บทที่ 107 โจวหยวนเลี่ยง พลขับรถไถผู้ยิ่งใหญ่

“ไม่เป็นไรหรอกครับพี่ รับไว้เถอะ ร้อนขนาดนี้มาเจอพี่ได้ก็นับว่าเป็นโชคดีของเราแล้ว” ซ่งเฉินส่งยิ้มบางๆ ให้ ไม่ได้ใส่ใจกับค่ารถแค่นี้

โจวหยวนเลี่ยงยิ่งรู้สึกละอายใจเข้าไปใหญ่ นึกเสียใจที่เมื่อกี้หน้าเลือดเรียกไปซะแพง

แต่จะโทษเขาก็ไม่ได้ ที่ผ่านมาเจอแต่พวกชอบเอาเปรียบ ไม่ขอติดรถฟรี ก็ต่อราคาจนน่าเกลียด

แรกๆ เขาเห็นใจคนบ้านเดียวกัน เคยให้ติดรถฟรีหลายครั้ง แต่ทำคุณบูชาโทษจริงๆ พอยอมให้ฟรีครั้งหนึ่ง พวกนั้นก็เหมาเอาเองว่า ‘ครั้งต่อไปก็ต้องฟรี’ ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมว่าทางเดียวกันไหม หรือเขามีธุระหรือเปล่า พอเขาปฏิเสธ ก็โดนมองแรงใส่เหมือนเขาไปฆ่าใครตาย

เขาเป็นคนขับรถไถก็จริง แต่รถมันเป็นของหลวง ค่าน้ำมันส่วนเกินเขาต้องควักเนื้อจ่ายเอง จะให้เขาแบกรับภาระคนเดียวได้ไง