บทที่ 103 ลูกรักของสวรรค์

ภายในตรอกเล็กๆ ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังนั่งพลิกหนังสือภาพอย่างเบื่อหน่าย ข้างเท้ามีเปลือกเมล็ดแตงโมกองพะเนิน

เมื่อเจียงเถียนเถียนวิ่งกระหืดกระหอบมาถึง ก็เห็นภาพนั้นพอดี

“แฮ่ก... ซ่งเฉิน... ขอโทษทีนะ รอผมนานไหม?” เจียงเถียนเถียนเม้มปากแน่น สีหน้าเจือความรู้สึกผิด

ซ่งเฉินเงยหน้าขึ้นมองเธอ แล้วพูดหยอกล้อ “นึกว่าโดนใครลักพาตัวไปกลางทางซะแล้ว”

ได้ยินคำประชดประชันแบบนี้ เจียงเถียนเถียนหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม บ่นอุบอิบ “ขอโทษจริงๆ นะ ฉันพยายามรีบสุดชีวิตแล้ว”