บทที่ 424 ไม่มีครอบครัวเหรอ?

“เสี่ยวหลิว ทำไมไม่พูดไม่จาเลยล่ะ?” ลุงยงมองเสี่ยวหลิวที่เอาแต่ก้มหน้าด้วยความสงสัย เด็กคนนี้ตั้งแต่เขาฟื้นขึ้นมาก็ไม่ยอมปริปากพูดสักคำ ไม่รู้ว่าเป็นอะไรไป

เสี่ยวหลิวค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ขอบตาแดงก่ำเป็นปื้น น้ำเสียงเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกผิด “ลุงยงครับ ผมขอโทษ ถ้าไม่ใช่เพราะผมหลับลึกเกินไปจนไม่ได้ยินเสียงลุงร้องขอความช่วยเหลือ ลุงคงไม่ต้องนอนตากลมอยู่บนพื้นนานขนาดนั้น หมอบอกว่าโชคดีที่มาพบทันเวลา ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงเลวร้ายจนไม่อยากจะคิด”

“โธ่เอ๊ย... เจ้าเด็กโง่ จะไปโทษเธอได้ยังไง อย่าเอาความผิดไปลงที่ตัวเองสิ” ลุงยงคาดไม่ถึงว่าเด็กหนุ่มจะคิดแบบนี้ รู้สึกทั้งขำทั้งเอ็นดูระคนซาบซึ้งใจในเวลาเดียวกัน

“เป็นความผิดผมเองครับ ดังนั้นผมตัดสินใจแล้ว ช่วงนี้ผมจะย้ายมาคอยดูแลลุง จนกว่าร่างกายลุงจะหายดี ห้ามลุงปฏิเสธผมเด็ดขาดนะครับ” เสี่ยวหลิวมีสีหน้ามุ่งมั่นจริงจัง

แม้เขากับลุงยงจะไม่ได้เกี่ยวดองทางสายเลือด แต่ลุงยงก็ดูแลเขามาตลอด เขาเองก็นับถือลุงยงเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง