บทที่ 110 แม่มีเงินถึงล้านนะ

ซ่งเฉินรีบบึ่งมาถึงบ้านหลังใหม่ด้วยสภาพฝุ่นจับเต็มตัว เขาเห็นประตูบ้านเปิดอ้าอยู่ จึงฉีกยิ้มกว้างตะโกนเรียก “พ่อ! แม่! ผมกลับมาแล้วครับ!!”

จางเยี่ยนชุนได้ยินเสียงลูกชายก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับ ปากก็บ่นพึมพำเสียงดัง “โอย... ลูกชายสุดที่รักของแม่ ในที่สุดก็กลับมาสักที แล้วนี่หิ้วอะไรมาเยอะแยะอีกล่ะเนี่ย ที่บ้านมีครบหมดแล้ว อะไรไม่จำเป็นก็ไม่ต้องซื้อ เก็บเงินไว้ใช้เองดีกว่าลูก”

“ไม่ได้ซื้ออะไรเยอะหรอกครับ แค่ของฝากพ่อกับแม่ทั้งนั้น” ซ่งเฉินเบี่ยงตัวหลบมือแม่ที่จะมาช่วยถือของ แล้วยิ้มตอบ

ซ่งหย่งคังที่นั่งวางมาดอยู่บนโซฟาชะเง้อคอมอง พอได้ยินสองแม่ลูกคุยกันอยู่หน้าประตู ก็ตะโกนเร่ง “มัวคุยอะไรกันอยู่หน้าบ้าน รีบเข้ามาข้างในสิ”

“ใช่ๆ เฉินเฉินคงเหนื่อยแย่ รีบเข้ามานั่งพักก่อนลูก” จางเยี่ยนชุนดึงแขนลูกชายเดินเข้าบ้าน