บทที่ 174 เป็นยอดคนจริงๆ

“ลูกพี่ไป๋ พวกเราไปกันเถอะครับ” เสี่ยวลิ่วเอ่ยเร่ง

เสี่ยวลิ่วเดินนำไป๋อวิ๋นเฟยและชิวจวี๋ไปที่ข้างรถแอสตัน มาร์ติน หลังจากจัดแจงให้ทั้งสองขึ้นรถเรียบร้อย เขาก็รีบสตาร์ทเครื่องยนต์มุ่งหน้าไปยังสำนักศิลปะการต่อสู้ทันที

หลังจากรถขับออกไปได้หลายสิบเมตร หญิงสาวสวยคนหนึ่งก็ค่อยๆ เดินออกมาจากหลังรถในลานจอดรถ เธอยืนมองตามรถแอสตัน มาร์ตินที่ห่างออกไปเงียบๆ มุมปากมีรอยยิ้มจางๆ หญิงสาวคนนี้ก็คือหยางลี่นา

รถขับมาได้ยี่สิบนาทีก็ถึงตีนเขาหั่วอวิ๋นเฟิงซึ่งเป็นที่ตั้งของสำนักศิลปะการต่อสู้เฟิงหั่ว เมื่อมองไปบนยอดเขาจะเห็นหมอกลอยละล่อง ท่ามกลางแมกไม้เขียวขจี ยากจะจินตนาการว่าสถานที่อันเงียบสงบเช่นนี้จะเป็นที่ตั้งของสำนักต่อสู้เสี่ยงตาย

รถยังคงขับวนขึ้นไปตามทางคดเคี้ยวบนเขา ผ่านด่านตรวจที่เข้มงวดหลายจุด ในที่สุดก็มาถึงลานจอดรถข้างสำนักศิลปะการต่อสู้บนยอดเขา