บทที่ 61 - การจัดการของโรซาลิน สายตาที่จับจ้องจากภาคีเนตรโลหิต

พอรู้ว่าจอนยอมรับคำจ้างวาน เรอาก็ดีใจออกหน้าออกตา ยิ้มแป้นตลอดมื้อเช้า แถมยังเสนอตัวเป็นสปอนเซอร์ จัดหาวัตถุดิบวิศวกรรมและสมุนไพรให้จอนไม่อั้น ต้องการอะไรให้บอก จอนแค่เปรยๆ ว่า "อยากใช้วัตถุดิบจากราชินีแมงป่องทองคำมาทำชุดเกราะกับโล่" เธอก็รับปากทันทีว่าจะหาช่างฝีมือที่ดีที่สุดในเมืองไวท์เบิร์ชมาทำให้ แถมออกค่าใช้จ่ายให้หมด สมเป็น "สาวน้อยกระเป๋าหนัก" จริงๆ แต่ก็นะ บ้านรวยขนาดนี้ ไม่ต้องเกรงใจหรอก

หลังมื้อเช้า เรอาบอกจอนว่าช่วงบ่ายเธอจะไปสวดมนต์ที่วิหารสุริยะ ให้เขาเตรียมตัวไปด้วย แล้วก็ขอตัวไปก่อน ในห้องอาหารเลยเหลือแค่จอนกับโรซาลิน

เดิมทีจอนกะจะรีบไปเหมือนกัน เขาต้องไปร้านหนังสือในเมืองเพื่อซื้อตำราเวทระดับยอดเยี่ยมที่เล็งไว้ แล้วต้องเตรียมการป้องกันภาคีเนตรโลหิตสำหรับช่วงบ่าย แต่พอเห็นผู้ติดตามสาวนั่งครุ่นคิดเงียบๆ ด้วยท่าทางเย็นชา ก็อดไม่ได้ที่จะแกล้งเล่น ใครจะเข้าใจความรู้สึกฟินเวลาเห็นราชินีน้ำแข็งหลุดมาดบ้าง? เขาลุกขึ้น เดินไปหาโรซาลิน ด้วยผลของพันธสัญญาวิญญาณ โรซาลินไม่ระวังตัวกับจอนเลย พอรู้ว่าเขาเดินมาก็แค่เงยหน้ามองด้วยดวงตาสีเงินที่ฉายแววสงสัย เหมือนลูกกวางน้อยไร้เดียงสา เห็นแบบนี้จอนก็ทนไม่ไหว เชยคางเธอขึ้น แล้วก้มลงจูบ "จ๊วบ—" ในห้องอาหารยามเช้า นอกจากกลิ่นอาหาร ก็มีแต่เสียงน่าอายนี้ดังเบาๆ จนกระทั่งโรซาลินเริ่มหายใจไม่ทัน จอนถึงถอนริมฝีปากออก เขามองสาวงามที่ริมฝีปากแดงฉ่ำ หอบหายใจแฮ่กๆ แล้วยังไม่วายรังแกต่อ เขาจัดผมที่ยุ่งเหยิงของเธอให้เข้าที่ แล้วกระซิบถาม "คุณจะบอกเรื่องของเราให้เรอารู้เมื่อไหร่?"

"แฮ่ก... แฮ่ก..." โรซาลินเลียริมฝีปาก ปรับลมหายใจสักพัก ค่อยตอบ "ฉันยัง... ไม่คิดจะบอกเรอาตอนนี้ค่ะ รอจัดการงานที่สมาคมให้เรียบร้อยก่อน แล้วจะสารภาพกับเธอทุกอย่าง" "ส่วนตอนนี้ เรื่องที่ฉันมอบพันธสัญญาวิญญาณให้คุณ มีแค่ท่านเยดกับปาสคาลที่รู้"

"หืม?" จอนถามด้วยความสงสัย "ท่านไวเคานต์ยอมปล่อยคุณไปเหรอ? แล้วปาสคาลล่ะ? รับประกันได้เหรอว่าจะไม่ปากโป้ง?" "ท่านเยดแม้จะเสียดาย แต่ก็เข้าใจและเคารพการตัดสินใจของฉันค่ะ" "ส่วนปาสคาล..." โรซาลินกุมมือจอน น้ำเสียงเรียบเฉยแฝงอารมณ์บางอย่าง "ฉันกะจะให้เขารับช่วงต่อตำแหน่งฉัน..." "ฉันเลยโยนงานบริหารหนักๆ ให้เขาไปทำ เขาคงยุ่งจนไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่นหรอกค่ะ"

จอนหัวเราะ มิน่าล่ะ กลับมาถึงนอกจากตอนรับหน้าประตู ก็ไม่เห็นหัวปาสคาลอีกเลย ที่แท้โดนใช้งานเยี่ยงทาสนี่เอง ดูเหมือนผู้ติดตามของเขาคนนี้ จะไม่ได้เป็นแค่ "ราชินีน้ำแข็ง" ผู้สุขุมเยือกเย็นอย่างที่แสดงออก เธอก็มีมุมเอาแต่ใจเหมือนกัน แค่ถูกกดไว้ด้วยนิสัยและสถานการณ์ มีแค่ต่อหน้าเจ้านายที่มีจิตวิญญาณเชื่อมกันอย่างเขา เธอถึงยอมเผยด้านนี้ออกมา ซึ่งมัน... ดีจะตายไป คนเย็นชาที่ยอมเปิดเผยด้านลับๆ ให้เขาเห็นแค่คนเดียว... น่ารักชะมัด... เขาลูบแก้มเนียนของโรซาลินเบาๆ พูดเสียงอ่อนโยน "ก็ดี ผมไม่อยากให้คุณกับเรอามีปัญหากันเพราะเรื่องนี้ วันไหนจะสารภาพกับเธอก็บอก ผมจะช่วยพูดให้" "แล้วก็ พอเคลียร์งานสมาคมเสร็จ ผมมีข่าวดีจะบอกคุณด้วย"

"อืม..." โรซาลินครางรับในลำคอ เอาแก้มถูมือจอนเหมือนแมวอ้อน จอนไม่พูดพร่ำทำเพลง บีบแก้มนุ่มๆ ของเธอทีหนึ่ง แล้วหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ผู้ติดตามสาวมองตามแผ่นหลังเจ้านายตาละห้อย นิ้วเรียวแตะริมฝีปากที่ยังแดงระเรื่อ มุมปากที่แทบไม่เคยยิ้ม ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางๆ ภูเขาน้ำแข็ง ในที่สุดก็ถึงวันที่ต้องละลาย เสียงหัวเราะแผ่วเบาเลือนหายไปกับเสียงลมและหิมะนอกหน้าต่าง

...

แต่นอกม่านหิมะ สายตาที่จับจ้องยังคงไม่จางหาย บนอาคารสามชั้นฝั่งตรงข้ามสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำ ชายวัยกลางคนผมทองยาวประบ่ามองประตูที่ปิดสนิทด้วยสายตาหม่นหมอง เพื่อนร่วมวงไพ่คนอื่นๆ แยกย้ายไปทำภารกิจ เหลือเขาที่เป็นคนประสานงานเฝ้าโยงอยู่คนเดียว และตั้งแต่เมื่อวาน ข่าวที่ได้รับก็มีแต่เรื่องน่าปวดหัว เริ่มจากพวกทหารรับจ้างที่ส่งไปจับตัวเรอา·ซาเวียร์ พลาดท่าตายเรียบ ไม่เหลือพยาน เป้าหมายหลักหายเข้ากลีบเมฆ ต่อมาพวกที่ส่งไปลองเชิง ก็ดันหยุดกลางคันเพราะเรื่องตลกอย่าง "โคมไฟตก" ทำให้สมาคมได้จังหวะปิดประตูตั้งรับ "ยังดีที่ไอ้พวกโง่นั่นไม่รู้ว่าใครจ้าง... ไม่ต้องกลัวความแตก" ชายวัยกลางคนหน้าเครียด จิบชาอุ่นๆ แล้วหยิบซองจดหมายข้างมือขึ้นมา เรื่องข้างบนยังจิ๊บจ๊อย ไอ้จดหมายที่เพิ่งมาส่งเมื่อคืนต่างหาก คือหายนะของจริง

นักฆ่าของ [ดัชนีโลหิต] ที่ส่งไปเก็บโรซาลิน·เบนเน็ต ทำงานพลาด พลาดไม่พอ ยังเสียนักฆ่าระดับคลาสอัศวินไปอีกคน! แถมพวกสมาคมการค้ายังไปรู้ข่าวมาจากไหนไม่รู้ ชิงตัดหน้าไปรับตัวเรอา·ซาเวียร์กลับมาได้ก่อน! คิดแล้วมันเจ็บจี๊ดที่ตับ! "เหอะ [ดัชนีโลหิต]!? ชื่อเสียงโด่งดัง สุดท้ายก็อ่อนหัด!" "ไอ้พวกเด็กเมื่อวานซืน... พึ่งพาไม่ได้!"

เขาฉีกจดหมายทิ้งแล้วจุดไฟเผาด้วยความหงุดหงิด ทันใดนั้นเสียงกระดิ่งหน้าประตูก็ดังขึ้นเป็นจังหวะ กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง~ ชายผมทองไม่ลุกขึ้น มือเอื้อมไปใต้โต๊ะเตรียมพร้อม ถามเสียงเรียบ "มีอะไร?" "คุณลูกค้าครับ อาหารที่สั่งมาส่งแล้วครับ" "วางไว้ข้างนอก เดี๋ยวฉันออกไปกิน" "ครับ ขอให้ทานให้อร่อยครับ" เสียงรถเข็นจากไปพร้อมเสียงกระดิ่ง เขานั่งรอสักพักจนแน่ใจว่าไม่มีใคร แล้วลุกไปเปิดประตูห้องชั้นนอก เปิดฝาครอบจานอาหาร ไม่ใช่มื้อเช้า แต่เป็นจดหมาย ข้อความข้างในเขียนว่า — "บ่ายวันนี้ เรอา·ซาเวียร์จะไปที่วิหารสุริยะ..."

ชายผมทองปิดจดหมาย สีหน้าครุ่นคิด "สถานการณ์แบบนี้ นังเด็กนั่นยังกล้าออกไปข้างนอกอีกเหรอ? กับดักรึเปล่า?" เขาเดินวนไปมาในห้อง สุดท้ายก็กัดฟัน "ช่างเถอะ... ต่อให้เป็นกับดัก ก็ต้องลองเสี่ยง" "ความผิดพลาดของเด็กๆ สุดท้ายพวกคนแก่อย่างเราก็ต้องตามเช็ดตามล้างสินะ" เขากลับเข้าไปในห้อง หยิบกระดาษจดหมายเก่าซีดขึ้นมา จุ่มหมึกปากกา "ถึงเพื่อนรักลาร์รี่ ช่วงนี้ค้าขายลำบาก จำเป็นต้องหมุนเวียนสินค้าบางส่วน รายการตามนี้..."