บทที่ 454 หนึ่งแสนสองหมื่นหยวน

“เถ้าแก่จางเปิดราคามาเลยครับ” ซ่งเฉินเข้าประเด็นทันที

จางซิงฉายแววแปลกใจในดวงตา นี่สนใจจริงๆ เหรอเนี่ย?

ความจริงเขาไม่ได้คาดหวังกับพ่อหนุ่มตรงหน้าสักเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้เถ้าแก่หลายคนที่มาดูต่างก็ถอยกรูดเมื่อได้ยินราคา แม้พ่อหนุ่มคนนี้จะมีลุงยงพามา แต่ด้วยอายุแค่นี้ ต่อให้ที่บ้านรวยล้นฟ้า แต่เงินที่เด็กคนหนึ่งจะสามารถใช้จ่ายได้คงมีไม่มากนัก

แต่เขาเปิดประตูทำธุรกิจ ข้อห้ามสำคัญที่สุดคือการตัดสินคนจากภายนอก

จางซิงกระแอมไอเล็กน้อย “หินดิบก้อนนี้หนักรวมสองตันนิดๆ กิโลละหกสิบหยวน เห็นแก่หน้าลุงยง ผมปัดเศษทิ้งให้ เศษไม่กี่สิบกิโลนั่นไม่คิดเงิน คิดแค่สองตันถ้วน ก็ตกอยู่ที่หนึ่งแสนสองหมื่นหยวนครับ”