บทที่ 100 สไตล์การทำงานของเฉินเจี๋ย

นอกจากสองเรื่องนี้แล้ว เรื่องอื่นๆ ที่ เฉินเจี๋ย อนุมัติก็ได้รับการดำเนินการอย่างมีประสิทธิภาพเช่นกัน

คนที่รู้สึกประทับใจที่สุดคือเจ้าหน้าที่ในสำนักงานรัฐบาลเมือง พวกเขารู้สึกว่าประสิทธิภาพการทำงานของรัฐบาลทั้งหมดเร็วกว่าเมื่อก่อนอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนหน้านี้ เอกสารฉบับหนึ่งต้องใช้เวลาสามถึงห้าวัน หรือแม้แต่หนึ่งสัปดาห์กว่าจะได้รับการอนุมัติ แต่ตอนนี้ ตราบใดที่เป็นคำขอที่ถูกต้องตามขั้นตอนและสมเหตุสมผล หากรายงานต่อท่านนายกเทศมนตรีเฉินในช่วงเช้า ความเห็นในการอนุมัติก็จะถูกส่งลงมาในช่วงบ่าย จะไม่มีการล่าช้าโดยเด็ดขาด

แต่ประสิทธิภาพสูงเช่นนี้ มีไว้สำหรับ “เรื่องที่เป็นทางการ” ที่สมเหตุสมผลและเป็นไปตามระเบียบเท่านั้น สำหรับคำขอที่ไม่สมเหตุสมผล ไม่เป็นไปตามระเบียบ และรายงานที่แฝงด้วยผลประโยชน์ต่างๆ เฉินเจี๋ยก็กลายเป็นประตูเหล็กที่ยากจะข้ามผ่าน

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เขาได้ปฏิเสธคำขอโครงการที่ดู “ยิ่งใหญ่” เจ็ดหรือแปดโครงการอย่างต่อเนื่อง มีทั้งโครงการที่ต้องการสร้างสโมสรส่วนตัวระดับไฮเอนด์ริมทะเลสาบหยานซาน ซึ่งเป็นทิวทัศน์ที่สวยงามที่สุดของเมืองรอบนอก มีโครงการที่ต้องการถมที่พื้นที่ชุ่มน้ำสุดท้ายของเมือง เพื่อสร้างพื้นที่วิลล่าสุดหรู และยังมีโรงงานเคมีจากต่างเมืองที่อ้างว่าเป็น “เทคโนโลยีขั้นสูง” แต่ต้องการย้ายสายการผลิตที่ก่อมลพิษสูงซึ่งถูกเมืองอื่นยกเลิกแล้ว มายังเมืองอันอี๋

เบื้องหลังโครงการเหล่านี้ ล้วนมีเจ้าของธุรกิจที่มีเส้นสายกว้างขวางเข้ามาเกี่ยวข้อง และมีผลประโยชน์ที่ซับซ้อนเข้ามาพัวพัน ในอดีต โครงการเหล่านี้ไม่มากก็น้อย ก็จะสามารถได้รับอนุมัติจากเมืองด้วยวิธีต่างๆ แต่ตอนนี้ พวกมันทั้งหมดถูกเฉินเจี๋ยตีกลับ ด้วยวิธีการที่ไม่อาจปฏิเสธได้ แต่ก็ไม่มีใครสามารถหาข้อบกพร่องได้

ทุกคำสั่งอนุมัติ อ้างอิงกฎหมายและนโยบาย มีเหตุผลและหลักฐานที่หนักแน่น ซึ่งปิดกั้นช่องทางปฏิบัติการทั้งหมดทางด้านกฎหมายและนโยบายโดยตรง

ค่อยๆ มีบางคนในแวดวงธุรกิจและราชการของเมืองอันอี๋เริ่มตระหนักว่า นายกเทศมนตรีหนุ่มคนใหม่นี้ ไม่ใช่ทหารใหม่ที่สามารถหลอกลวงได้ง่าย และไม่ใช่คนของพวกเขาที่สามารถซื้อด้วยผลประโยชน์ได้

เขาเหมือนก้อนหินที่เย็นและแข็งแกร่ง ขวางทางความมั่งคั่งของคนกลุ่มน้อย

คลื่นใต้น้ำ เริ่มก่อตัวอย่างเงียบๆ ภายใต้ผิวน้ำที่ดูสงบ

บ่ายวันนี้ ประตูสำนักงานของ เจี่ยงไห่ซาน รองนายกเทศมนตรีบริหาร ก็ถูกเคาะ เจ้าหน้าที่คนหนึ่งถือเอกสารมาด้วยใบหน้าที่ดูขมขื่นและลำบากใจ เดินเข้ามา

“ท่านรองนายกเทศมนตรีเจี่ยง เอกสารฉบับนี้... ถูกท่านนายกเทศมนตรีเฉินตีกลับมาอีกแล้วครับ” เสียงของเจ้าหน้าที่เบามาก ราวกับกลัวว่าคนที่อยู่ห้องข้างๆ จะได้ยิน

เจี่ยงไห่ซานกำลังตรวจสอบรายงานงบประมาณเกี่ยวกับการสร้างโครงสร้างพื้นฐานของนิคมอุตสาหกรรมแห่งใหม่ เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดลงโดยสัญชาตญาณ

เขาวางรายงานในมือลง รับเอกสารที่เจ้าหน้าที่ยื่นให้ สายตาจับจ้องไปที่ลายมือที่เรียบร้อยแต่หนักแน่นบนหน้าปก

เนื้อหาของเอกสารนี้ คือคำขอโครงการเพื่อวางแผนนิคมอุตสาหกรรมสิ่งทอและการพิมพ์ย้อมสีแห่งใหม่ทางตอนเหนือของเมือง โครงการนี้เป็นสิ่งที่เจี่ยงไห่ซานติดตามด้วยตนเอง และเป็นหมากสำคัญที่เขาวางไว้สำหรับการพัฒนาเศรษฐกิจขั้นต่อไปของเมืองอันอี๋

อุตสาหกรรมสิ่งทอของเมืองอันอี๋มีความก้าวหน้า แต่ส่วนใหญ่มักจะกระจายอยู่ในโรงงานขนาดเล็กในหมู่บ้านต่างๆ ซึ่งมีขนาดเล็ก ก่อมลพิษสูง และจัดการได้ยาก แนวคิดของเจี่ยงไห่ซานคือ การรวมโรงงานขนาดเล็กเหล่านี้เข้าด้วยกัน วางแผนแบบรวมศูนย์ ควบคุมมลพิษแบบรวมศูนย์ เพื่อสร้างผลกระทบจากการรวมกลุ่มอุตสาหกรรม และสร้างฐานการผลิตสิ่งทอและการพิมพ์ย้อมสีที่ทันสมัย

แนวคิดนี้ถูกต้องอย่างไม่ต้องสงสัย และสอดคล้องกับทิศทางใหญ่ของการยกระดับอุตสาหกรรม

แต่ตอนนี้ รายงานที่เขาตั้งความหวังไว้นี้ ถูกเฉินเจี๋ยตีกลับมาอีกครั้ง

เจี่ยงไห่ซานสูดหายใจลึกๆ อดทนและอ่านคำสั่งอนุมัติของเฉินเจี๋ยอย่างละเอียด

“เจตจำนงของโครงการนี้ดีมาก สอดคล้องกับทิศทางการพัฒนาแบบรวมกลุ่มของอุตสาหกรรมในเมืองของเรา โดยหลักการแล้วให้การสนับสนุน แต่ยังมีข้อบกพร่องที่สำคัญหลายประการในด้านการเลือกที่ตั้งโครงการ การประเมินสิ่งแวดล้อม และการวางแผนสิ่งอำนวยความสะดวกที่เกี่ยวข้อง ซึ่งจำเป็นต้องมีการพิสูจน์เพิ่มเติม ก่อนที่จะนำมาพิจารณาอีกครั้ง”

คำสั่งอนุมัติเริ่มต้นด้วยการยืนยันทิศทางของโครงการ ซึ่งเป็นการให้เกียรติอย่างเต็มที่ แต่ต่อจากนั้น คือรายการคำถามที่ยาวเหยียดถึงสองหน้ากระดาษ ซึ่งเต็มไปด้วยการชี้ประเด็นอย่างตรงจุด

“ประการแรก การเลือกที่ตั้งโครงการอยู่ในทิศทางเหนือลมและเหนือแหล่งน้ำของเมืองเรา และอยู่ติดกับเขตคุ้มครองชั้นสองของแหล่งน้ำดื่มหลัก รายงานการประเมินสิ่งแวดล้อมไม่ได้ทำการประเมินความเสี่ยงนี้อย่างเพียงพอ และแผนการควบคุมมลพิษที่เสนอก็คลุมเครือ ซึ่งก่อให้เกิดความเสี่ยงด้านความปลอดภัยต่อสิ่งแวดล้อมที่สำคัญ”

“ประการที่สอง โครงการวางแผนพื้นที่ 3,000 หมู่ ซึ่งเกี่ยวข้องกับพื้นที่คุ้มครองที่ดินทำกินขั้นพื้นฐานมากกว่า 500 หมู่ ตามพระราชบัญญัติการจัดการที่ดินและระเบียบว่าด้วยการคุ้มครองที่ดินทำกินขั้นพื้นฐานของประเทศ การกระทำนี้อาจเข้าข่ายการละเมิด ซึ่งต้องได้รับอนุมัติจากหน่วยงานทรัพยากรที่ดินระดับเมืองขึ้นไป แต่เอกสารที่เกี่ยวข้องกลับขาดหายไป”

“ประการที่สาม รายงานโครงการกล่าวถึงเพียงการก่อสร้างโรงงานผลิต แต่ไม่ได้มีการวางแผนสำหรับสิ่งอำนวยความสะดวกสาธารณะ เช่น หอพักคนงาน โรงเรียนลูกหลาน และโรงพยาบาลชุมชน จะแก้ไขปัญหาที่อยู่อาศัย การศึกษา และการรักษาพยาบาลของคนงานอุตสาหกรรมจำนวนมากและครอบครัวได้อย่างไร? นี่ถือเป็นความเสี่ยงต่อความมั่นคงทางสังคมที่สำคัญ”

“...”

เป็นทีละข้อๆ มีตรรกะที่เข้มงวด มีการอ้างอิงหลักฐาน แต่ละข้อล้วนโจมตีจุดอ่อนของโครงการอย่างแม่นยำ ทำให้ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้งได้เลย

เจี่ยงไห่ซานอ่านจบ ก็เงียบไปนาน เขาวางเอกสารลงเบาๆ พิงพนักเก้าอี้ และนวดขมับที่ปวดตุบๆ

หากไม่ใช่เพราะการใช้ชีวิตร่วมกันในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา ทำให้เขามีความเข้าใจพื้นฐานเกี่ยวกับบุคลิกของเฉินเจี๋ย เขาเกือบจะคิดว่าชายหนุ่มคนนี้กำลังจงใจเล่นงานเขา และใช้วิธีนี้เพื่อขัดขวางการทำงานของเขาทั้งหมด

แต่เจี่ยงไห่ซานรู้ดีว่า เฉินเจี๋ยไม่ได้ทำเช่นนั้น

ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เอกสารที่เฉินเจี๋ยอนุมัติและเห็นชอบ ล้วนให้ผลลัพธ์ที่ดีเยี่ยม และได้รับการชื่นชมจากข้าราชการและประชาชนในเมืองอย่างเป็นเอกฉันท์

เขาสัมผัสได้ว่า จุดเริ่มต้นของการทำงานของเฉินเจี๋ยคือ ความปรารถนาดีส่วนรวม ไม่ใช่ความเห็นแก่ตัว

แต่ปัญหาคือ... เจี่ยงไห่ซานมองรายงานโครงการที่ถูกเฉินเจี๋ยตีกลับและกองรวมกันบนโต๊ะมากขึ้นเรื่อยๆ ความรู้สึกสิ้นหวังอย่างลึกซึ้งก็ผุดขึ้นในใจ

เขาเริ่มเข้าใจสไตล์การทำงานของคู่หูคนใหม่คนนี้แล้ว นั่นคือ เข้มงวด ละเอียดรอบคอบ ไม่มีช่องโหว่ ทำงานทุกอย่างต้องมี “ความยุติธรรมทางขั้นตอน” และต้องมีแผนรับมือที่สมบูรณ์แบบ

สไตล์นี้ เมื่อนำไปใช้ในการจัดการเรื่องเล็กน้อยในชีวิตประจำวัน และการแก้ไขความขัดแย้งระดับรากหญ้า ก็เป็นไปอย่างราบรื่นและถือเป็นแบบอย่างที่ดี

แต่เมื่อนำมาใช้ในการผลักดันการพัฒนาเศรษฐกิจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในแนวหน้าของการปฏิรูปอย่างเมืองอันอี๋ ที่ต้อง “คลำหินข้ามแม่น้ำ” มันก็ดูเหมือนจะ... เข้มงวดมากเกินไป

น้ำใสสะอาดเกินไปปลาไม่สามารถอยู่ได้ คนระมัดระวังเกินไปก็ไม่มีใครติดตาม

การทำงานด้านเศรษฐกิจ การริเริ่มโครงการต่างๆ ไม่มีทางสมบูรณ์แบบตั้งแต่เริ่มต้นร้อยเปอร์เซ็นต์หรอก หลายเรื่องต้องเริ่มต้นทำก่อน แล้วค่อยแก้ไขปัญหาที่พบเจอในกระบวนการพัฒนา

หากทุกเรื่องต้องรอจนกว่าเงื่อนไขทั้งหมดจะสุกงอม และความเสี่ยงทั้งหมดถูกกำจัดไป ดอกไม้ก็จะโรยรา โอกาสในการพัฒนาก็จะพลาดไปหมดแล้ว