บทที่ 152 ทำแฟนผมกลัวหมดแล้ว

“ลูกพี่ไป๋ รอนานไหมครับ”

ทันทีที่หลิวเหมิ่งเอ่ยประโยคนี้ออกมา พี่ฮ่าวรู้สึกราวกับฟ้าถล่มดินทลาย! หลิวเหมิ่งผู้ยิ่งใหญ่และน่าเกรงขามที่เขาเคารพยำเกรง กลับแสดงท่าทางนอบน้อมถ่อมตนต่อหน้าชาวนาตัวเล็กๆ คนหนึ่งได้ถึงขนาดนี้ หรือว่าเขาจะไปหาเรื่องลูกพี่ของลูกพี่ของลูกพี่เข้าให้แล้ว?! พี่ฮ่าวรีบหยิกต้นขาตัวเองแรงๆ หวังว่านี่จะเป็นแค่ความฝัน แต่ความเจ็บปวดที่แล่นพล่านบอกเขาว่า นี่ไม่ใช่ความฝัน แต่มันคือเรื่องจริง!

ไป๋อวิ๋นเฟยเงียบกริบไม่พูดอะไร หลิวเหมิ่งที่กำลังยืนโค้งตัวก้มหัวอยู่เริ่มเหงื่อกาฬไหลพลั่กจนเปียกโชก เขาเริ่มคิดฟุ้งซ่านด้วยความหวาดกลัว หรือว่าเขามาช้าเกินไป จนทำให้ไป๋อวิ๋นเฟยไม่พอใจ?

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ไป๋อวิ๋นเฟยถึงพูดขึ้นเรียบๆ “เงยหน้าขึ้นเถอะ”

หลิวเหมิ่งถึงได้ยืดตัวขึ้น ถอนหายใจอย่างโล่งอกราวกับยกภูเขาออกจากอก