บทที่ 111 ของขวัญ... ต้องแจกจ่ายให้ทั่วถึง

แม่เพิ่งจะเอ่ยปากขออะไรสักอย่างเป็นครั้งแรก ซ่งเฉินจึงตอบรับอย่างกระตือรือร้น “ให้ผมโอนเพิ่มให้อีกสัก หลายล้าน ดีไหมครับ? ยิ่งเงินต้นเยอะ เวลาไปคุยกับธนาคารเสียงเราจะยิ่งดังนะ ดอกเบี้ยก็จะได้เยอะขึ้นด้วย”

จางเยี่ยนชุนได้ยินลูกชายพูดคำว่า ‘หลายล้าน’ ง่ายดายเหมือนพูดถึงเงินร้อยสองร้อย ก็ตกใจจนแทบจะลืมหน้าตาของเงินไปแล้ว นางรีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน “พอแล้วๆ! แค่นี้ก็พอแล้วลูก เก็บไว้ใช้เองเถอะ”

ขืนมีเงินในบัญชีเยอะขนาดนั้น นางคงนอนผวา กลัวโจรปล้นจนไม่ได้หลับได้นอนพอดี

“ตามใจครับ” ซ่งเฉินยกแก้วชาสมุนไพรขึ้นจิบ สัมผัสความเย็นสดชื่นที่ไหลลงคอแล้วผ่อนลมหายใจออกมาอย่างสบายอารมณ์

“จริงสิ ผมวานให้คนช่วยดอง เหล้าโสม มาให้พ่อไหหนึ่ง พ่อลองไปปรึกษาหมอเจ้าของไข้ดูหรือยังครับว่าดื่มได้ไหม?”