บทที่ 414 ถ้ารู้แต่แรกว่ามีเงินให้ เธอคงดีใจแทบไม่ทัน

นี่คือโสมป่าอายุร้อยปีเชียวนะ เป็นของล้ำค่าที่ใช่ว่าจะหาเจอกันได้ง่ายๆ

จะว่าไปแล้ว แม้แต่ตัวเจียงเถียนเถียนเองก็ยังรู้สึกหวั่นไหว ของวิเศษที่ช่วยชีวิตคนได้ในยามคับขัน ใครบ้างจะไม่อยากครอบครอง?

แต่พอลองคิดดู ราคามันคงไม่ถูกแน่ๆ เงินที่เธอมีอยู่อาจจะไม่พอ และต่อให้พอ เธอก็ตั้งใจจะให้สิทธิ์ซ่งเฉินก่อนอยู่ดี

ส่วนตัวเธอเอง ไว้ค่อยๆ หาโอกาสเสาะหาใหม่วันหลังก็ได้ ยังไงเธอก็ไม่ได้รีบร้อนอะไร

ป้าเถียนชูนิ้วขึ้นมาสามนิ้ว แล้วพูดเสียงเบา “ราคานี้”