บทที่ 63 - การแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียม กฎพื้นฐาน

จอนยกแขนขวาขึ้น เผยให้เห็นปลอกแขนเสริมแรงเต็มๆ ตา เส้นสายที่แข็งแกร่งดุดันแบบอุตสาหกรรม และการออกแบบข้อต่อที่ประณีตซับซ้อน ดึงดูดความสนใจของเอสราไปจนหมดสิ้น ดูจากท่าทาง ถ้าไม่มีเคาน์เตอร์กั้น เธอคงกระโจนเข้ามาเกาะแขนเขาแล้ว! จอนแกล้งแกว่งแขนไปมา ให้สายตาของเด็กสาวแกว่งตามเป็นลูกตุ้ม "ดูจากท่าทาง เธอก็เป็นผู้แสวงหาในวิถีแห่งช่างฝีมือเหมือนกัน ให้เธอดูหน่อยก็คงไม่เป็นไร"

"แต่ว่า... ในเมื่อเป็นช่างฝีมือ เธอก็น่าจะรู้กฎของวงการนี้ใช่ไหม?" เขายิ้ม น้ำเสียงแฝงความยั่วยวน "อยากได้ความรู้ของคนอื่น ก็ต้องเอาของที่มีค่าเท่าเทียมกันมาแลก" "คุณหนูเอสรา คุณจะเอาอะไรมาแลกเปลี่ยนความรู้ของผมล่ะ?"

เด็กสาวผมดำแข็งทื่อไปทันที เธอหันคอมามองจอนเหมือนหุ่นเชิดไม้ที่ข้อต่อฝืดเคือง น้ำเสียงตื่นตระหนกปนอับอาย "หนู... หนู... ไม่มีอะไรจะแลกค่ะ..."

"งั้นก็น่าเสียดาย—" จอนเก็บแขนเข้าใต้เสื้อคลุม สีหน้ากลับมาเรียบเฉย "การแลกเปลี่ยนระหว่างเราคงเกิดขึ้นไม่ได้"

"หนู... หนู... หนู!" เอสราพูดคำว่า "หนู" ซ้ำๆ สายตาน่าสงสารแทบจะทะลุแว่นหนาเตอะออกมา "คะ... คุณคะ... หนู... หนูอยากรู้จริงๆ... มากๆ..." เธอทำไม้ทำมือ พยายามอธิบายความหลงใหลในวิศวกรรมให้จอนฟัง แต่ด้วยทักษะการสื่อสารที่จำกัด ติดอ่างไปครึ่งค่อนวันก็ยังจับใจความไม่ได้ ส่วนจอนก็นิ่งสนิท วางมาดรุ่นพี่จอมเย็นชา จนกระทั่งเด็กสาวคอตกด้วยความผิดหวัง เขาถึงยกมุมปากขึ้น เผยเจตนาที่แท้จริง "แต่ว่า... ถ้าจะให้สอนสักนิดสักหน่อย ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ได้นะ"

ได้ยินประโยคนี้ เอสราฟื้นคืนชีพทันที อาการติดอ่างหายเป็นปลิดทิ้ง "จริงเหรอคะ!?" เธอจ้องจอนเขม็ง หน้าตาเต็มไปด้วยความดีใจสุดขีด "คุณเป็นคนดีจริงๆ ด้วย!"

โดนแจกบัตรคนดีแบบงงๆ จอนยิ้มแห้งๆ ไม่ถือสาเด็กสาวจอมเปิ่น เขาชี้ไปที่หนังสือเล่มใหญ่บนเคาน์เตอร์ "สอนได้ แต่เธอต้องยกเว้นบททดสอบ ให้ฉันหยิบหนังสือจากที่นี่ไปได้เลยเล่มหนึ่ง" "ว่าไง เงื่อนไขนี้ ยอมรับไหม?"

"เอ่อ..." เจอเงื่อนไขนี้ เด็กสาวผมดำกลืนน้ำลายเอือก ดวงตาหลังแว่นตากะพริบถี่ๆ สมองประมวลผลอย่างหนัก คำสั่งปู่กับความกระหายความรู้ตีกันยุ่งในหัว... สุดท้าย ความรู้ชนะขาด! เอสราปิดหนังสือดังปัง พยักหน้าให้จอนอย่างจริงจัง "ตกลงค่ะ!"

"ดีมาก..." จอนมองข้อความภารกิจที่เด้งขึ้นมา หัวเราะในใจ

[ติ๊ง ข้อมูลภารกิจอัปเดตแล้ว]

— [การแลกเปลี่ยนความรู้ (ทั่วไป · ภารกิจสุ่ม)] [ช่างฝีมือมือใหม่ กับ "การแลกเปลี่ยนความรู้" คุณจะมอบสิ่งที่อีกฝ่ายพอใจได้หรือไม่?] [เป้าหมาย: ทำ "การแลกเปลี่ยนความรู้" สำเร็จ 0/1] [รางวัลพื้นฐาน: ค่าประสบการณ์ทั่วไป 400 แต้ม, หนังสือเล่มใดก็ได้ในบ้านหนังสือของเฒ่าเควล 1 เล่ม] [รางวัลเพิ่มเติม: ขึ้นอยู่กับความสำเร็จ จะได้ตัวคูณค่าประสบการณ์เพิ่ม] [หมายเหตุ: ยิ่งอีกฝ่ายยอมรับความรู้ที่คุณมอบให้มากเท่าไหร่ ระดับความสำเร็จยิ่งสูง] —

เด็กใหม่นี่หลอกง่ายชะมัด! แต่จะว่าหลอกก็ไม่เชิง จอนไม่ได้โกหกเอสรา นี่เป็นแค่เทคนิคการประหยัดเวลา พิสูจน์ให้เห็นว่าโลกจริงมีทางเลือกมากกว่าหนึ่ง การเจรจาเปลี่ยนเงื่อนไขภารกิจ ก็เป็นกลยุทธ์ที่ใช้ได้เหมือนกัน

เขามองชิ้นส่วนวิศวกรรมที่กระจายเกลื่อนพื้น แล้วมองเอสรา "เธอกำลังพยายามสร้างหุ่นจักรกลอยู่สินะ?" ประโยคคำถามที่น้ำเสียงมั่นใจ ในฐานะอดีตช่างฝีมือจักรกลเลเวลตัน จอนดูปราดเดียวก็รู้ว่าเศษเหล็กพวกนี้คือชิ้นส่วนของ [ผู้เดินเท้าดึกดำบรรพ์ รุ่น I] หุ่นจักรกลพื้นฐานที่มือใหม่ชอบใช้ฝึกมือ จุดเด่นคือถึกทน ปรับแต่งได้เยอะ อนาคตอัปเกรดเป็น [ผู้ขนส่ง] หรือ [ผู้พิทักษ์ (Guardian)] ได้ เอสราได้ยินจอนทักก็ตะลึง แล้วพยักหน้ารัวๆ "ใช่ค่ะ! หนู... หนูเพิ่งลองประกอบครั้งแรก..." "แต่... ไม่รู้ทำไม ถึงล้มเหลวในขั้นตอนสุดท้ายตลอดเลย... คุณช่วยดูให้หน่อยได้ไหมคะว่าผิดตรงไหน?"

"ได้สิ แต่ถ้าช่วยเรื่องนี้ ฉันก็ไม่ให้ดูปลอกแขนแล้วนะ?" "หา?" เด็กสาวผมดำมองหน้าจอนที่เรียบเฉยอย่างงุนงง ไหล่ตก แต่เธอก็รวบรวมความกล้าถามตะกุกตะกัก "ตะ... แต่ว่า... เราตกลงแลกเปลี่ยนกันไม่ใช่เหรอคะ?"

"เรากำลังแลกเปลี่ยนกันอยู่" จอนกอดอก มองเด็กใหม่ด้วยหางตา "แต่ของที่แลกเปลี่ยนต้องมีค่าเท่ากัน ฉันเอาหนังสือไปแค่เล่มเดียว ก็จะให้ความรู้แค่อย่างเดียว เธอจะให้ฉันช่วยแก้ปัญหาเรื่องประกอบหุ่น หรือจะขอดูโครงสร้างปลอกแขนของฉัน?" "เลือกได้แค่อย่างเดียว"

"แบบนี้... เองเหรอคะ?" เอสราคอตก เข้าสู่โหมดรักพี่เสียดายน้อง ในฐานะช่างฝีมือที่เรียนรู้ด้วยตัวเอง เธอติดแหง็กตรงการประกอบหุ่นมานานแล้ว การที่มีรุ่นพี่มาถึงร้านหนังสือกันดารๆ แถมยินดีชี้แนะ เหมือนฝันที่เป็นจริง! แต่เธอก็อยากเห็นโลกกว้างของวิศวกรรม! ปลอกแขนของรุ่นพี่ดูเรียบง่ายแต่ทรงพลัง โครงสร้างข้อต่อและอุปกรณ์ลึกลับนั่นมันยั่วน้ำลายชะมัด มันทำอะไรได้? ทำงานยังไง? จะเลือกอะไรดี? แก้ปัญหาเฉพาะหน้า หรือมองไปในอนาคตที่ไกลกว่า? ตัดสินใจยากชะมัด!

เห็นเธอลลังเล จอนไม่ให้เวลาคิดนาน เคาะเคาน์เตอร์เรียกสติ ก๊อก ก๊อก "รีบตัดสินใจ ฉันรีบ" เสียงเคาะเหมือนเคาะกะโหลกเอสรา เธอเงยหน้าขวับ ดึงสติกลับมาจากความโลภ สูดหายใจลึก 'ปู่เคยบอกว่า อย่าโลภในสิ่งที่ไม่ใช่ของตน' 'สิ่งที่ฉันต้องการตอนนี้ที่สุด คือการเป็นช่างฝีมือตัวจริง! อนาคตที่ไกลเกินเอื้อม ต่อให้เห็นก็แตะต้องไม่ได้! เพราะงั้น...'

เด็กสาวผมดำมองจอนด้วยแววตามุ่งมั่น "คุณคะ หนูตัดสินใจแล้ว! หนูอยากรู้ว่าทำไมหนูถึงประกอบหุ่นล้มเหลวค่ะ!"