บทที่ 453 ร้านฮั่นเป่าเซวียน

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมา รถก็มาจอดที่หน้าร้านฮั่นเป่าเซวียน

ซ่งเฉินประคองลุงยงลงจากรถสามล้อ ครั้งนี้ลุงยงไม่ได้ให้เสี่ยวหลิวกลับไปก่อน แต่ให้ตามเข้าไปในร้านด้วยกัน

วิชาทำมาหากินของแกจำเป็นต้องมีคนสืบทอด ในเมื่อเลือกเสี่ยวหลิวมาเป็นคนดูแลยามแก่เฒ่าแล้ว ก็ไม่อยากวุ่นวายหาศิษย์คนอื่นอีก

เมื่อเดินเข้าร้านมา ก็ได้ยินเสียงเครื่องผ่าหินดังแว่วมาจากลานหลังร้าน ส่วนเถ้าแก่ร้านนอนหลับตาพักผ่อนอยู่บนเก้าอี้โยก

“อะแฮ่ม... อะแฮ่ม” ลุงยงกระแอมเบาๆ สองที