บทที่ 62 - ร้านหนังสือและช่างฝีมือมือใหม่ เอสรา

วันนี้หิมะตกอีกแล้ว สำหรับคนค้าขายในเมืองไวท์เบิร์ช นี่คือสภาพอากาศที่ทั้งรักทั้งเกลียด เกลียดเพราะลูกค้าไม่ออกบ้าน ยอดขายตก รักเพราะได้หยุดพักจากความวุ่นวาย มานั่งจิบชาชมวิวสงบๆ บ้าง แต่สำหรับร้านหนังสือที่มีลูกค้าประจำอยู่แล้ว ฝนจะตกแดดจะออกก็ไม่ต่างกัน คนจะมาก็มา คนไม่มาเชิญก็ไม่เข้า "บ้านหนังสือของเฒ่าเควล" ก็เป็นร้านแบบนั้น มันตั้งอยู่ในเขตที่อยู่อาศัย ดัดแปลงมาจากบ้านสองชั้น ชั้นล่างเป็นร้าน ชั้นบนเป็นที่พัก ตอนนี้ประตูร้านปิดแง้มๆ ถ้าไม่มีฝ้าจับหนาที่กระจก ใครๆ คงนึกว่าร้านปิด จอนถอดฮู้ดคลุมหัว เคาะรองเท้าไล่หิมะที่บันได แล้วเคาะประตู เสียง โครมคราม ดังมาจากข้างใน ตามด้วยเสียงร้องของเด็กผู้หญิง "มาแล้วค่าๆ~ โอ๊ย!~ เจ็บจัง!" เหมือนจะมีคนล้ม จอนทำหน้าแปลกใจ เขาจำได้ว่าเจ้าของร้านเป็นตาลุงแก่ๆ ที่หน้าตาเหมือนคนติดหนี้เขาพันเหรียญทองไม่ใช่เหรอ? ยัยซุ่มซ่ามนี่โผล่มาจากไหน? สักพัก ประตูก็เปิดออก เด็กสาวผมยาวตรงสีดำ สวมแว่นตากรอบกลมหนาเตอะ โผล่หน้าออกมาเสียงอ่อย "คะ... คุณลูกค้า สวัสดีค่ะ ยินดีต้อนรับสู่บ้านหนังสือของเฒ่าเควล..." "มะ... มี... มีอะไรให้ช่วยไหมคะ?"

จอนมองเด็กคนนี้ มั่นใจว่านี่คือ NPC หน้าใหม่อีกแล้ว แต่เรื่องแบบนี้ใน 'อีโน' ถือว่าปกติ NPC ก็ตายได้ เป็นส่วนหนึ่งของระบบ "เพิ่มความสมจริงของเกม" บางทีโจรปล้น บางทีโรคระบาด ก็พรากชีวิต NPC ไปได้ ส่วนความรู้สึกของผู้เล่นที่ทำเควสต์แทบตาย กลับมาส่งเควสต์แล้วพบว่า NPC ม่องเท่งไปแล้ว... ทีมงานไม่สนหรอก นี่คือ "โลกจริง" ไม่พอใจก็เลิกเล่นไป! ความคิดพวกนี้แวบเข้ามาแล้วก็ผ่านไป จอนยังคงยิ้มเป็นมิตร "สวัสดีครับคุณผู้หญิง ผมมาหาเฒ่าเควล" "ได้ข่าวว่าถ้าผ่านบททดสอบของแก จะเลือกหนังสือในร้านไปได้เล่มหนึ่ง?"

"หาคุณปู่เหรอคะ... แก... ออกไปดื่มเหล้า... ไม่อยู่ค่ะ..." พอเจอจอนพูดดีด้วย สาวแว่นก็หายเกร็งไปหน่อย แต่ยังติดอ่างอยู่ คงเป็นนิสัย "แต่ว่า... เรื่องบททดสอบ... มีจริงๆ ค่ะ..." "ทะ... ถ้าคุณไม่รังเกียจ ให้หนูจัดทดสอบให้ก็ได้... หนูเป็นหลานสาวปู่ ชื่อเอสราค่ะ..." เธอเปิดประตูให้กว้างขึ้น หลบทางให้ "เชิญ... เชิญเข้ามาก่อนค่ะ..."

จอนพยักหน้า เดินเข้าไป ข้างในไม่ต่างจากความทรงจำเท่าไหร่ ชั้นหนังสือใหญ่น้อยวางระเกะระกะแต่ก็เป็นระเบียบในแบบของมัน เต็มไปด้วยหนังสือสารพัด แถมหน้าหนาวแบบนี้ เตาผิงด้านในสุดก็จุดไฟไว้ กลิ่นหมึกพิมพ์อุ่นๆ อบอวลไปทั่วห้อง แต่มีจุดหนึ่งที่ไม่เหมือนเดิม สายตาคนต่างถิ่นกวาดมองชิ้นส่วนวิศวกรรมที่เกลื่อนพื้นขวางทางเดิน แล้วมองเด็กสาวที่ก้มหน้าก้มตาแอบนวดขาตัวเองด้วยความเข้าใจ "เธอกำลังศึกษาวิศวกรรมอยู่เหรอ?" "อ๊ะ! ใช่ค่ะ!" เด็กสาวผมดำสะดุ้งเหมือนสัตว์ตัวเล็กๆ ร้องอุทานเบาๆ แล้วรีบโค้งขอโทษจอน "ขะ... ขอโทษค่ะ! จะรีบเก็บเดี๋ยวนี้แหละ!" พูดจบก็ลนลานก้มเก็บชิ้นส่วนพวกนั้น แต่ยิ่งรีบก็ยิ่งเละ... ต่อหน้าสายตาเอือมระอาของจอน เอสราเพิ่งเก็บชิ้นส่วนเบอร์ 1.5 ได้ชิ้นหนึ่ง ก็ไปเหยียบชิ้นส่วนเบอร์ 2.4 ที่เป็นแท่งกลมๆ เข้าเต็มเปา เท้าลื่นพรืด เสียหลักหน้าทิ่ม และทิศทางที่พุ่งไป คือชั้นหนังสือ "กรี๊ดดด—! ε＝(#>д<)ﾉ!"

ทำอะไรไม่ได้นอกจากหลับตาปี๋ เตรียมรับชะตากรรม แต่รอแล้วรอเล่า ความเจ็บปวดก็ไม่มา เธอลืมตาขึ้น ปลายจมูกห่างจากชั้นหนังสือไม่ถึงหนึ่งกำปั้น! รอดหวุดหวิด จากนั้น แรงมหาศาลก็หิ้วคอเสื้อเธอขึ้น ทำให้เธอลอยหวือเหมือนเหาะได้ กลับมายืนทรงตัวได้อีกครั้ง แน่นอน ฝีมือจอน เขายืนอยู่ใกล้ขนาดนี้ จะปล่อยให้เธอล้มหัวแตกได้ไง? ขืน NPC ให้เควสต์เจ็บตัว ใครจะจ่ายของรางวัลให้เขาล่ะ? เขาปล่อยคอเสื้อเด็กสาว เขี่ยกองชิ้นส่วนที่เกะกะเท้า บ่นอุบ "เป็นช่างฝีมือ ต้องหัดเก็บของให้เป็นระเบียบสิ ทิ้งเรี่ยราดแบบนี้ได้ไง?" "งื้อ... ค่ะ... คุณพูดถูก..." โดนดุแบบไม่จริงจังนัก เอสราก้มหน้างุดด้วยความอาย แล้วก็นึกขึ้นได้ รีบหันมาโค้งขอบคุณจอนปลกๆ "จะ จริงด้วย! ขะ... ขอบคุณนะคะ! ขอบคุณที่ช่วยหนูไว้!"

"..." ซุ่มซ่ามระดับนี้ ดูทรงแล้วคงเป็นไข่ในหินที่ครอบครัวประคบประหงมมาอย่างดี จอนไม่รู้จะพูดยังไง ได้แต่โบกมือ "ช่างเถอะ... รีบเริ่มบททดสอบได้แล้ว ฉันรีบ" "ค่ะ... ได้ค่ะ!" เด็กสาวพยักหน้า จะเดินไปหยิบของหลังเคาน์เตอร์ แต่สายตาเธอดันเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างใต้เสื้อคลุมของจอน แล้วชะงักกึก เหมือนโดนสะกดจิต เธอเดินย่องหลบเศษชิ้นส่วนบนพื้นอย่างระมัดระวัง หยิบหนังสือเล่มใหญ่ออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ กางออก แล้วมองหน้าจอนเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ไม่กล้า อาการออกชัดขนาดนี้ จอนมองปราดเดียวก็รู้เรื่อง "อยากพูดอะไร?" เห็นลูกค้าไม่โกรธที่ตัวเองซุ่มซ่าม เอสราก็รวบรวมความกล้า ขยับแว่น แล้วถามเสียงเบา "คุณลูกค้า... คะ... คุณ... คุณก็เป็นช่างฝีมือเหมือนกันเหรอคะ?" "ใช่ ทำไม?" "งะ... งั้นขอดูปลอกแขนของคุณหน่อยได้ไหมคะ?" เธอชี้ไปที่มือขวาของจอน สังเกตสีหน้าเขาอย่างระแวดระวัง "อันนั้น... เป็นอุปกรณ์วิศวกรรมใช่ไหมคะ?"

จอนถึงบางอ้อ ที่แท้แม่หนู่นี่ก็เล็งปลอกแขนเสริมแรงของเขานี่เอง ก็สมควรอยู่ ดีไซน์ล้ำยุคจากอนาคตแบบนี้ ช่างฝีมือคนไหนเห็นก็ต้องสนใจเป็นธรรมดา ในเมื่อเป็นแบบนี้...