บทที่ 72 - มีดไร้คมที่บาดลึก

"ไม่นึกเลยว่าจะได้พบท่านในฤดูหนาวอันหนาวเหน็บเช่นนี้! นี่ต้องเป็นพระเมตตาของเทพีทีน่าแน่ๆ!" ชายผู้นี้สวมเสื้อกำมะหยี่สีดำปักดิ้นทอง กลัดเข็มกลัดกุหลาบทองคำที่ปกเสื้อ หน้าตาก็ไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่ แต่แต่งหน้าหนาเตอะจนดู "สาวแตก" ไปหน่อย เขากำลังโค้งคำนับเรอาอย่างเว่อร์วัง พูดจาด้วยน้ำเสียงเหมือนกำลังร้องเพลง "ไม่ทราบว่ากระผมจะมีเกียรติได้ร่วมสวดภาวนาต่อเทพสุริยะผู้เปี่ยมศรัทธากับท่านได้หรือไม่?" พูดจบ เขาก็ยืดตัวขึ้น ยื่นมือไปหาเรอา

เรอาแอบมีประกายตาเย็นชาแวบหนึ่งในดวงตาสีมรกต แต่ใบหน้ายังคงรอยยิ้มห่างเหินที่พอเหมาะพอเจาะ เธอถอยหลังครึ่งก้าวอย่างแนบเนียน หลบมือที่ยื่นมา แล้วพยักหน้าเล็กน้อย "สวัสดีค่ะ คุณนิวแมน ขอบคุณสำหรับคำเชิญ" "แต่การสวดภาวนาเป็นเรื่องศักดิ์สิทธิ์ ควรทำจิตใจให้บริสุทธิ์และเผชิญหน้ากับเทพเจ้าเพียงลำพังถึงจะแสดงความศรัทธาได้ดีที่สุดค่ะ" "ขอตัวนะคะ" เธอหันไปหาอีวานส์ น้ำเสียงเป็นธรรมชาติ "เซอร์อีวานส์ เราเข้าไปกันเถอะค่ะ"

"เดี๋ยวสิครับ คุณหนูเรอา! ผม—" หมอนี่ยังไม่ยอมแพ้ กางแขนจะขวางทางเรอา แต่ยังพูดไม่จบ องครักษ์ร่างยักษ์คนหนึ่งก็ก้าวมายืนขวางกั้นระหว่างเขากับเรอา นิวแมนพยายามเดินอ้อมซ้ายขวา แต่ก็พบว่าผ่านกำแพงมนุษย์คนนี้ไปไม่ได้ แม้แต่ชายกระโปรงเรอาก็ยังมองไม่เห็น! เขาเริ่มโมโห ชี้หน้าองครักษ์คนนั้น ขึ้นเสียง "แกเป็นแค่องครักษ์ กล้าดียังไงมาขวางทางฉัน!?" "ฉันสั่งให้หลีกไป!"

แต่องครักษ์ร่างยักษ์ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว ภายใต้หมวกเหล็กมีเสียงหัวเราะเย็นชาดังลอดออกมา "ต่อหน้าเทพสุริยะ ไม่มีสูงต่ำ" "คุณผู้ชาย โปรดอย่าลืมข้อนี้" "แก!" นิวแมนตาถลน แต่ก็ชะงักปาก อย่างที่ไอ้องครักษ์บ้านี่พูด ที่นี่คือเขตแดนของเทพสุริยะ "เพออน" การกระทำใดที่ละเมิดบัญญัติสุริยะจะถูกลงทัณฑ์ และ "ใต้แสงตะวัน ทุกชีวิตเท่าเทียม" คือหนึ่งในบัญญัติข้อแรกๆ ดังนั้นเขาใช้ยศถาบรรดาศักดิ์สั่งคนอื่นไม่ได้จริงๆ แต่ในทางกลับกัน คนอื่นก็ห้ามเขาทำเรื่องที่สมเหตุสมผลไม่ได้เหมือนกัน ชายหนุ่มผมทองหรี่ตามองดวงตาสีฟ้าเย็นชาที่ลอดออกมาจากช่องหมวกเหล็กขององครักษ์ แล้วค่อยๆ ถอยหลัง "ก็ได้ แกพูดถูก ฉันจะไปสวดมนต์ท่านเพออนแล้ว... ลาก่อน!" พูดจบ เขาก็เดินอ้อมไปเข้าวิหารอีกทาง

องครักษ์คนนี้ แน่นอนว่าเป็นจอน คราวนี้เขาไม่ขวางนิวแมนแล้ว เพราะตอนที่เขาถ่วงเวลาหมอนี่ เรอาเดินเข้าไปในส่วนลึกของวิหาร และเข้าไปในห้องสวดมนต์ส่วนตัวโดยมีนักบวชนำทางเรียบร้อยแล้ว อีวานส์ก็เฝ้าหน้าห้องอยู่ สถานการณ์แบบนี้ เขาที่เป็นแค่ "องครักษ์" ไม่จำเป็นต้องตามไปเสนอหน้า แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มีอะไรทำ ไอ้ตัวตลกที่โผล่มาขวางทางนี่แหละ ตัวฆ่าเวลาชั้นดี จอนไม่ได้ดูถูกหรือเหยียดหยามกฎเทพเจ้าที่เรียกคนอื่นว่าตัวตลก แต่เขารู้จักไอ้ขุนนางหนุ่มผมทองนี่ โค้ดเนมของมันคือ [ตัวตลก (The Clown)] จริงๆ!

"เจฟฟรีย์·นิวแมน หรือ [ตัวตลกหมายเลข 3 (Clown III)] แห่งภาคีเนตรโลหิต... ไม่นึกว่าจะเจอแกที่นี่... ฉันลงดันตบแกมานับครั้งไม่ถ้วน ต่อให้โบกแป้งหนาแค่ไหนก็จำได้เว้ย!" เห็นหน้ามัน จอนก็นึกถึงตอนที่เขาต้องลงดันเจี้ยนสุดหลอน [คุกใต้ดินสยองขวัญ] วนลูปหา [จมูกแดงตัวตลก] ที่เป็นไอเทมแฟชั่น ค้นห้องขังทีละห้องเพื่อหาไอ้หมอนี่ คิดแล้วคันฟันยิบๆ

แต่เรื่องส่วนตัวต้องแยกแยะ ตอนนี้ต้องใช้เหตุผล การปรากฏตัวของเจฟฟรีย์แปลว่าภาคีเนตรโลหิตยังไม่เลิกจับตาดูเรอา แค่เปลี่ยนมุกใหม่ การที่เขาระวังตัวมาตลอดทางไม่ใช่เรื่องสูญเปล่า จอนมองไอ้หนุ่มแป้งหนาเดินบิดตูดไปมา แล้วหรี่ตาลง "หมอนี่โผล่มาที่นี่ คงมาส่องดูลาดเลา เตรียมการให้พวกข้างนอกลงมือ..." "งั้นก็อย่าหวังว่าจะได้ทำอะไรสะดวกๆ เลย..."

เขาละมือจากด้ามดาบ เดินตามเจฟฟรีย์ไป ต่างจากคนโลกนี้ที่ไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามต่อหน้าเทพเจ้า ผู้เล่นอย่างจอนรู้ไส้รู้พุงกฎ "ทำเรื่องในวิหารยังไงไม่ให้โดนดี" หมดแล้ว กฎคือ "ศรัทธาส่วนศรัทธา ทางโลกส่วนทางโลก" ตราบใดที่ไม่แตะเส้นแดงของบัญญัติ ท่านเทพไม่ลงมาสนใจหรอก ดังนั้น จอนเลยเดินตามเจฟฟรีย์แบบ "หน้าด้านๆ" มันไปไหน เขาไปด้วย ใครไม่รู้คงนึกว่าเขาเป็นบอดี้การ์ดของเจฟฟรีย์! พฤติกรรมนี้ทำเอาชายหนุ่มผมทองอึดอัดสุดขีด จนกระทั่งเขาพยายามจะเข้าใกล้ห้องสวดมนต์ของเรอา แต่เงาร่างยักษ์ของจอนก็ทาบทับลงมา ความอดทนก็ขาดผึง เจฟฟรีย์หันขวับ จ้องจอนเขม็ง สีหน้าเจ็บแค้น "ไอ้คนไร้มารยาท! แกตามฉันมาทำไม?"

เสียงตะโกนเรียกความสนใจจากนักบวชและผู้คนรอบข้าง ทุกสายตาจับจ้องมาที่ทั้งคู่ แต่จอนหน้าตาย น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนเดิม "คุณผู้ชาย? พูดกับผมเหรอครับ?" "ขอโทษด้วย ผมไม่ได้ตามคุณ ผมแค่เดินชมวิหารไปเรื่อยเปื่อย" "โกหก!" ได้ยินแบบนั้น เจฟฟรีย์ตาลุกวาว เหมือนจับผิดจอนได้ นิ้วชี้สั่นระริกชี้หน้าจอน "กล้าสาบานต่อหน้าเทพสุริยะไหม ว่าแกไม่ได้จงใจตามฉัน?"

"โห?" จอนหรี่ตา เสียงต่ำลง "คุณกล้าสงสัยแรงจูงใจอันไม่บริสุทธิ์ของผม ในเขตศักดิ์สิทธิ์ของท่านเพออนเชียวเหรอ?"

เจฟฟรีย์ชะงักไปนิดหนึ่ง เมื่อเห็นว่าจอนไม่กลัวคำขู่เรื่องเทพเจ้า แถมยังย้อนถามกลับ แต่ต่อหน้าสายตาฝูงชน โดยเฉพาะสายตาของนักบวชชราท่าทางเคร่งขรึมที่ยืนมองอยู่ เขาต้องแข็งใจเถียงต่อ "ไม่งั้นแล้วไง! แกตามฉันต้อยๆ แบบนี้คิดจะทำอะไร!?" "คนปกติใครเขาทำกัน! แกต้องเป็นคนร้ายแน่ๆ!"

ได้ยินประโยคนี้ จอนแทบหลุดขำ สายลับกลุ่มกู้ชาติหัวรุนแรง มาส่องเป้าหมายในวิหาร ดันมาชี้หน้าด่าคนอื่นว่าเป็นคนร้าย!? สมองแบบนี้ มิน่าถึงจบลงที่คุก! แต่ขำในใจ ภายนอกจอนถอดหมวกเหล็กออก แสดงสีหน้าโกรธจัดเหมือนถูกหยามเกียรติ เขามองไปรอบๆ ประกาศก้อง "สาวกแห่งเพออนทุกท่าน ได้ยินกันแล้วใช่ไหม!" "สุภาพบุรุษท่านนี้กล่าวหาผมด้วยข้อหาร้ายแรง และผมยอมรับการดูถูกเช่นนี้ไม่ได้!" "ต่อหน้าทุกท่าน ผมขอท้าดวลหน้าพระพักตร์เทพเจ้า! เพื่อปกป้องเกียรติยศของผม!" พูดจบ เขาถอดถุงมือปาใส่หน้าซีดเผือดของ เจฟฟรีย์·นิวแมน เต็มแรง!