บทที่ 71 - ความเชื่อใจและการลงมือ

เรื่องที่ "มีกำลังเสริมมาที่เมืองไวท์เบิร์ช" เดิมทีในสมาคมการค้าใบเมเปิ้ลทองคำมีแค่เขา เรอา และโรซาลินเท่านั้นที่รู้ แต่ในเมื่อวันนี้เรอาจะออกไปข้างนอก เธอคงจงใจปล่อยข่าวนี้ผ่านช่องทางบางอย่าง เพื่อขยายวงผู้รู้เห็น แบบนี้ ถ้ามีหนอนบ่อนไส้คาบข่าวไปบอกศัตรู จนพวกนักฆ่าของภาคีเนตรโลหิตตัดสินใจลงมือใน "โอกาสสุดท้าย" ก่อนกำลังเสริมจะมาถึง ก็จะจำกัดวงผู้ต้องสงสัยให้แคบลงได้ง่ายขึ้น แถมพวกนักฆ่าก็จะต้องเจอกับการตอบโต้จากผู้มีพลังคลาสทางการถึงสองคน เพียงแต่...

"ทำไมคุณถึงเอาเรื่องสำคัญขนาดนี้มาบอกผมล่ะ? ไม่กลัวผมเป็นสายลับ เอาแผนคุณไปแฉหมดเหรอ?" จอนวางมีดส้อมลง ถามอย่างอ่อนใจ "ฮิๆ..." "เพราะฉันเชื่อใจคุณค่ะ คุณจอน!" เด็กสาวจ้องมองชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างแรงกล้า น้ำเสียงเจือความอบอุ่นชัดเจน "ถ้าคุณคิดร้ายกับฉัน ป่านนี้ฉันคงไม่ได้มานั่งอยู่ตรงนี้แล้ว จริงไหมคะ?" "ถ้าคนอย่างคุณยังเชื่อไม่ได้ แล้วฉันจะเชื่อใครได้อีก?"

จอนเงียบ ตั้งแต่วันที่พาเรอากลับมาจากวิหารเทพแห่งปัญญา เด็กสาวก็แสดงความรู้สึกดีๆ ต่อเขาอย่างเปิดเผย แต่เขาก็เลี่ยงมาตลอด ต่างจากความสัมพันธ์แบบ "แลกเปลี่ยน" กับโรซาลิน เรอาจริงจังกับเขา เขาไม่สงสัยเลยว่าถ้าเขาตอบรับ เธอก็พร้อมจะรุกหนักกว่านี้ จนกว่าจะได้ลงเอยกัน แต่เขาจะรับความรู้สึกนี้ได้ยังไง? ในฐานะคนยุคปัจจุบัน เขาไม่กลัวความสัมพันธ์ชั่วคราว แต่กลัวความรักจริงจัง พูดง่ายๆ คือ ปอดแหก เขากลัวว่าถ้ารับรักและถลำลึก เขาจะค่อยๆ ลืมอดีต ลืมเป้าหมายที่จะกลับบ้าน และกลายเป็น "ชาวอีโน" ไปจริงๆ... เขาไม่อยากเป็นแบบนั้น อนาคตอาจจะเปลี่ยนใจ แต่ตอนนี้ยังไม่พร้อม

จอนเลยแกล้งก้มหน้ากินต่อ หลบสายตา "หึ ไม่แน่ผมอาจจะกำลังวางแผนร้ายที่ใหญ่กว่านั้นอยู่ก็ได้นะ?" เรอาเห็น "การรุก" ไม่ได้ผล ก็ไม่โกรธ ยิ้มล้อเลียน "ถ้างั้นเรอาก็คงต้องคืนชีวิตที่คุณช่วยไว้กลับไปให้คุณแล้วล่ะค่ะ" "ปากดี" จอนหลุบตาลง หยิบกล่องที่เตรียมไว้ยื่นให้เด็กสาว "เอ้านี่ ให้คุณ" "อะไรคะ?" เรอาตาโต รับกล่องไปเขย่าเบาๆ กล่องพัสดุธรรมดาของสมาคม ของข้างในดูไม่ใหญ่นัก มีเสียงกุกกักเบาๆ "ของขวัญเหรอคะ?" "ก็ประมาณนั้น พกติดตัวไว้ตลอดนะ" "ถือว่าเป็นหลักประกันความปลอดภัยอีกชั้นหนึ่ง"

จอนไม่อธิบายมาก กลืนเนื้อตุ๋นคำสุดท้าย แล้วลุกขึ้นหยิบหมวกเหล็ก "ไปกันเถอะ ได้เวลาแล้ว" เด็กสาวมองแผ่นหลังกว้างของเขา กอดกล่องในมือแน่น ตอบรับเสียงหวาน "ค่ะ"

...

เกือบเที่ยง หิมะในเมืองไวท์เบิร์ชซาลงบ้าง ขบวนรถที่ดูธรรมดาๆ ออกจากโกดังของสมาคม มุ่งหน้าสู่วิหารสุริยะทางทิศใต้ของเมือง แต่รถม้าคันกลางที่มีองครักษ์ล้อมรอบนั้น คนขับกลับเป็น [ดาบหินผา] อีวานส์ ผู้โด่งดัง! การเคลื่อนไหวที่ปิดไม่มิดแบบนี้ ย่อมดึงดูดความสนใจจากใครบางคน ในบ้านริมถนน เสียงลึกลับดังขึ้นในเงามืด "ไป บอก 'ตาแก่' ว่าเป้าหมายเคลื่อนไหวแล้ว" "ครับลูกพี่!" สมุนอันธพาลรับคำ มุดลงห้องใต้ดินหายไป เหลือเพียงเจ้าของเสียงลึกลับ จ้องมองขบวนรถที่ไกลออกไป "นี่มันกับดัก หรือแค่การกระทำโง่ๆ กันนะ..." "หึ ช่างเถอะ! พวกพ่อค้ากับขุนนาง... กัดกันให้ตายไปข้างนึงยิ่งดี..."

อีกด้านหนึ่งของถนนหลัก ในตรอกมืดสลัว หญิงสาวในชุดคลุมสีดำยืนนิ่ง แม้ผ้าคลุมจะตัวใหญ่ แต่ก็ไม่อาจบดบังสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน เธอมองขบวนรถจากระยะไกล "เรอาโตขึ้นแล้วนะ สมกับเป็นลูกของเยด... กล้าหาญเหมือนพ่อสมัยหนุ่มๆ เลย..." หญิงสาวพึมพำ เสียงแหบพร่าชวนให้นึกถึงเสียงกระซิบในความมืด "ไหนดูซิ มีพวกตาบอดตัวไหนกล้ายุ่งกับเด็กคนนี้บ้าง..." สิ้นเสียง เงาในตรอกก็เริ่มเคลื่อนไหว ก่อตัวเป็นสัตว์ประหลาดรูปร่างบิดเบี้ยวหน้าตาหน้าเกลียดหลายตัว หมอบอยู่แทบเท้าเธอ "ไปเถอะ เหล่าหมาล่าเนื้อของข้า ตามรถม้าคันนั้นไป ลากคอพวกที่คิดร้ายออกมาให้หมด..." เธอโบกมือ เหล่าสัตว์ประหลาดคำรามเสียงต่ำ แล้วพุ่งตัวหายไปในเงาตึกและกองขยะ ไล่ตามขบวนรถไป ส่วนตัวเธอเองกระชับผ้าคลุม แล้วสลายกลายเป็นหมอกควันจางหายไป

จอนปะปนอยู่ท้ายขบวนองครักษ์ นิ้วมือลูบด้ามดาบใต้ผ้าคลุมโดยไม่รู้ตัว สายตากวาดมองหน้าต่างและตรอกซอยสองข้างทางอย่างระแวดระวัง นี่คือสัญชาตญาณจากประสบการณ์คุ้มกัน NPC นับไม่ถ้วน ต่อให้มีพายุหิมะ ก็บังสายตาเขาไม่ได้ ส่วนเรื่อง "ภาคีเนตรโลหิตจะโจมตีไหม" เขาไม่เคยตั้งคำถาม เพราะองค์กรที่มีฉายา "กลุ่มกู้ชาติหัวรุนแรง" "มือสกปรกของขุนนาง" "หมาบ้าที่ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหม" อย่างภาคีเนตรโลหิต ไม่มีทางปล่อยโอกาสที่เรอาเผยตัวแบบนี้ไปแน่ ในเมื่อพวกมันเล็งเรอา ก็ต้องเอาให้ตาย! แต่ทว่า... ขบวนรถวิ่งผ่านเมืองมาครึ่งทาง จนมาจอดหน้าประตูสัมฤทธิ์สลักลวดลายวิจิตรของวิหารสุริยะ ก็ยังไร้วี่แววของลูกธนู ระเบิด หรือเวทมนตร์ แปลกแฮะ... พวกบ้านั่นรู้จักอดทนตั้งแต่เมื่อไหร่... แต่ความจริงคือตลอดทางไม่มีการโจมตีเลย

จอนแปลกใจ แต่ไม่ประมาท เขาเดินไปที่ประตูรถม้า แลกเปลี่ยนสายตากับอีวานส์ที่นั่งขับรถอยู่ 'ระวังตัวด้วย' 'รับทราบ' แม้ไม่มีคำพูด แต่จอนรู้ว่าอีวานส์เข้าใจ อีวานส์ส่งบังเหียนให้องครักษ์อีกคน มือแตะด้ามดาบ เปิดประตูรถด้วยตัวเอง เรอาในชุดคลุมขนจิ้งจอกหนานุ่มก้าวออกมา ผมสีแดงเพลิงโดดเด่นตัดกับโลกสีขาวโพลน เธอพยักหน้าขอบคุณอีวานส์ แล้วเดินขึ้นบันได 13 ขั้นหน้าวิหารสุริยะ โดยมีวงล้อมมนุษย์คุ้มกันแน่นหนา ถึงตรงนี้ ทุกคนก็แอบโล่งใจ แม้แต่จอนก็ขยับคอแก้เมื่อย ใครๆ ก็รู้ว่าที่นี่คือเขตแดนของเทพสุริยะ "เพออน" ใครกล้าก่อเรื่องที่นี่ ต้องโดนลงทัณฑ์จากสวรรค์!

แต่ทันใดนั้น เสียงแหลมเล็กดัดจริตจนน่าหมั่นไส้ก็ดังขึ้น "อุ๊ยตาย คุณหนูเรอานี่นา!" ประตูวิหารเปิดออก แต่คนที่ออกมาต้อนรับไม่ใช่นักบวชหรือแม่ชีผู้เมตตา กลับเป็นชายหนุ่มขุนนางผมทองที่แต่งหน้าทาแป้งจนวอก!