บทที่ 105 เดี๋ยวผมไปส่งคุณเอง

เมื่อรู้ว่าเจียงเถียนเถียนคงไม่ได้เข้าเมืองมาอีกในเร็วๆ นี้แน่ ซ่งเฉินจึงตัดสินใจยื่นเงินให้เธอ 500 หยวนรวดเดียว

“นอกจากโสมป่าแล้ว ถ้ามีสมุนไพรบำรุงร่างกายตัวอื่นก็รับซื้อมาได้นะ”

“ได้ค่ะ! หนูได้ยินคนในหมู่บ้านคุยกันว่าบนเขามี เห็ดหลินจือป่า ด้วย พอกลับไปหนูจะลองไปสืบข่าวดู” เจียงเถียนเถียนรับคำแข็งขัน มือก็ยัดปึกธนบัตรต้าถวนเจี๋ยลงในช่องลับของกระเป๋าผ้า

กระเป๋าใบนี้เป็นสมบัติเก่าของเจ้าของร่างเดิม ตัดเย็บจากเศษเสื้อผ้าเก่าๆ ที่คนในบ้านไม่ใช้แล้ว ต้องยอมรับเลยว่าเจ้าของร่างเดิมนั้นฝีมือเย็บปักถักร้อยหาตัวจับยาก ผิดกับเธอที่แค่เย็บกระดุมสักเม็ดยังลำบาก

รอจนเธอซ่อนเงินเสร็จเรียบร้อย ซ่งเฉินถึงเอ่ยปากชวน “หิวไหม? ไปกินข้าวที่ภัตตาคารรัฐบาลกันก่อนไหม?”