บทที่ 98 ความผูกพันกับตระกูล

เมื่อ จ้าวเถี่ยจวิน ฟังจบ ก็ตกตะลึง

ท่านนายกเทศมนตรีหนุ่มคนนี้ เพียงแค่ใช้เงินช่วยเหลือที่ดูเหมือนไม่มาก ก็สามารถบรรลุเป้าหมายได้ถึงสามอย่างในคราวเดียว!

มันได้แบ่งแยกชาวบ้านที่เดือดร้อนจริงและหมดหนทางในการดำเนินชีวิต กับพวกที่ฉวยโอกาสสร้างปัญหาเพื่อหวังผลประโยชน์ได้อย่างแม่นยำ

เมื่อรัฐบาลยื่นมือเข้าช่วยเหลือผู้ที่เดือดร้อน ความไม่พอใจในใจของพวกเขาก็จะหายไปโดยธรรมชาติ และพวกเขาจะไม่ไปร่วมก่อความวุ่นวายกับคนอื่นอีก

นี่เรียกว่า “รวมพลังคนส่วนใหญ่ แยกกลุ่มคนส่วนน้อย”

นอกจากนี้ มันยังส่งสัญญาณที่ชัดเจนอย่างยิ่งไปยังชาวบ้านทุกคนด้วยวิธีที่ตรงไปตรงมาและมีประสิทธิภาพที่สุดว่า: ท่านนายกเทศมนตรีคนใหม่นี้มีความจริงใจในการทำเพื่อประชาชนอย่างแท้จริง และแตกต่างจากข้าราชการเก่าๆ ที่ดีแต่พูดจาทางการและประนีประนอมปัญหาโดยสิ้นเชิง!

นี่เป็นการซื้อใจประชาชนและความไว้วางใจที่มีค่าที่สุดให้กับเฉินเจี๋ยเอง และให้แก่รัฐบาลเมืองได้ภายในเวลาอันสั้นที่สุด

และสุดท้าย ยังเป็นการซื้อเวลาอันมีค่าให้กับงานแก้ไขปัญหาของหวงกั๋วหมิงอีกด้วย

เมื่อชาวบ้านได้รับเงินช่วยชีวิต และมีความหวังในใจ พวกเขาก็จะไม่รีบร้อนไปร้องเรียนหรือก่อความวุ่นวายอีก สลักชนวนของความขัดแย้งจึงถูกถอดออกไปเป็นการชั่วคราว

เชื่อมโยงกันทีละขั้น เดินหมากอย่างระมัดระวัง ไม่เพียงแต่จะแก้ไขวิกฤตที่อยู่ตรงหน้า แต่ยังปูทางสำหรับการทำงานในอนาคตด้วย

นี่คือสมองของนักวิชาการหรือ? ใช้งานได้ดีจริงๆ สมควรแล้วที่เขาได้มาเป็นผู้นำของเรา

“เป็นอย่างไรบ้างครับ หัวหน้าจ้าว ภารกิจนี้ทำได้ไหมครับ” เฉินเจี๋ยถามพร้อมรอยยิ้ม

“รับประกันความสำเร็จของภารกิจ!” จ้าวเถี่ยจวินทำความเคารพแบบทหารต่อเฉินเจี๋ยอย่างถูกต้อง ในดวงตาของเขามีความเชื่อถือในตัวนายกเทศมนตรีหนุ่มคนนี้เป็นครั้งแรก

นี่คือสิ่งที่เขาอยากทำ! นี่คือสิ่งที่เขาคิดว่า ข้าราชการของพรรคคอมมิวนิสต์ ควรทำ!

“ดี ผมเชื่อมั่นในตัวท่าน” เฉินเจี๋ยพยักหน้า “เมื่อลงไปแล้ว สถานะของพวกท่านไม่ใช่ตำรวจ แต่เป็น ทีมงานมวลชน ที่รัฐบาลเมืองส่งไป ต้องใช้ความรู้สึก ใช้ความอบอุ่น เข้าไปติดต่อกับประชาชน”

“ไปเถอะ จำไว้ว่าให้เขียนรายงานความคืบหน้า และรายงานให้ผมทราบสัปดาห์ละครั้ง”

“รับทราบ!”

หลังจากส่งจ้าวเถี่ยจวินออกไป เฉินเจี๋ยก็ถอนหายใจยาว

ระเบิดเวลาที่กำลังจะจุดชนวนในหมู่บ้านหงซิง เขาได้ถอดชนวนออกชั่วคราวด้วยวิธีของเขาเองแล้ว

ต่อไปก็ขึ้นอยู่กับว่า หวงกั๋วหมิง จะจัดการกับปัญหาที่ค้างคานั้นอย่างไร

ภายใต้การตักเตือนและชุดมาตรการปิดช่องโหว่ของเขา หวงกั๋วหมิงเพื่อความอยู่รอด ก็จะต้องพยายามอย่างเต็มที่เพื่อค้นหาเงินชดเชยที่ถูกยักยอกและหักไปกลับคืนมาให้ได้

ส่วนเขาจะใช้วิธีใดในการค้นหา ไม่ว่าจะเป็นการเสียสละผลประโยชน์ของตนเอง หรือการบีบให้ข้าราชการหมู่บ้านคายสิ่งที่กินเข้าไปออกมา นั่นไม่ใช่สิ่งที่เฉินเจี๋ยต้องกังวล

สิ่งที่เขาต้องการคือ ผลลัพธ์ เท่านั้น

วิธีการจัดการเอกสารที่มีประสิทธิภาพสูงของเฉินเจี๋ย และวิธีการแก้ไขปัญหาสถานการณ์ในหมู่บ้านหงซิง ได้แพร่สะพัดไปทั่วรัฐบาลเมืองอันอี๋ราวกับพายุหมุน ภายในเวลาเพียงวันเดียว

เช้าวันรุ่งขึ้น หลี่เหวินจวิน ผู้อำนวยการสำนักงานพรรคและรัฐบาลเมือง ได้รายงานต่อ หม่าตงเฉิง เลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมือง เกี่ยวกับประสิทธิภาพในการอนุมัติเอกสารและระดับความสามารถที่สูงของเฉินเจี๋ย ตลอดจนการจัดการสถานการณ์ในหมู่บ้านหงซิงอย่างครบถ้วน

หม่าตงเฉิงฟังจบ มือที่กำลังถือบุหรี่อยู่ก็หยุดนิ่งกลางอากาศเป็นเวลานาน

งานเวนคืนที่ดินของหมู่บ้านหงซิง ตั้งแต่การจัดตั้งโครงการจนถึงการผลักดัน ล้วนเป็นงานที่เขานำด้วยตนเอง เดิมทีนี่เป็นโครงการผลงานที่สำคัญในช่วงที่เขาดำรงตำแหน่ง โดยมีเป้าหมายเพื่อฉีดชีวิตชีวาใหม่ให้กับเศรษฐกิจของเมืองอันอี๋ผ่านการโอนย้ายที่ดินและการก่อสร้างนิคมอุตสาหกรรม

หวงกั๋วหมิงจึงกลายเป็นผู้ดำเนินการที่เขาพึ่งพามากที่สุด

แต่ปัญหาดันเกิดขึ้นที่คำว่า “ดำเนินการ” นี่แหละ

หม่าตงเฉิงไม่ได้เหมือนข้าราชการทุจริตที่ใส่เงินชดเชยเข้ากระเป๋าของตัวเองโดยตรง เขาคิดว่าตัวเองมีความบริสุทธิ์และระมัดระวังในเรื่องเศรษฐกิจ ซึ่งเป็นรากฐานที่ทำให้เขาสามารถยืนหยัดในวงราชการมาได้หลายปี

อย่างไรก็ตาม ความบริสุทธิ์ก็ไม่ได้หมายความว่าไม่มีความเห็นแก่ตัว ความเห็นแก่ตัวของคนในวงราชการ มักจะไม่เพียงแค่แสดงออกในความโลภในเงินเท่านั้น แต่ยังแสดงออกในการแสวงหาอำนาจ ชื่อเสียง ความสัมพันธ์ส่วนตัว และสิ่งที่เรียกว่า “ชื่อเสียงหลังความตาย”

ความเห็นแก่ตัวของหม่าตงเฉิงมีรากฐานมาจาก ความผูกพันกับตระกูล ที่ลึกซึ้งของเขา

บ้านเกิดของเขาอยู่ในอีกหมู่บ้านหนึ่งที่อยู่บริเวณขอบเขตของการเวนคืนที่ดินครั้งนี้ นั่นคือ หมู่บ้านหม่าเจีย (马家村) ที่นั่นมีบ้านบรรพบุรุษของเขา มีลุงป้าน้าอาที่ดูแลเขามาตั้งแต่เด็ก มีเพื่อนที่เคยแหย่รังนกและจับปลาด้วยกันเมื่อยังเด็ก

เมื่อเขาได้ก้าวจากลูกชาวนาสู่ตำแหน่งเลขาธิการคณะกรรมการพรรคประจำเมืองในวันนี้ หมู่บ้านหม่าเจียก็เป็นตัวแทนของเกียรติและศักดิ์ศรีของเขา ทุกครั้งที่เขากลับไป ทั้งหมู่บ้านจะให้ความสำคัญกับเขาราวกับเป็นศูนย์กลาง และการเรียกชื่อ “เลขาธิการตงเฉิง” อย่างสนิทสนม ทำให้เขาได้รับความรู้สึกพึงพอใจทางจิตใจที่เหนือกว่าความสุขทางวัตถุใดๆ

ในช่วงเริ่มต้นของการเวนคืนที่ดิน หวงกั๋วหมิงได้รายงานเป็นการส่วนตัวครั้งหนึ่ง โดยกล่าวถึงอย่างอ้อมๆ ว่า: “ท่านเลขาธิการครับ หมู่บ้านหม่าเจียครั้งนี้แม้จะถูกเวนคืนที่ดินไม่มาก แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านให้การสนับสนุนงานของท่านอย่างเต็มที่ครับ เพียงแต่ชีวิตของพวกเขายังค่อนข้างลำบาก ท่านเห็นว่าเราสามารถให้ความช่วยเหลือเป็นพิเศษแก่หมู่บ้านเหล่านี้ที่สนับสนุนงานของเรามากที่สุด ภายในขอบเขตที่นโยบายอนุญาตได้หรือไม่ครับ”

หม่าตงเฉิงไม่ได้แสดงท่าทีชัดเจนในตอนนั้น เพียงแต่กล่าวอย่างไม่รีบร้อนว่า: “ทำตามนโยบาย แต่ก็ต้องคำนึงถึงความยากลำบากที่แท้จริงด้วย อย่าให้ประชาชนที่สนับสนุนงานของเราต้องขาดทุน”

คำพูดที่กำกวมนี้ เมื่อหวงกั๋วหมิงได้ยิน ก็กลายเป็นใบอนุญาตเต็มรูปแบบให้เขาดำเนินการได้อย่างอิสระ

ดังนั้น ในการดำเนินการจริง ศิลปะการทำงานของหวงกั๋วหมิงจึงถูกนำมาใช้เต็มที่ เขาสั่งให้เจ้าหน้าที่ประเมินราคาที่ดินในหมู่บ้านหม่าเจีย โดยตีราคาที่ดินแห้งเทียบเท่ากับนาข้าว ตีราคาที่ดินเปล่าเทียบเท่ากับที่ดินดีที่มีต้นอ่อนและสิ่งปลูกสร้าง

แม้แต่ยุ้งฉางและห้องน้ำของชาวบ้านบางครัวเรือน ก็ถูกตีราคาและรวมเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของค่าชดเชยการรื้อถอน

เงินจำนวนที่เพิ่มขึ้นเหล่านี้ ไม่ได้เข้ากระเป๋าของใครคนใดคนหนึ่งโดยตรง แต่ถูกแจกจ่ายให้กับชาวบ้านหมู่บ้านหม่าเจียในนามของ “เงินช่วยเหลือผู้ยากไร้” “เงินรางวัลการย้ายถิ่นฐาน” และ “สวัสดิการรวม” ในรูปแบบต่างๆ

ผลที่ตามมาคือ ทุกครั้งที่หม่าตงเฉิงกลับไปบ้านเกิด เขาจะได้ยินแต่คำสรรเสริญ เลขาธิการพรรคประจำหมู่บ้านอาวุโสจะจับมือเขาและพูดด้วยความตื่นเต้นว่า: “ตงเฉิง ขอบคุณที่ยังนึกถึงพวกเรา! การชดเชยครั้งนี้ ทุกครัวเรือนได้เงินเพิ่มหลายหมื่นหยวน”

ชาวบ้านยิ่งถือว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณที่สร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูล ใครก็ตามที่จัดงานมงคล ก็ต้องเชิญเขาไปนั่งในที่นั่งที่สำคัญที่สุด ความรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น “ผู้มีอำนาจ” และ “ที่พึ่ง” โดยเพื่อนร่วมหมู่บ้าน ทำให้หม่าตงเฉิงรู้สึกภาคภูมิใจ และทำให้เขาเลือกที่จะเพิกเฉยต่อการทุจริตเล็กๆ น้อยๆ ของหวงกั๋วหมิงในระหว่างการดำเนินการ

และหม่าตงเฉิงก็ได้สร้างตรรกะแบบวนซ้ำในใจเพื่อโน้มน้าวตัวเอง ฉันไม่ได้เอาเงินไปแม้แต่เฟินเดียว ฉันจึงไม่ใช่ข้าราชการทุจริต เงินทั้งหมดมอบให้กับเพื่อนร่วมหมู่บ้าน ชีวิตของพวกเขาไม่สะดวกสบายจริงๆ นี่คือการตอบแทนบ้านเกิด และเป็นการแสดงออกที่เป็นรูปธรรมของการรับใช้ประชาชน ส่วนหมู่บ้านอื่นๆ เช่น หมู่บ้านหงซิง ได้รับเงินน้อย เพราะ “ทำเลไม่ดี” “สิ่งปลูกสร้างน้อย” หรือ “ไม่ให้ความร่วมมือในการทำงาน” ซึ่งเป็นผลลัพธ์ของการดำเนินการตามกฎระเบียบ