บทที่ 73 - ยืมอำนาจกดดัน! สารภาพบาปหน้าพระพักตร์!

เรื่องมาถึงขั้นนี้ เจฟฟรีย์มีหรือจะไม่รู้ว่าตัวเองติดกับดักเข้าให้แล้ว!? ไอ้ตาสีฟ้านี่จ้องเล่นงานเขาตั้งแต่แรก! ตั้งแต่ขวางทาง ตามสะกดรอย จนถึงการย้อนรอยตอนโดนกล่าวหา ทุกอย่างเพื่อล่อเขามาถึงจุดนี้ — การประลองหน้าพระพักตร์เทพเจ้า!

ต่อหน้าเทพเจ้า ทั้งสองฝ่ายต้องต่อสู้เพื่อปกป้องเกียรติยศของตน! ถ้าแค่สู้กันก็แล้วไป ไม่เกินแรงหรอก แต่ประเด็นสำคัญคือ ก่อนเริ่มประลอง ทั้งสองฝ่ายต้องแถลงสาเหตุของความขัดแย้งต่อหน้าทุกคน เพื่อให้สักขีพยานรับรู้ที่มาที่ไปและตัดสินความยุติธรรม! ในขั้นตอนนี้ โกหกไม่ได้เด็ดขาด! แล้วเจฟฟรีย์ที่มีแต่เรื่องสกปรกเต็มท้อง ถ้าตกลงประลองจะให้พูดอะไร? บอกว่ารับภารกิจจากองค์กร มาเช็คว่าเรอา·ซาเวียร์ออกมาจริงไหม เพื่อให้พวกข้างนอกดักซุ่มโจมตีงั้นเหรอ!? ชายหนุ่มผมทองกำหมัดแน่น กัดฟันกรอด จ้องดวงตาสีฟ้าเย็นชาของจอน จะตอบตกลงก็ไม่ได้ จะถอยก็ไม่ได้ 'ไอ้หมอนี่รู้ตัวจริงของฉันเหรอ? หรือแค่อยากจะหาเรื่องเพื่อถ่วงเวลาให้คุณหนูของมัน? ไม่สิ... ไม่ว่าแบบไหน ก็ตกลงไม่ได้!' คิดได้ดังนั้น เจฟฟรีย์กำลังจะอ้าปากปฏิเสธ "ฉันไม่—"

แต่จอนชิงพูดตัดหน้า ทำทีเป็น "ใจกว้าง" ยื่นทางลงให้ "แต่ดูจากท่าทาง คุณคงไม่ใช่นักรบที่สู้เป็น ถ้าอย่างนั้น ผมจะให้โอกาส" "ถ้าไม่รับคำท้าประลองหน้าพระพักตร์ ก็ขอให้สาวกแห่งเพออนช่วยเป็นประธานในการโต้คารมหน้าพระพักตร์ เพื่อคลี่คลายความขัดแย้งแทนแล้วกัน"

'มันต่างกันตรงไหนวะ!? ก็ต้องพูดความจริงอยู่ดีไม่ใช่เรอะ!?' เจฟฟรีย์จุกจนพูดไม่ออก ในใจแทบคลั่ง มองจอนด้วยสายตาอยากจะฉีกอกกินตับ! แต่เขาไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม หรือแม้แต่จะเถียงแรงๆ เพราะชายชราท่าทางเคร่งขรึมที่ยืนดูอยู่เงียบๆ เมื่อกี้ เดินเข้ามาแล้ว ร่างผอมเกร็ง ไม่สูงนัก แต่พอยืนอยู่ตรงนั้น กลับแผ่ความอบอุ่นออกมา เหมือนทุกคนกำลังแช่อยู่ในแสงแดด ทำให้เผลอผ่อนคลายโดยไม่รู้ตัว "ทั้งสองท่าน ผมคือหัวหน้านักบวชของวิหารแห่งนี้ อิงแกรม·ริชชี่" "องค์เพออนเคยตรัสไว้ว่า 'ความขัดแย้งเกิดจากความสับสน และความสับสนย่อมสงบลง' หากทั้งสองมีเรื่องหมางใจกัน ผมยินดีเป็นคนกลางไกล่เกลี่ยให้"

เสียงของชายชราไม่ดัง แต่กลับมีพลังโน้มน้าวอย่างประหลาด เห็นผู้อาวุโสออกมา จอนก็เลิกทำหน้าโกรธแค้น ปรับสีหน้าเป็นจริงจัง โค้งคำนับอย่างนอบน้อม "ท่านหัวหน้านักบวช ชายคนนี้กล่าวหาว่าผมมีเจตนาร้าย ซึ่งเป็นเรื่องที่ผมยอมรับไม่ได้เด็ดขาด" "ถ้าท่านยินดีให้ความเป็นธรรม ก็วิเศษเลยครับ" พูดจบ เขาก็ยืดตัวขึ้น มองไปที่ เจฟฟรีย์·นิวแมน "ไม่รู้ว่าคุณนิวแมนจะว่ายังไง"

สายตาของอิงแกรมและคนรอบข้างก็หันไปมองชายหนุ่มขุนนางผมทองที่ยืนตัวสั่น รอคำตอบจากเขา "ผะ... ผม...!" ต่อหน้าสายตาทุกคน เจฟฟรีย์อึกอัก พูดไม่ออก สุดท้ายก็งัดข้ออ้างที่โหลยโท่ยที่สุดมาใช้ "ผมเพิ่งนึกขึ้นได้ว่ามีธุระด่วนมาก ต้องรีบไปแล้ว ไม่มีเวลามาเสียตรงนี้!" คราวนี้ แม้แต่คนดูทั่วไปยังดูออกว่าหมอนี่มีพิรุธ!

"คุณผู้ชาย โปรดรอสักครู่" ชายอีกคนที่ร่างกายกำยำยิ่งกว่าจอน ตัวใหญ่เหมือนป้อมปราการ ตัดผมเกรียน ก้าวออกมาขวางเจฟฟรีย์ แขนที่ยื่นออกมาใหญ่เกือบเท่าขาคนปกติ "แม้ท่านจะไม่ใช่สาวกแห่งเพออน และไม่ควรถูกบังคับด้วยกฎอันเคร่งครัดของพระองค์" "แต่ในเมื่อท่านกล่าวคำเท็จอันน่าสมเพช ณ ที่แห่งนี้ ในฐานะอัศวินของพระองค์ ผมจะทำเป็นมองไม่เห็นไม่ได้" ชายคนนั้นสีหน้าเคร่งขรึม จ้องตาเจฟฟรีย์เขม็ง น้ำเสียงเด็ดขาดและห้ามโต้แย้ง "ผมคือ รอยซ์·แอสตัน ขอเชิญท่านรับการไกล่เกลี่ยภายใต้การเป็นพยานของพระองค์!"

สิ้นเสียง หินอำพันทรงกลมที่เป็นสัญลักษณ์ [ดวงตาแห่งเพออน] ที่แขวนอยู่เหนือวิหารก็ส่องแสงสีทองเจิดจ้า อุณหภูมิในวิหารพุ่งสูงขึ้นทันที! เหล่านักบวชในชุดคลุมต่างแสดงสีหน้าตกตะลึง รีบประสานมือสวดภาวนา จอนไม่ใช่สาวก เลยไม่ต้องทำขนาดนั้น แต่ก็เอามือทาบอก โค้งให้รูปปั้นเทพสุริยะเพื่อแสดงความเคารพ แต่ความสนใจจริงๆ ของเขาอยู่ที่ชายหัวเกรียนที่โผล่มา "[การจ้องมองของสุริยะ!? หมอนี่คือ [อัศวินสุริยะ]!?"

ในเมืองชายแดนทางเหนืออย่างไวท์เบิร์ช มีอัศวินสุริยะอยู่ด้วยเหรอเนี่ย? มาทำอะไรที่นี่? ในยุคที่ยังไม่มีผู้เล่น คนที่มีฉายานี้ไม่ใช่ไก่กาที่ไหน แต่คือ "ผู้ถูกเลือกโดยเทพ" ตัวจริง! พวกเขาเดินทางไปทั่วทวีป บุกป่าฝ่าดงไปในดินแดนเถื่อน เพื่อช่วยเหลือคนยากไร้และเผยแผ่เมตตาธรรมของเทพสุริยะ ความศรัทธาอันแรงกล้าทำให้พวกเขาก้าวหน้าในเส้นทางแห่งศรัทธาไปไกลมาก ใครที่มีฉายา [อัศวินสุริยะ] อย่างต่ำก็ต้องมีฝีมือระดับแอดวานซ์และสามารถดึงดูดสายตาของเทพสุริยะได้!

คิดได้ดังนั้น จอนมองเจฟฟรีย์ด้วยความสงสาร หมอนี่ซวยโคตรๆ เจอของจริงเข้าให้แล้ว คงได้ติดคุกหัวโต... แถมไม่ใช่คุกธรรมดา แต่เป็น [สถานกักกันชำระบาป] ของโบสถ์สุริยะ หรือที่ผู้เล่นเรียกกันว่า [ศูนย์แก้ไขสันดาน]! เพราะเหตุการณ์ต่อไปนี้ จะน่าสนใจมาก! ขนาดเขาเล่นเกมมาหลายปี ยังเคยเห็นฉากแบบนี้แค่ไม่กี่ครั้ง!

เป็นไปตามคาด ภายใต้ความกดดันจากความร้อนที่สูงขึ้นเรื่อยๆ ซึ่งเป็นตัวแทนอำนาจเทพเจ้า และแรงกดดันจากอัศวินระดับแอดวานซ์ เจฟฟรีย์สติแตก ทรุดลงไปโขกหัวกับพื้น "ผม... ผมสารภาพ! ผมจะพูดทุกอย่าง!" "ผมผิดไปแล้ว! ผมมีบาป!" ขุนนางหนุ่มเจ้าสำอางตอนนี้เหงื่อไหลพราก น้ำตาไหลพราก เครื่องสำอางไหลเยิ้มดูไม่ได้ เขาร้องไห้โฮ สารภาพจุดประสงค์ที่มาที่นี่จนหมดเปลือก แถมยังลามไปสารภาพเรื่องชั่วๆ ที่เคยทำมาในอดีตทีละเรื่องๆ! คนในวิหารฮือฮากันยกใหญ่!

แต่จอนไม่ได้สนใจไอ้ตัวตลกนี่แล้ว เขายืนกอดอกทำท่าเหมือนดูละคร แต่จริงๆ กำลังมองหน้าต่างระบบของตัวเอง บ่นพึมพำในใจ "เฮ้ย... ฉันแค่ผลักไปนิดเดียวเองนะ ทำไมมีเอี่ยวด้วยวะ?"