บทที่ 415 สามพันหยวน ขาดไม่ได้แม้แต่แดงเดียว?

ถานต้าหย่งปั่นจักรยานพาเจียงเถียนเถียนไปส่งที่หมู่บ้านโฮ่วซานด้วยความทุลักทุเล ระหว่างทางเขาสุ่มถามชาวบ้านคนหนึ่งว่า “ลุงครับ ลุงรู้ไหมครับว่าบ้านซุนเหมิงไปทางไหน?”

“พวกเอ็งจะไปหาซุนเหมิงเหรอ เป็นอะไรกับบ้านนั้นล่ะ?” ชายวัยกลางคนซุกมือในแขนเสื้อ เอ่ยถามพร้อมสายตาสอดส่ายมองทั้งสองคนด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ไม่ใช่ญาติหรอกครับ พอดีมีธุระจะไปหานิดหน่อย” ถานต้าหย่งตอบไปตามตรง

ชายคนนั้นร้องอ๋อ “เอ็งตรงไปตามทางนี้นะ แล้วเลี้ยวขวา... บ้านหลังสุดท้ายนั่นแหละบ้านซุนเหมิง”

“ขอบคุณค่ะคุณลุง รับลูกอมไปทานเล่นสักสองเม็ดนะคะ” เจียงเถียนเถียนยิ้มหวาน ยื่นลูกอมนมตรากระต่ายขาวให้สองเม็ด