บทที่ 64 - คลาสเรียนช่างฝีมือของจอน ของถึงมือ!

"ตกลง" จอนไม่รู้หรอกว่าเด็กสาวคนนี้สู้รบตบมือกับตัวเองหนักแค่ไหน เขาแค่อยากรีบทำภารกิจให้เสร็จ เอา XP กับหนังสือสกิลแล้วไปต่อ เขาหยิบขาจักรกลรูปเคียวที่ประกอบไว้หลวมๆ ขึ้นจากพื้น พลิกดูไปมาเหมือนครูตรวจการบ้าน "ทำไมข้อต่อเท้าถึงใช้แกนเพลาแค่อันเดียว แต่ใช้เฟืองปรับความถี่ตั้ง 3 ตัว? โครงสร้างแบบนี้จะควบคุมการยืนและเดินของหุ่นจักรกลได้ยังไง?"

"เอ๊ะ..." เด็กสาวผมดำไม่นึกว่าการแลกเปลี่ยนความรู้จะเริ่มปุบปับขนาดนี้ นึกว่าเธอต้องเป็นฝ่ายจ่ายค่าตอบแทนก่อนซะอีก! แต่ว่า... สไตล์พูดจริงทำจริงแบบนี้ เท่ชะมัด! ตรงตามจินตนาการของเธอเปี๊ยบ รุ่นพี่ช่างฝีมือผู้ช่ำชอง! หลังจากจิ้นไปไกล สายตาที่มองจอนก็เต็มไปด้วยความเลื่อมใส เธอรีบกุลีกุจอหยิบสมุดบันทึกใต้เคาน์เตอร์ออกมา ขยับเข้าไปใกล้จอนอย่างระมัดระวัง แล้วอธิบายเสียงเบา "คือ... คือหนูคิดแบบนี้ค่ะ..." "ถ้าเอาเฟืองปรับความถี่ 3 ตัวมาประกอบแบบนี้ องศาการขยับของข้อเท้าจะเพิ่มจาก 45 องศา เป็นเกือบ 85 องศา... หนูคิดว่าปรับแบบนี้ไม่น่าจะมีผลกระทบอะไรมาก..."

จอนพยักหน้า ไม่ได้ปฏิเสธความคิดของเอสรา "ถ้ามองแค่การคำนวณ เธอทำถูก แต่เราเป็นช่างฝีมือ ต้องคำนึงถึงการใช้งานจริง การปรับเปลี่ยนอะไรสักอย่างต้องมองภาพรวมด้วย" เขาใช้นิ้วก้อยดันเฟืองตัวหนึ่งขึ้น ทันใดนั้น ข้อต่อเท้าทั้งหมดก็ล็อกตาย! "เห็นไหม? ถ้าน้ำหนักตัวหุ่นกดลงมาที่ขานี้ โครงสร้าง 3 เฟืองของเธอจะทำงานได้ยังไง? แล้วข้อต่อยางที่ไม่มีตัวรับแรงกระแทก จะพยุงให้หุ่นยืนทรงตัวได้เหรอ?"

เด็กสาวผมดำพูดไม่ออก "อย่างนี้นี่เอง..." เธอก้มมองสูตรคำนวณยั้วเยี้ยเต็มหน้ากระดาษ ไหล่ตกด้วยความท้อแท้ "หนู... หนูไม่ได้คิดถึงเรื่องพวกนี้เลย..."

จอนไม่สนใจอารมณ์ดิ่งของเธอ ยังคงวิจารณ์ต่อเหมือนครูผู้เข้มงวด "ไม่ต้องท้อ ที่เธอคิดวิธีนี้ได้ แสดงว่าเธอรู้จักคิดรู้จักประยุกต์ แค่ขาดความรู้ที่จำเป็นบางอย่างเท่านั้น" "ไปเอาแกนเพลามาอันหนึ่ง กับตัวล็อกรูปเลข 8 มาสองอัน" "อะ... ค่ะ!" คำสั่งที่จริงจังและเป็นธรรมชาติทำให้เอสรายืดอกรับคำสั่งโดยอัตโนมัติ หันไปรื้อกล่องเครื่องมือ ยื่นของให้จอน จอนรับมาแล้วเริ่มประกอบให้ดูทันที "ดูให้ดี โครงสร้าง 3 เฟืองของจริงที่ขยับได้องศากว้างและยังมั่นคงแข็งแรง เขาทำกันแบบนี้—"

จอนอธิบายโครงสร้างสำคัญของ [ผู้เดินเท้าดึกดำบรรพ์ รุ่น I] ให้เอสราฟังอย่างรวดเร็ว พร้อมสาธิตด้วยชิ้นส่วนที่มีอยู่ ทำเอาเด็กสาวที่ไม่เคยเรียนวิศวกรรมอย่างเป็นระบบถึงกับฟินตัวลอย เธอจดทุกคำพูด ทุกขั้นตอนลงสมุดบันทึกอย่างหิวกระหาย ความตั้งใจของเธอทำให้จอนเผลอสอนเกินไปเยอะ ในเรื่องที่ถนัด ใครๆ ก็อยากโชว์ภูมิทั้งนั้นแหละ แถม... 'เด็กคนนี้ อาจจะดึงตัวมาทำงานด้วยได้...' ความคิดนี้ผุดขึ้นมาหลังจากเห็นความตั้งใจของเอสรา จะสร้างองค์กร ต้องมีคนเก่ง เทียบกับช่างฝีมือที่เก่งแล้วแต่หัวแข็ง จอนชอบปั้นเด็กใหม่ที่ขาวสะอาดด้วยความรู้ของตัวเองมากกว่า รับประกันความภักดี ปั้นให้เก่งในทางที่ต้องการได้ ใช้งานคล่องมือกว่าเยอะ แต่เรื่องสร้างองค์กรยังอยู่ในช่วงเตรียมการ ไม่ต้องรีบ และเขามั่นใจว่า สร้างความประทับใจแรกให้เอสราได้ดีเยี่ยม ดูจากสรุปภารกิจสิ!

— [การแลกเปลี่ยนความรู้ (ทั่วไป · ภารกิจสุ่ม) - สำเร็จ] [ความรู้ทางวิศวกรรมที่ลึกซึ้งกว้างขวางของคุณทำให้ช่างฝีมือมือใหม่ประทับใจสุดๆ เธอซาบซึ้งใจมากกับสิ่งที่คุณมอบให้] [ระดับความสำเร็จ: S, ตัวคูณรางวัล 6.0] [รางวัล: ค่าประสบการณ์ทั่วไป 2400 แต้ม (400 พื้นฐาน x 6.0)] [คุณสามารถเลือกหนังสือเล่มใดก็ได้ในบ้านหนังสือของเฒ่าเควล] —

'เฮ้ย ระดับ S เลยเหรอ หายากแฮะ...' จอนเดินไปที่ชั้นหนังสือเล็กๆ มุมร้านตามความทรงจำ หยิบสมุดบันทึกปกหนังวัวออกมา เช็คว่าถูกต้อง แล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อคลุม เขาโบกมือลาเด็กสาวผมดำที่กำลังง่วนอยู่กับกองชิ้นส่วน "เอสรา ฉันไปนะ!"

เด็กสาวที่สวมแว่นขยายข้างเดียวกำลังส่องชิ้นส่วนเงยหน้าขึ้น ส่ายหัวงงๆ แล้วลุกขึ้น โค้งคำนับอากาศข้างตัวจอนอย่างนอบน้อม "ขอบคุณค่ะ! อาจารย์จอน! หนูจะตั้งใจเรียนรู้ความรู้ที่อาจารย์สอนค่ะ!" เคารพจริงอะไรจริง แต่ว่า... 'หนู สายตาสั้นขนาดนี้ ไปหาหมอเถอะลูก...' จอนยิ้มแห้งๆ ไม่พูดอะไร หันหลังเดินออกจากร้าน

ร้านหนังสือกลับมาเงียบสงบ มีเพียงเสียง กริ๊กๆ จากการประกอบชิ้นส่วนและเสียงไฟในเตาผิง ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ พอหุ่นสี่ขาเริ่มเป็นรูปเป็นร่าง เสียงกระแอมก็ดังมาจากนอกประตู แต่เอสราไม่ได้ยิน ยังคงจมอยู่ในโลกวิศวกรรม สุดท้าย คนข้างนอกคงหมดความอดทน ผลักประตูเข้ามาเต็มแรง กลอนประตูไม้ที่ไม่ค่อยแข็งแรงหลุดออก ลมหนาวและหิมะกรูเข้ามาในร้าน ปะทะหน้าเด็กสาวเต็มๆ จนเธอสะดุ้งโหยง เธอดึงแว่นขยายออก ใส่แว่นหนาเตอะกลับเข้าไป เพ่งมองผู้มาเยือน แล้วก้มหน้าสำนึกผิด "ปู่... ปู่กลับมาแล้วเหรอคะ!"

"หึ! ให้เฝ้าร้าน ก็เฝ้าแบบนี้เรอะ? วันๆ เอาแต่เล่นเศษเหล็ก! อ่านหนังสือหนังหาบ้างสิ!" ชายชราร่างผอมแห้ง หนวดเฟิ้ม ถลึงตาใส่ แต่พอเห็นหลานสาวก้มหน้ารับผิด (แต่ไม่คิดจะแก้) ก็อ่อนใจ "ดูสภาพสิ มาปิดประตูเร็ว!" "แหะๆ..." เอสรารู้ว่ารอดตัว รีบกลับไปเป็นหลานสาวแสนซน เดินอ้อมเคาน์เตอร์มาช่วยปู่ปิดประตู เฒ่าเควลถามลอยๆ "วันนี้มีลูกค้าไหม?" "มีค่ะ" เด็กสาวตอบซื่อๆ เล่าเรื่อง "รุ่นพี่ช่างฝีมือ" ให้ฟัง แน่นอนว่าตาลุงขี้โมโหของขึ้นทันที เขาเขกหัวหลานสาวจอมเปิ่นด้วยความหมั่นไส้ "ยัยโง่! โดนหลอกแล้วยังไม่รู้ตัว! เอ็งปล่อยให้คนที่ไม่ผ่านบททดสอบเอาหนังสือไปได้ยังไง!" เอสราเถียงสู้ "ตะ... แต่ความรู้ที่คุณจอนให้มามันสุดยอดจริงๆ นะคะ... หนูว่าคุ้มออก..." "ยังจะเถียง!? ไม่เฝ้าร้านดีๆ แล้วยังแหกกฎอีก!" "องค์ปิเอโรเป็นพยาน! วันนี้ปู่ต้องสั่งสอนเอ็งหน่อยแล้ว!" เด็กสาวรีบเอามือกุมหัววิ่งหนี "โอ๊ย! ปู่ขา อย่าตีหนู!"

วันนี้สองปู่หลานก็ยังครื้นเครงเหมือนเดิม อีกด้านหนึ่ง จอนที่กลับมาถึงสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำ ก็อารมณ์ดีสุดๆ