บทที่ 65 - หนังสือเวทระดับยอดเยี่ยม [บันทึกของนักเรียนฝึกหัดสถาบันทิเวียร่า]!

เหตุผลแรกคือ ไม่ต้องเสียเวลาทำบททดสอบ "100 คำถามของเฒ่าเควล" อันยาวนาน ก็ได้หนังสือเวทที่ต้องการมาครอบครอง ถึงแม้เขาจะมั่นใจว่าตอบคำถามสุ่มเกี่ยวกับวัฒนธรรมและภูมิศาสตร์ทั่วทวีป 'อีโน' ได้หมด แต่ประหยัดเวลาได้ก็ดีกว่า 100 ข้อ แถมต้องรอเอสราสุ่มถามอีก กว่าจะเสร็จคงหมดไปครึ่งวัน สู้สอนวิศวกรรมนิดหน่อย เร็วกว่าเยอะ

เหตุผลที่สองคือ สิ่งที่คุยกับเรอาเมื่อเช้า เริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่เขาออกไปข้างนอก ห้องรับรองหมายเลข 1 ที่เขาพักอยู่ ถูกเนรมิตใหม่ มีโต๊ะทำงานตัวใหม่มาเพิ่ม ตัวหนึ่งสำหรับวิศวกรรม อีกตัวสำหรับปรุงยา ถึงจะไม่ใช่รุ่นท็อป แต่ก็เพียงพอสำหรับตอนนี้ นอกจากโต๊ะทำงาน ก็มีตู้เก็บของขนาดใหญ่สองตู้ อัดแน่นไปด้วยอุปกรณ์จุกจิกที่จำเป็นในการสร้างของ แสดงถึงความใส่ใจเป็นอย่างดี

ห้องรับรองที่หรูหราที่สุดห้องนี้ กลายเป็นห้องส่วนตัวของเขาไปแล้ว! ลองนึกดู ไม่กี่วันก่อนยังนอนขดในกระท่อมไม้ผุๆ ห่วงว่าจะกินอะไรมื้อหน้า ตอนนี้ได้อยู่ในห้องสวีทหรูหรา มีฮีตเตอร์ เตียงนุ่ม โต๊ะทำงานครบครัน เรื่องกิน อยู่ อาบน้ำ แค่เอ่ยปาก ก็มีคนจัดการให้เสร็จสรรพ ความแตกต่างนี้ มีแต่ตัวเขาเองที่รู้ซึ้งที่สุด

"ชีวิตดีขึ้นเยอะเลยแฮะ..." จอนถอนหายใจ แขวนเสื้อคลุมที่ราวข้างประตู ทิ้งตัวลงบนโซฟานุ่ม เปิดดูของรางวัลที่ได้จากการฝ่าหิมะวันนี้ สมุดบันทึกปกหนังวัว ดูธรรมดาๆ แต่เขารู้ว่านี่แค่ภาพลวงตา พอถ่ายเทพลังเวทลงไป [คาถาป้องกันการแอบดู] ก็สลายไป เผยโฉมหน้าที่แท้จริง ปกหนังวัวปรากฏลวดลายอักขระเวทมนตร์ซับซ้อนเรืองแสง ถือไว้ในมือรู้สึกหัวสมองปลอดโปร่งขึ้นมาทันที

— [บันทึกของนักเรียนฝึกหัดสถาบันทิเวียร่า (ยอดเยี่ยม · หนังสือเวท)] [พลังเวท: 15] [ความทนทาน: 16/20] [คุณสมบัติ 1: สติปัญญา +1] [คุณสมบัติ 2: จิตวิญญาณ +1] [คุณสมบัติ 3: บันทึกเวทมนตร์] [เวทมนตร์ที่บันทึกไว้ในปัจจุบัน: ลูกศรธาตุ (เลเวล 1), พันธสัญญาภูต (เลเวล 5), เคลือบเปลวเพลิง (เลเวล 5), คลื่นกระแทกอัดอากาศ (เลเวล 10)] "เมื่อไหร่ชีวิตที่ต้องท่องหนังสือทุกวันจะจบสักทีว้า —— นักเวทฝึกหัดที่ใกล้จะเป็นลม" —

ดูค่าสถานะแล้ว จอนผู้มีมาตรฐานสูงลิบแบบผู้เล่นเก่า ก็ยังพยักหน้าพอใจ "นอกจาก [ลูกศรธาตุ] กับ [คลื่นกระแทกอัดอากาศ] อีกสองอันน่าจะเป็นเวทมนตร์ระดับยอดเยี่ยมทั้งคู่เลยมั้ง?" "ดวงดีใช้ได้..." ต้องรู้ก่อนว่าในเกม 'อีโน' หนังสือเวทที่ได้จากบททดสอบ "100 คำถามของเฒ่าเควล" จะสุ่มคาถา 4 บท จากคาถาทั้งหมดที่นักเวทฝึกหัดเรียนได้ (เลเวล 1-10) จะได้ 4 คาถาเลเวล 1 ล้วน หรือ 4 คาถาเลเวล 10 ล้วน จะได้คาถาหายากหรือหาง่าย ขึ้นอยู่กับดวงล้วนๆ นี่คือเหตุผลที่จอนซึ่งเล่นสายนักรบในเกม ก็ยังเคยมาทำเควสต์นี้ เผื่อฟลุ๊คได้หนังสือดีๆ เอาไปขายได้ราคา แต่ในโลกความจริง คงไม่มีระบบสุ่มแบบนั้น พอหยิบเล่มนี้ไป ก็คงไม่มีเล่มใหม่ "เกิด" ขึ้นมาแทน นี่น่าจะเป็นหนังสือเวทเล่มเดียวที่ถูกเก็บลืมไว้ในร้านเฒ่าเควล เนื้อหาข้างในก็คงตายตัว

"เอาล่ะ มาดูกันหน่อยซิว่า พลังแห่งเวทมนตร์มันทำงานยังไง..." จอนเปิดหนังสือ หน้าแรกเต็มไปด้วยตัวหนังสือเล็กๆ ยุบยับ อ่านแล้วปวดหัว ไม่ใช่ความรู้ แต่เป็นเสียงบ่นของเจ้าของเดิม "ไม่อยากท่องหนังสือเลย..." "มีคาถาที่ยัดความรู้เข้าสมองทีเดียวจบไหมนะ..." "รุ่นพี่ห้องข้างๆ สวยจัง..." ไร้สาระทั้งนั้น พลิกผ่านไปหลายหน้าถึงจะเริ่มมีความรู้พื้นฐาน มีอักขระเวทมนตร์เรืองแสงแทรกอยู่บ้าง พอลองเอานิ้วแตะอักขระ ก็รู้สึกถึงกระแสมานาไหลเวียน สอดคล้องกับเนื้อหาที่อ่าน "นี่คือรูนพื้นฐานที่ประกอบเป็นเวทมนตร์สินะ... น่าสนใจ..."

จอนอ่านไป สัมผัสการทำงานของรูนไป สักพักข้อความแจ้งเตือนก็เด้งขึ้น [ติ๊ง คุณได้รับความรู้เวทมนตร์จากการอ่าน] [เรียนรู้ "ลูกศรธาตุ" LV.1 สำเร็จ]

"ระบบช่วยเรียนรู้ได้เร็วเหมือนใช้หนังสือสกิลในเกมเลยแฮะ" จอนปิดสมุด เปิดหน้าต่างสกิล ในช่องอาชีพนักเวท ข้างๆ [ความชำนาญพลังเวท · ฝึกหัด] มีไอคอนสกิลใหม่ส่องแสงวิบวับ

— [ลูกศรธาตุ V.1 (ทั่วไป): ใช้มานา 10 หน่วย สร้างลูกศรธาตุยิงออกไป สร้างความเสียหายธาตุ 40 + 100% ของพลังเวท, คูลดาวน์ 5 วินาที] —

คาถาพื้นฐาน ธรรมดาๆ ไม่ดีไม่แย่ ตามสไตล์นักเวท "ใช้เยอะ เจ็บเยอะ" แต่อยู่ในมือเขา จะต่างออกไปไหมนะ? จอนดูรายละเอียดแล้วครุ่นคิด "การร่ายเวทจะต่างจากการใช้สกิลนักรบยังไงนะ?" เขาลากสกิลไปใส่ช่องคีย์ลัด แล้วใช้จิตสั่งการ ความรู้สึกนำทางที่คุ้นเคยเกิดขึ้นทันที นำพาจิตของเขาไปวาดอักขระรูนที่เพิ่งเรียนรู้มา เมื่อรูนเชื่อมต่อกัน กลายเป็นรากฐานของเวทมนตร์ ก็ดึงดูดมานาเข้ามา ก่อตัวเป็นลูกศรน้ำยาวเท่าท่อนแขน หมุนคว้างอยู่กลางอากาศ จอนรู้สึกว่า แค่คิด มันก็จะพุ่งออกไปหาเป้าหมายทันที แต่เขาไม่ยิง เลี้ยงลูกศรน้ำไว้อย่างนั้น ซึมซับความรู้สึกของการร่ายเวท สักพัก เขาลืมตาขึ้นด้วยความแปลกใจ "ความรู้สึกนี้... คุ้นมาก..."

จอนคลายมือ ตัดการส่งจ่ายมานาโดยไม่พึ่งระบบ ลูกศรน้ำแตกกระจายกลายเป็นละอองน้ำหายไป "ความชำนาญพลังเวท... การควบคุม..." เขาคิดทบทวน แววตาเริ่มสว่างวาบ "หรือว่า 'การควบคุม' คือแก่นแท้ของนักเวท?" ความรู้สึกตอนเลี้ยงลูกศรน้ำเมื่อกี้ คล้ายกับตอนที่เขาใช้ [ความชำนาญพลังเวท] แบบโอเวอร์โหลดตอนสู้กับราชินีแมงป่องทองคำเปี๊ยบ! มันคือความรู้สึกของการ "ควบคุม" พลังด้วยตัวเอง!