บทที่ 100: แปลกจัง น้ำมันพริกนี่ก็ถือเป็นเมนูหนึ่งด้วยเหรอ?

“ติ๊ง!” 

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจสำเร็จ: ทำงานอย่างหนัก] 

[มอบรางวัลของระบบ]

“ซ่า!”

เมื่อเห็นเงินห้าล้านหยวน… อ้อ ไม่สิ! เมื่อเห็นตำราเทพแห่งอาหารที่คลี่ออกตรงหน้า หลี่อัง ก็รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อย

ภารกิจนี้ในที่สุดก็ทำสำเร็จแล้ว!

ระบบ! ช่วยปลดล็อกเมนูไก่ให้ผมที!

เมนูไก่แปดเซียน, ไก่ผัดพริก, ไก่ย่าง… อะไรก็ได้!

แต่แล้วรอยยิ้มบนใบหน้าของหลี่อังก็แข็งค้าง

ของนี่… จะเรียกว่าเป็นเมนูหนึ่งได้จริง ๆ เหรอ?

[ปลดล็อกเมนูใหม่: น้ำมันพริก] 

[ความยากในการทำ: ปานกลาง] 

[น้ำมันพริกเป็นอาหารพิเศษของมณฑลต้าเยี่ยน และแตกต่างจากน้ำมันพริกของมณฑลซีหนานตรงที่ระดับความเผ็ดน้อยกว่า แต่สีสันสดใสและมีกลิ่นที่เข้มข้น มีพลังที่สามารถเปลี่ยนอาหารธรรมดาให้กลายเป็นสิ่งที่น่าอัศจรรย์ได้]

“ภารกิจใหม่: [กลิ่นพริกหอมสด] ได้ถูกมอบหมายแล้ว” 

“ขอให้โฮสต์ขายน้ำมันพริกให้ได้ห้าร้อยกิโลกรัม”

น้ำมันพริก…

หลี่อังไม่เคยลองชิมของนี้เลย และถึงแม้ว่ามันจะฟังดูอร่อย แต่…

มันไม่เกี่ยวข้องกับเมนูไก่เลย!

ดูเหมือนว่าการขอให้ระบบให้รางวัลอะไรก็ไม่มีประโยชน์ ระบบที่ไร้ความปรานีนี้ไม่ทำตามที่ใครต้องการ…

ไม่ดีแล้ว! อารมณ์ของผมเริ่มจะเสียแล้ว ต้องปรับเปลี่ยนทัศนคติใหม่

ขณะที่หลี่อังหายใจเข้าลึก ๆ เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง

[โฮสต์ทำภารกิจของระบบสำเร็จหลายครั้งและปลดล็อกเมนูคุณภาพระดับทองคำในตำนานหลายเมนูแล้ว ระบบจึงตัดสินว่าโฮสต์มีฝีมือในการทำอาหารในระดับหนึ่งแล้ว] 

[ยกเลิกข้อจำกัดของช่วงมือใหม่, ปลดล็อกความสามารถของตำราเทพแห่งอาหารเพิ่มเติม!]

“ซ่า!”

เมื่อระบบแจ้งเตือนเสร็จ หลี่อังยังไม่ทันได้ตอบรับ ก็มีแผ่นป้ายที่ทำจากกระดาษสีเหลืองและมีขอบทองคำก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

[ระบบชื่อเสียงได้ถูกปลดล็อกแล้ว] 

[ตรวจพบว่าโฮสต์มีลูกค้าส่วนใหญ่เป็นกลุ่มนักศึกษา จึงขอประกาศระดับชื่อเสียงของโฮสต์ในมหาวิทยาลัยต่าง ๆ] 

[ระดับชื่อเสียงของโฮสต์ในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง: มีชื่อเสียงมาก] 

[ระดับชื่อเสียงของโฮสต์ในมหาวิทยาลัยชิงหวา: มีชื่อเสียง] 

[ระดับชื่อเสียงของโฮสต์ในมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง: มีชื่อเสียงเล็กน้อย] 

[ระดับชื่อเสียงของโฮสต์ในมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีเมืองหลวง: ไม่มีชื่อเสียง] 

[ระดับชื่อเสียงของโฮสต์ในมหาวิทยาลัยการบินเมืองหลวง: ไม่มีชื่อเสียง] 

[……]

หลี่อังมองดูรายการที่ยาวเหยียดนี้แล้วก็รู้สึกงงไปหมด

รายการนี้ไม่เพียงแต่มีมหาวิทยาลัยต่าง ๆ ในเมืองหลวง แต่ยังมีโรงเรียนประถมและมัธยมอีกด้วย

ยังไม่ทันที่หลี่อังจะได้ดูอย่างละเอียด ระบบก็แจ้งเตือนขึ้นมาอีกครั้ง

[หมายเหตุ: ตอนนี้โฮสต์สามารถได้รับรางวัลจากการเพิ่มระดับชื่อเสียงในโรงเรียนได้แล้ว] 

[ระดับชื่อเสียงแบ่งออกเป็นสี่ระดับ: ไม่มีชื่อเสียง, มีชื่อเสียงเล็กน้อย, มีชื่อเสียง, มีชื่อเสียงมาก] 

[ตรวจพบว่าโฮสต์มีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยปักกิ่ง, มหาวิทยาลัยชิงหวา, และมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงแล้ว จึงขอให้รางวัลเพิ่มเติม] 

[ปลดล็อกเมนู: ขาหมูพะโล้] 

[ลูกคิดนำโชค] 

[อัปเกรดแล้ว, โฮสต์สามารถได้รับรายได้สุทธิเพิ่มเติม 1.5 เท่า!] 

[รางวัลเงิน: 50,000 หยวน]

นี่มัน…

หลี่อังจ้องรางวัลมากมายแล้วก็รู้สึกคิดหนัก

ขาหมูพะโล้… นี่คืออาหารที่จริงจัง!

ลูกคิดนำโชคก็อัปเกรดแล้ว ทำให้หลี่อังได้รับรายได้สุทธิเพิ่มขึ้นอีกครึ่งหนึ่ง

แต่… ระบบก็ยังคงไม่พูดถึงเมนูไก่!

ช่างเถอะ…

พอระบบปลดล็อกระดับชื่อเสียงแล้ว การเล่นระบบของหลี่อังก็มีหลายวิธีมากขึ้น

อย่างน้อยตอนนี้เขาก็ไม่ต้องมาติดอยู่กับการทำภารกิจอีกแล้ว แต่ก็ต้องไปเพิ่มชื่อเสียงในโรงเรียนอื่น ๆ

เพราะตามรางวัลของระบบแล้ว ถ้าเขามีชื่อเสียงในมหาวิทยาลัยอื่น ๆ เท่ากับมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เขาก็จะสามารถปลดล็อกเมนูใหม่ได้

เมื่อคิดเช่นนั้น ความผิดหวังในใจของหลี่อังก็ลดลงไปมากแล้ว

เฮ้อ…

เงินห้าล้านหยวน ถ้าเขาตั้งใจทำ ก็ต้องหามาได้แน่นอน

มีตำราเทพแห่งอาหารอยู่ในมือ การทำเงินก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้น

หลี่อังปลอบใจตัวเองไปสองสามคำ หลี่เซี่ยงตง ก็จอดรถแล้วตบไหล่หลี่อัง

“ไอ้เด็กแสบ ถึงบ้านแล้ว”

หลังจากกลับบ้าน, ล้างหน้า, และดูโทรศัพท์ไปสองสามนาทีแล้ว นอกจากนักศึกษาในกลุ่มไลน์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งที่ส่งสติกเกอร์มาแล้ว เฉียนหงเฟย ก็ยังส่งข้อความมาสองข้อความเพื่อถามความคืบหน้าของเมนูไก่

หลี่อังส่งสติกเกอร์รูปส่ายหน้าให้เฉียนหงเฟย แล้วบอกว่าอย่าคาดหวังมาก แล้วก็เข้านอน

หนึ่งคืนผ่านไป จนเช้าวันรุ่งขึ้น หลี่อังก็กระโดดลงจากเตียง

วันนี้ก็เป็นวันที่เต็มไปด้วยพลังอีกวัน!

ตามกฎแล้ว หลังจากที่ทำขนมตังเมมิ้นท์และซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวเสร็จแล้ว หลี่อังก็เริ่มคิดเรื่องใหม่

“พ่อครับ ตอนบ่ายผมอยากไปตั้งแผงขายของที่อื่น”

หลี่อังอมลูกอมไว้ในปาก แล้วบอกหลี่เซี่ยงตง

“อีกแล้วเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงมองหลี่อัง “งั้นพ่อจะไปบอกนักศึกษาลู่และหลิวให้…” 

“ไม่ต้อง!” หลี่อังรีบโบกมือ “ตอนบ่ายผมจะไปตั้งแผงขายของที่มหาวิทยาลัยชิงหวา ไม่ต้องให้ใครตามไปด้วย”

หลี่เซี่ยงตงมองหลี่อังอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พยักหน้า

ก็ได้!

มหาวิทยาลัยชิงหวาก็อยู่ไม่ไกลจากถนนของกินเต๋อเซิ่งมากนัก และหลี่อังก็รู้จักนักศึกษาที่นั่นด้วย การไปตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยชิงหวาคงไม่มีปัญหาอะไร

พอหลี่เซี่ยงตงอนุญาตแล้ว หลี่อังก็เริ่มสั่งวัตถุดิบ

เหตุผลที่หลี่อังเลือกไปมหาวิทยาลัยชิงหวา อย่างแรกคือมันอยู่ใกล้ และอย่างที่สองคือระดับชื่อเสียงของเขาที่นั่นยังสามารถเพิ่มขึ้นได้อีก

การไปที่มหาวิทยาลัยชิงหวาเพื่อขายน้ำมันพริกก็สามารถทำภารกิจของระบบได้ด้วย ซึ่งเป็นการทำหลายอย่างในครั้งเดียว

พอถึงตอนบ่าย หลี่อังก็ขี่รถสามล้อคนเดียว แล้วก็ไปที่หน้ามหาวิทยาลัยชิงหวา

วันนี้อากาศดี ที่ประตูทางเหนือของมหาวิทยาลัยชิงหวาก็มีพ่อค้าแม่ค้ามาตั้งแผงขายของเยอะมาก

มีทั้งคนขายลูกอมเคลือบน้ำตาล, คนขายว่าว, และแน่นอนว่ามีคนขาย “ของที่ระลึกของมหาวิทยาลัย” ด้วย

พ่อค้าแม่ค้าที่หน้ามหาวิทยาลัยมักจะขายของที่ระลึกที่ไม่ได้ถูกลิขสิทธิ์ ซึ่งก็เหมือนกับการซื้อของทางอินเทอร์เน็ต

ของที่ระลึกของพวกเขาจะราคาถูก แต่ถ้าซื้อเสื้อยืด “ชิงหวา” ที่ไม่ได้ถูกลิขสิทธิ์ในราคาหลายร้อยหยวนก็ดูไม่คุ้มค่าเท่าไหร่

แน่นอนว่าถ้ามีเงินก็ไม่เป็นไร

หลี่อังขี่รถสามล้อไปแล้วก็มอง “เพื่อนร่วมงาน” คนอื่น ๆ แล้วก็เลือกที่ที่อยู่ใต้ร่มไม้เพื่อตั้งแผงขายของ

เพราะมีคนขายของที่มากับลูก ๆ เยอะมาก และหลี่อังก็ใส่หน้ากากกันลมด้วย ทำให้ไม่มีนักศึกษาคนไหนสนใจเขา

ลมฤดูใบไม้ผลิพัดมา ทำให้กิ่งไม้ก็เริ่มผลิใบอ่อน หลี่อังยืดตัว

ถึงเวลาที่จะวิจัยน้ำมันพริกแล้ว!

พริก, น้ำมันพืช, งาขาว, ถั่วลิสง, โป๊ยกั๊ก, อบเชย, โกฐหัวบัว, ต้นหอม…

น้ำมันพริกหนึ่งจานต้องใช้วัตถุดิบเยอะขนาดนี้เลยเหรอ!

แค่แกะวัตถุดิบเหล่านี้ออกมาวางบนโต๊ะ หลี่อังก็รู้สึกว่ากลิ่นหอมของมันทำให้เขาเคลิบเคลิ้มไปแล้ว

ไม่แปลกใจเลยที่ระบบจะตัดสินว่าน้ำมันพริกเป็นเมนูหนึ่งและเพิ่มเข้าไปในตำราเทพแห่งอาหาร…

ในมณฑลต้าเยี่ยนก็มีคำพูดที่ว่า “อาหารแปดอย่างของมณฑลต้าเยี่ยน: น้ำมันพริกก็เป็นหนึ่งในนั้น”

คนมณฑลต้าเยี่ยนชอบและให้ความสำคัญกับน้ำมันพริกมาก

น้ำมันพริกต้องมีน้ำมันเยอะ!

แต่ก่อนที่หลี่อังจะเริ่มทำ เขาไม่ได้รีบเผาน้ำมัน แต่เอาถั่วลิสงมาบด แล้วก็คั่วถั่วลิสงในกระทะที่ไม่มีน้ำมัน

พอถั่วลิสงมีกลิ่นหอมแล้ว หลี่อังก็ตักถั่วลิสงขึ้นมา แล้วใส่ถั่วลงไปในกระทะ

การแยกคั่วถั่วลิสงและถั่วเป็นการควบคุมความร้อนได้ดีขึ้น

ถั่วลิสงคั่วยากกว่าถั่ว ถ้าไม่แยกคั่วก็จะทำให้ถั่วไม่สุก

เมื่อถั่วคั่วเสร็จแล้ว หลี่อังก็ใส่ถั่วลิสงลงไป ผัดสองสามครั้งแล้วก็ตักขึ้นมาใส่ในชามสแตนเลส

หลังจากนั้น หลี่อังก็เทน้ำมันเยอะมาก

“บุ๋ง บุ๋ง…”

น้ำมันพืชอย่างดีถูกเทลงในกระทะ จนน้ำมันถึงหนึ่งในสามของกระทะ หลี่อังก็หยุดเท

“ฉ่า!”

พอมีควันออกมาแล้ว หลี่อังก็ใส่โป๊ยกั๊ก, อบเชย, พริกไทย, โกฐหัวบัว, และต้นหอมลงไป

หลี่อังผัดถั่วลิสงและถั่วแล้ว ก็ยังผัดเครื่องเทศต่ออีก

กลิ่นหอมก็ลอยออกมา ทำให้พ่อค้าแม่ค้าคนอื่น ๆ ก็หันมามองที่แผงของหลี่อัง