บทที่ 93 ดูเหมือนมาขอเงิน แต่แท้จริงมาขอท่าที

หลี่เหวินจวินกลืนน้ำลายลงคอ เขาทำงานเป็นผู้อำนวยการสำนักงานพรรคและรัฐบาลเมืองมาหลายปี และเคยรับใช้ท่านนายกเทศมนตรีมาหลายคน แต่ไม่เคยเห็นผู้นำคนใด ที่สามารถจัดการกับงานราชการที่ซับซ้อนและวุ่นวายในชีวิตประจำวันได้ด้วยประสิทธิภาพที่น่ากลัวและระดับความสามารถที่น่าทึ่งเช่นนี้

“ผู้อำนวยการหลี่? เป็นอะไรไปครับ” เฉินเจี๋ยเห็นเขายืนนิ่งอยู่กับที่ จึงยิ้มถาม

“ไม่... ไม่มีอะไรครับ...” หลี่เหวินจวินได้สติกลับคืนมา ใบหน้าของเขาเผยความรู้สึกที่ซับซ้อน “ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ท่าน... ท่านเก่งจริงๆ ครับ!” เขาไม่สามารถหาคำพูดใดๆ มาบรรยายความรู้สึกของตนเองในขณะนี้ได้อีกแล้ว

“เอาล่ะ อย่าเพิ่งยืนอึ้งอยู่เลย” เฉินเจี๋ยอนุมัติเอกสารฉบับสุดท้ายเสร็จสิ้น ลงนามในชื่อของตนเอง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนและยืดเส้นยืดสาย “ท่านรีบนำเอกสารเหล่านี้ไปแจกจ่ายตามคำสั่งอนุมัติของผมเถอะครับ อันไหนต้องประชุมก็ประชุม อันไหนต้องส่งคืนก็ส่งคืน อันไหนต้องเสริมเอกสารก็แจ้งให้พวกเขาเสริมโดยเร็วที่สุด”

“จำไว้ว่า ทุกเอกสารที่ผมอนุมัติ จะต้องมีผลตอบกลับ มีการดำเนินการให้เป็นรูปธรรม หนึ่งสัปดาห์ต่อจากนี้ ผมจะรับฟังรายงานความคืบหน้าของทุกเรื่อง”

“ครับ ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ผมจะไปดำเนินการทันที!” หลี่เหวินจวินรีบยืนตัวตรง คว้ากองเอกสารทั้งสองกอง แล้วรีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว สีหน้าของเขาดูตื่นเต้นเหมือนได้รับแรงกระตุ้นอย่างแรง

หลังจากเฉินเจี๋ยทานอาหารกลางวันเสร็จ ก็เก็บกล่องอาหารกลางวันให้เรียบร้อยและวางไว้ข้างๆ

สายตาของเขามองไปยังเอกสารเพียงฉบับเดียวที่ยังไม่ได้ถูกอนุมัติบนโต๊ะ—รายงานเกี่ยวกับการขอเงินทุนพิเศษเพื่อรักษาความมั่นคงในการเวนคืนที่ดินหมู่บ้านหงซิง จากสถานีตำรวจเมือง

สองแสนหยวน

สำหรับเมืองที่มีรายได้ทางการคลังนับร้อยล้านหยวนอย่างเมืองที่แข็งแกร่งนี้ เงินจำนวนนี้ถือว่าเล็กน้อยมาก แต่เบื้องหลังสองแสนหยวนนี้ อาจจะเป็นการดึงเส้นประสาทที่ละเอียดอ่อนและเปราะบางที่สุดของเมืองอันอี๋

การเวนคืนที่ดินและการรื้อถอน คือเครื่องบดเนื้อของผลประโยชน์และมนุษยธรรม และยังเป็นบททดสอบสติปัญญาทางการเมืองและมโนธรรมของผู้บริหารท้องถิ่น

รายงานของสถานีตำรวจฉบับนี้ ดูเหมือนมาขอเงิน แต่แท้จริงมาขอท่าที

หากอนุมัติ ก็เท่ากับเป็นการยอมรับการใช้มาตรการที่รุนแรงในการจัดการกับผู้ร้องเรียน เฉินเจี๋ยคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบโทรศัพท์บนโต๊ะขึ้นมา แล้วกดหมายเลขของ หลี่เหวินจวิน ผู้อำนวยการสำนักงานพรรคและรัฐบาลเมืองอีกครั้ง

โทรศัพท์เชื่อมต่ออย่างรวดเร็ว “ผู้อำนวยการหลี่ ผมเฉินเจี๋ยเองครับ”

“ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ท่านมีคำสั่งอะไรหรือครับ” เสียงของหลี่เหวินจวินที่ปลายสายดูนอบน้อมในทันที

“ตอนนี้ท่านรวบรวมเอกสารที่เกี่ยวข้องทั้งหมดเกี่ยวกับการเวนคืนที่ดินสำหรับนิคมอุตสาหกรรมแห่งใหม่ของหมู่บ้านหงซิง ไม่ว่าจะเป็นหนังสือแจ้งอย่างเป็นทางการจากทางเมือง แผนการชดเชยการเวนคืน บันทึกการประชุมครั้งก่อนๆ บันทึกการประชุมกับตัวแทนชาวบ้าน ข้อตกลงการเวนคืน รายละเอียดการจ่ายเงินชดเชย และบันทึกการร้องเรียนที่เกี่ยวข้องทั้งหมดในอดีต รวบรวมแล้วส่งมาที่สำนักงานของผมเลย” คำสั่งของเฉินเจี๋ยชัดเจนอย่างยิ่ง

“ทั้งหมดเลยหรือครับ” หลี่เหวินจวินหยุดชะงักที่ปลายสาย แล้วถามอย่างไม่ตั้งใจ

เอกสารเหล่านี้เกี่ยวข้องกับหลายหน่วยงาน มีจำนวนมาก การรวบรวมไม่ใช่เรื่องเล็กน้อย

“ใช่ ทั้งหมด” น้ำเสียงของเฉินเจี๋ยหนักแน่นขึ้นเล็กน้อย “เริ่มจากหนังสือแจ้งอย่างเป็นทางการจากทางเมือง ไปจนถึงวันนี้ ห้ามขาดแม้แต่ฉบับเดียว ผมต้องการเห็นเอกสารต้นฉบับที่สมบูรณ์และไม่มีการตัดทอนใดๆ”

“ครับ! ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ผมจะไปดำเนินการทันที!”

วางสายแล้ว เฉินเจี๋ยพิงพนักเก้าอี้ หลับตาครุ่นคิด

เขารู้ดีว่าเบื้องหลังเหตุการณ์การรวมกลุ่มของประชาชนใดๆ ไม่ใช่แค่เรื่องที่ชาวบ้านก่อปัญหาอย่างง่ายๆ

มักจะเป็นการสะสมมาเป็นเวลานานของความอยุติธรรมเล็กๆ น้อยๆ และความไม่พอใจต่างๆ ที่ปะทุออกมาทั้งหมด

รายงานของสถานีตำรวจฉบับนั้น มองเห็นเพียงแค่ ผลลัพธ์ แต่จงใจเพิกเฉยต่อ สาเหตุ

สิ่งที่เขาต้องทำคือ ขุดค้น สาเหตุ ที่ถูกซ่อนไว้โดยเจตนานี้ออกมาให้ถึงที่สุด

มีเพียงการค้นพบต้นตอของโรคเท่านั้น ถึงจะสามารถรักษาได้อย่างถูกจุด มิฉะนั้น การรักษาความมั่นคงใดๆ ก็เป็นเพียงการดับไฟโดยใช้น้ำร้อน หรืออาจจะเป็นการเพิ่มแรงกดดันให้กับถังระเบิดนี้ต่อไป

สองชั่วโมงต่อมา ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะอีกครั้ง “เชิญครับ”

ประตูถูกแง้มเปิดออก ชายหนุ่มใส่แว่นกรอบดำ ดูขี้อายเล็กน้อยคนหนึ่ง ถือกล่องเอกสารเข้ามาอย่างระมัดระวัง

“ท่าน... ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน เอกสารที่ท่านต้องการ ผู้อำนวยการหลี่ให้ผมนำมาส่งแล้วครับ” เสียงของชายหนุ่มค่อนข้างประหม่า

เฉินเจี๋ยจำเขาได้ เขาคือ จ้าวเสี่ยวตง เจ้าหน้าที่คนใหม่ของสำนักงานพรรคและรัฐบาลเมือง หลังจากเรียนจบมหาวิทยาลัยและสอบเข้ารับราชการได้ เขาก็เพิ่งมาทำงานได้ไม่ถึงปี ปกติไม่ค่อยพูด และมักจะก้มหน้าทำงานอยู่เสมอ

“เสี่ยวจ้าวใช่ไหม? รีบเข้ามา ลำบากเธอแล้ว” เฉินเจี๋ยรีบลุกขึ้นยืน เดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว และรับกล่องเอกสารจากมือของจ้าวเสี่ยวตงด้วยตนเอง

การกระทำนี้ทำให้จ้าวเสี่ยวตงรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง และรีบโบกมือปฏิเสธ: “ไม่ลำบากครับ ไม่ลำบาก ท่านนายกเทศมนตรีเฉิน ผมทำเองได้ครับ...”

“ไม่เป็นไร ผมจัดการเอง” เฉินเจี๋ยยิ้ม แล้ววางกล่องเอกสารลงบนโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ของเขาอย่างง่ายดาย จากนั้นก็รินน้ำให้จ้าวเสี่ยวตงด้วยตนเอง “มา นั่งพักสักครู่ ดื่มน้ำก่อน”

จ้าวเสี่ยวตงรับแก้วน้ำอย่างเก้ๆ กังๆ ไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน เขานั่งอยู่ริมโซฟาอย่างระมัดระวัง และแอบมองนายกเทศมนตรีคนใหม่ที่เป็นตำนาน

ก่อนที่เขาจะมา เพื่อนร่วมงานในสำนักงานต่างก็พูดถึงว่า นายกเทศมนตรีเฉินคนใหม่ใช้เวลาเพียงแค่ช่วงเช้าเดียว ก็จัดการเอกสารที่ค้างมาเป็นสัปดาห์ได้ทั้งหมด แถมคำสั่งอนุมัติที่เขียนก็อยู่ในระดับที่สูงมากอีกด้วย

“เสี่ยวจ้าว เธอมาทำงานที่สำนักงานนี้นานแค่ไหนแล้ว” เฉินเจี๋ยถามขณะที่กำลังจัดเรียงเอกสาร ราวกับเป็นการพูดคุยสบายๆ

“รายงานท่านนายกเทศมนตรีเฉิน เกือบห้าเดือนแล้วครับ”

“รู้สึกอย่างไรบ้าง? ปรับตัวได้ไหม”

“ดีครับ แต่... แต่ผมรู้สึกว่าตัวเองรู้เรื่องน้อยเกินไป หลายครั้งก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร” จ้าวเสี่ยวตงเกาหัวอย่างเขินอายเล็กน้อย

“ค่อยๆ เป็นค่อยๆ ไป ทุกคนก็ผ่านมาแบบนี้” เฉินเจี๋ยยิ้ม รอยยิ้มนั้นมีพลังที่ทำให้ผู้คนรู้สึกสบายใจ “ดูให้มาก เรียนรู้ให้มาก คิดให้มาก สิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับคนหนุ่มสาวคือ อย่ากลัวที่จะทำผิดพลาด และอย่ากลัวที่จะเสียเปรียบ”

เขาหยิบเอกสารออกจากกล่องทีละฉบับ และจัดเรียงไว้บนโต๊ะตามลำดับเวลา

มือเรียวยาวของเขาทำงานได้อย่างคล่องแคล่วและตั้งใจเมื่อพลิกเอกสาร

จ้าวเสี่ยวตงมองดูฉากนี้ ความประทับใจที่เขามีต่อนายกเทศมนตรีหนุ่มคนนี้ก็ยิ่งลึกซึ้งขึ้นไปอีก

หลังจากดื่มน้ำเสร็จ จ้าวเสี่ยวตงก็ขอตัวลาอย่างระมัดระวัง เฉินเจี๋ยยิ้มตอบ แล้วหันความสนใจไปที่เอกสารที่จัดเรียงเรียบร้อยแล้ว