บทที่ 423 นอนกองกับพื้น ไม่รู้เป็นตายร้ายดี

ในขณะที่จ้าวเปิ่นเต๋อวิ่งไปตามคนมาช่วยที่บ้านข้างๆ ซ่งเฉินเองก็ไม่ได้ยืนอยู่เฉยๆ

เขารีบวิ่งเข้าไปในห้องนอนของลุงยง หอบเอาผ้านวมผืนที่หนาที่สุดออกมา แล้วบรรจงห่มคลุมร่างของลุงยงอย่างระมัดระวัง

เมื่อครู่ตอนตรวจลมหายใจ เขาบังเอิญสัมผัสโดนผิวหนังของลุงยง มันเย็นเฉียบราวกับก้อนน้ำแข็งในฤดูหนาว ไม่รู้ว่าลุงยงนอนตากลมหนาวอยู่ข้างนอกนี้นานแค่ไหนแล้ว

อาศัยจังหวะที่จ้าวเปิ่นเต๋อยังไม่กลับมา ซ่งเฉินรีบแอบหยิบแผ่นแปะความร้อนออกมาจากในมิติหลายแผ่น แปะลงบนตัวลุงยง โดยหวังว่าจะช่วยให้ร่างกายของแกกลับมาอบอุ่นได้เร็วขึ้น

ทันทีที่เขาจัดการเก็บเศษขยะเรียบร้อย ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากข้างนอก