนะนำเพิ่มเติมที่สร้างสรรค์และมองการณ์ไกลไว้ด้วย

สำหรับคำขอที่แอบแฝงผลประโยชน์ส่วนตัว มีแรงจูงใจที่ไม่บริสุทธิ์ หรือไม่เป็นไปตามความเป็นจริง เขาก็จะชี้ให้เห็นปัญหาอย่างตรงไปตรงมาและไม่มีการลดราวาศอก และปฏิเสธด้วยตรรกะที่ไม่อาจปฏิเสธได้

คำสั่งอนุมัติทุกฉบับของเฉินเจี๋ย ไม่ใช่แค่คำว่า “ตกลง” หรือ “ไม่อนุมัติ” เท่านั้น

ในนั้น มีความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในนโยบาย ความห่วงใยอย่างจริงใจต่อสภาพความเป็นอยู่ของประชาชน การวางแผนในระยะยาวสำหรับอนาคต และที่สำคัญกว่านั้นคือ การให้คำแนะนำที่มีคุณภาพสูงแก่ผู้ใต้บังคับบัญชาอย่างไม่เป็นทางการ

โดยไม่รู้ตัว ก็ถึงเวลาเที่ยงวันแล้ว

ประตูห้องทำงานถูกเคาะเบาๆ อีกครั้ง เป็นหลี่เหวินจวิน

เขาถือกล่องอาหารกลางวันเข้ามาอย่างระมัดระวัง “ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ตอนนี้สิบสองโมงแล้วครับ ผมนำอาหารจากโรงอาหารมาให้ท่าน ท่านพักผ่อนสักครู่และทานอะไรหน่อยนะครับ” หลี่เหวินจวินพูดเบาๆ ขณะที่มองเฉินเจี๋ยที่ยังคงก้มหน้าอนุมัติเอกสารอยู่

เฉินเจี๋ยเงยหน้าขึ้นมาเหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์ นวดดวงตาที่เมื่อยล้าเล็กน้อย: “ขอบคุณครับ ผู้อำนวยการหลี่ ท่านวางไว้ตรงนั้นก่อนได้เลย”

เฉินเจี๋ยยืดคอที่แข็งตึงเล็กน้อย แล้วชี้ไปที่กองเอกสารสองกองที่แยกกันอย่างชัดเจนบนโต๊ะ: “เหล่านี้คือเอกสารที่อนุมัติเสร็จแล้ว กองด้านซ้ายคือที่อนุมัติ ส่วนกองด้านขวาคือที่ต้องส่งคืนหรือขอเอกสารเพิ่มเติม ในแต่ละฉบับ ผมมีคำสั่งอนุมัติอย่างละเอียดไว้แล้ว”

สายตาของหลี่เหวินจวินมองไปยังกองเอกสารสองกองนั้น ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างในทันที

ทั้... ทั้งหมดนี้อนุมัติเสร็จแล้วเหรอ? นี่แค่ตอนเช้าเองนะ!

เขาเดินเข้าไปใกล้ และหยิบเอกสารฉบับหนึ่งขึ้นมาด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ซึ่งเป็นรายงานของศูนย์วัฒนธรรมที่ขออนุมัติการสร้างรูปปั้น

เมื่อเขาเห็นคำสั่งอนุมัติของเฉินเจี๋ยที่เต็มไปด้วยตรรกะที่เข้มงวด มีเหตุผล และยังแฝงด้วยการวิพากษ์วิจารณ์เล็กน้อย เขาก็ตกใจในใจ เนื้อหาของคำสั่งอนุมัตินี้มีความเป็นมืออาชีพและสูงกว่าคำสั่งอนุมัติของเลขาธิการตงเฉิงที่เป็นนายกเทศมนตรีคนเดิมเสียอีก

เขาพลิกดูเอกสารอื่นๆ อย่างรวดเร็ว

ไม่ว่าจะเป็นการเปลี่ยนแปลงที่ชาญฉลาดในการจัดการคำขอต่างๆ หรือการเพิ่มคำแนะนำที่มองการณ์ไกลในโครงการก่อสร้างเมือง คำสั่งอนุมัติทุกฉบับของเฉินเจี๋ยเปรียบเสมือนงานศิลปะที่แกะสลักอย่างพิถีพิถัน เปล่งประกายด้วยสติปัญญาและวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล