บทที่ 99: หลี่เซี่ยงตง: ใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาไม่ได้

“ไป ๆ ๆ เราไปขอขนมตังเมมิ้นท์จากหัวหน้าเกาอีกกล่อง!”

ที่สำนักงานทีมตำรวจไซเบอร์ ขนมตังเมมิ้นท์หนึ่งกล่องถูกแย่งกันจนหมดในไม่ช้า

ก่อนอื่นต้องบอกว่าขนมตังเมมิ้นท์นี้มีประสิทธิภาพอย่างไรบ้าง มันเป็นของที่กินแล้วติดใจมาก!

เมื่อกินขนมตังเมมิ้นท์เข้าไปคำหนึ่งแล้ว ก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาทันที และหลังจากความเย็นที่รุนแรงผ่านไป ก็ยังมีรสชาติที่หวานซึ่งทำให้คนอยากกินอีก

ขนมตังเมมิ้นท์หนึ่งกล่องไม่พอ พวกเขาต้องเอาไปอีกหลายกล่อง!

ทีมตำรวจไซเบอร์วิ่งไปที่ห้องโถงสถานีตำรวจ แต่ก็เห็นว่าทุกคนในแต่ละทีมก็แย่งกันอยู่แล้ว

“หัวหน้าเกาครับ ทีมเราขอขนมตังเมมิ้นท์สองกล่อง!” 

“หัวหน้าเกาครับ ทีมเราขอขนมตังเมมิ้นท์สามกล่อง!” 

“หัวหน้าเกาครับ ทีมเราขอขนมตังเมมิ้นท์สี่กล่อง!” 

“หัวหน้าเกาครับ ทีมเราขอขนมตังเมมิ้นท์ห้ากล่อง!” 

“ขอให้ศูนย์บัญชาการของเราสองกล่องด้วยนะครับ…”

ตำรวจจากทีมไซเบอร์ที่มาถึงก็รีบโวยวาย “เดี๋ยวก่อน! ทำไมทีมคุณถึงเอาไปหลายกล่องขนาดนี้? เราแบ่งกันคนละครึ่งได้ไหม!”

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานในแต่ละทีมทะเลาะกัน หัวหน้าเกา ก็ยิ้มด้วยความดีใจ

การซื้อขนมตังเมมิ้นท์ครั้งนี้คุ้มค่ามากจริง ๆ เงินที่ใช้ไปไม่ได้เสียเปล่า และทำให้ทีมสืบสวนของพวกเขามีหน้ามีตาด้วย!

“ขนมตังเมมิ้นท์! ขนมตังเมมิ้นท์ที่ทำให้ตื่นตัว!”

ขนมตังเมมิ้นท์เป็นที่นิยมในหมู่ตำรวจ ในขณะเดียวกัน หลี่อัง และ หลี่เซี่ยงตง ก็เก็บแผงขายของ และก็เริ่มขายขนมตังเมมิ้นท์ไปทั่วถนน

ด้วยประสบการณ์จากเมื่อคืน วันนี้ทั้งสองคนจึงตัดสินใจที่จะขยายพื้นที่ในการขาย…

สองพ่อลูกขี่รถสามล้อไฟฟ้า แล้วก็ใช้โทรโข่งประกาศขายขนมตังเมมิ้นท์ไปตามถนน

หมอ, เจ้าหน้าที่ดับเพลิง, คนที่ชอบวิ่งตอนกลางคืน…

ขนมตังเมมิ้นท์กับคนทำงานที่ทุ่มเทกับงานและคนที่ชอบใช้ชีวิตตอนกลางคืนมีความเชื่อมโยงกัน ทำให้เมืองหลวงในยามค่ำคืนมีกลิ่นมิ้นท์ที่อ่อน ๆ และเต็มไปด้วยพลัง

หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงก็ขายของอย่างสนุกสนาน จนถึงตีสองเมื่อผู้คนบนถนนเริ่มน้อยลง ทั้งสองคนจึงหยุดรถสามล้ออย่างเต็มใจ

“ให้ตายเถอะ! นี่มันตีสองสามนาทีแล้ว!”

หลี่เซี่ยงตงมองโทรศัพท์แล้วก็ตบขาตัวเอง

ทำงานจนดึกขนาดนี้ กลับไปบ้านก็คงจะถูก จางหย่าเหวิน บ่นอีกแล้ว

หลี่อังก็ทำสีหน้าเรียบเฉย

ถ้าทำภารกิจสำเร็จ การถูกบ่นก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว!

“ระบบ ตรวจสอบความคืบหน้าภารกิจหน่อย”

หลี่อังร้องในใจ

“ติ๊ง!” 

[ภารกิจ: ทำงานอย่างหนัก] 

[โฮสต์ขายขนมตังเมมิ้นท์ไปแล้ว (2998/3000) ชิ้น] 

[ความคืบหน้าภารกิจ: 99%]

หา?

หลี่อังก็อึ้งไปเลย

ให้ตายเถอะระบบ! นี่มันตั้งใจจะแกล้งกันใช่ไหม!

ภารกิจสำเร็จแล้วหรือยัง?

เกือบจะสำเร็จแล้ว!

ทำงานจนดึกดื่นขนาดนี้ สุดท้ายยังขาดขนมตังเมมิ้นท์อีกแค่สองชิ้น…

นี่มันตั้งใจจะให้หลี่อังต้องทำภารกิจให้สำเร็จในวันพรุ่งนี้!

ช่วยไม่ได้ ตอนนี้บนถนนก็ไม่มีคนแล้ว เขาทำได้แค่ทำภารกิจให้สำเร็จในตอนเช้าของวันพรุ่งนี้

ด้วยความรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย หลี่อังก็รู้สึกไม่พอใจ แล้วก็นั่งบนเบาะหลังของรถสามล้อ แล้วก็ให้หลี่เซี่ยงตงขับรถกลับบ้าน

เมื่อผ่านตลาดสด หลี่อังก็เห็นเด็กอ้วนคนหนึ่งนั่งหอบอยู่ข้างถนน อายุของเขามากกว่าหลี่อังประมาณสองปี

พอเด็กอ้วนเงยหน้าขึ้นมาแล้วสบตากับหลี่อัง เด็กอ้วนก็ร้องไห้ออกมาทันที

“พี่ครับ คุณลุงครับ ช่วยผมด้วย!”

เด็กอ้วนวิ่งมาที่รถสามล้อ หลี่อัง และ หลี่เซี่ยงตง ก็อึ้งไป

นี่มันอะไรกัน?

มาขอความช่วยเหลือจากพวกเราเหรอ?

หลี่เซี่ยงตงหรี่ตาลง แล้วมองไปที่ผู้ชายที่กำลังวิ่งมา…

หรือว่า… เขาหลี่เซี่ยงตงจะได้ใบประกาศเกียรติคุณอีกใบแล้วเหรอ?

แต่พอเห็นหน้าคนคนนั้นแล้ว หลี่อังก็ขมวดคิ้ว

คนคนนี้คุ้น ๆ นะ… ไม่ใช่ พี่กง ที่ขายขาห่านในตลาดเหรอ?

เมื่อพี่กงเห็นหลี่อัง เขาก็อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็รีบตะโกน “หนู! นั่นลูกชายของฉัน อย่าให้เขาหนีไปได้!”

ดูเหมือนเด็กอ้วนจะรู้ว่าเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น เขาจะวิ่งหนี แต่ถูกหลี่เซี่ยงตงจับคอเสื้อไว้

“ไอ้เด็กแสบ! ในที่สุดพ่อก็จับแกได้แล้ว…”

พี่กงดูเหนื่อยมาก เหงื่อก็ไหลลงมาจากหน้า

พี่กงบ่นไปพลาง แล้วก็ชักเข็มขัดออกมา

“วันนี้ถ้าฉันไม่สอนบทเรียนให้แกจำ ฉันก็คงไม่ชื่อกงแล้ว!”

พี่กงกำลังจะใช้เข็มขัดฟาด แต่หลี่เซี่ยงตงก็เข้ามาห้าม

ถึงแม้พี่กงจะบอกว่าเด็กอ้วนคนนี้เป็นลูกชายของเขา แต่ก็ไม่ควรใช้กำลังแบบนี้ ในเมื่อหลี่เซี่ยงตงมาเจอเรื่องนี้แล้ว เขาก็ต้องถามให้รู้เรื่องก่อนถึงจะยอม

“น้องกงครับ ถ้าตีเขาแบบนี้ ลูกชายของคุณก็จะหนีไปอีกนะครับ ใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาไม่ได้หรอก…”

หลี่เซี่ยงตงปลอบ

“พูดได้ดี…” หลี่อังเหลือบมองหลี่เซี่ยงตง แล้วก็ปรบมืออย่างช้า ๆ

เมื่อก่อนหลี่เซี่ยงตงก็ใช้ เข็มขัดเจ็ดหมาป่า บ่อยไม่ใช่เหรอ! แล้วทำไมถึงได้มาพูดว่าใช้ความรุนแรงแก้ปัญหาไม่ได้ล่ะ!

หลี่เซี่ยงตงรู้สึกกระตุกตา แล้วก็ไม่สนใจหลี่อัง

หลี่เซี่ยงตงและหลี่อังเป็นลูกค้าคนสำคัญของพี่กง การที่หลี่เซี่ยงตงพูดแบบนี้ พี่กงก็เลยไม่กล้าใช้เข็มขัดฟาดเด็กอ้วน

แต่ถึงจะไม่ตีแล้ว พี่กงก็ยังไม่หายโกรธ เขามองเด็กอ้วนแล้วก็พูดว่า “คุณหลี่ครับ ลองถามไอ้เด็กนี่ดูสิ… การบ้านช่วงปิดเทอมเขายังไม่ได้ทำเลย เอาแต่เล่นเกมแล้วก็นอนหลับ วันนี้ผมเก็บร้านแล้วกลับบ้าน ก็เห็นเขากำลังแย่งสมุดการบ้านกับสุนัขตัวใหญ่…” 

“ผมสั่งให้เขาทำการบ้าน เขาก็แสร้งทำเป็นนั่งที่โต๊ะทำการบ้านอยู่สามชั่วโมงโดยที่ไม่ได้เขียนอะไรเลย พอผมผลักเขาดู ก็พบว่าเขานอนหลับไปแล้ว!” 

“คุณว่าไอ้เด็กขี้เกียจแบบนี้ ผมควรจะตีเขาไหม!”

นี่มัน…

หลี่เซี่ยงตงมองเด็กอ้วน เด็กอ้วนก็เกาหัวอย่างเขิน ๆ

“ผมก็แค่ง่วงเองครับ การบ้านมันเยอะมากจนทำไม่ไหวครับพ่อ…” 

“แก!” พี่กงถึงกับอยากจะถอดรองเท้าแล้วเอาไปปาใส่เขาแล้ว

ตอนกลางวันเล่นได้ทั้งวันไม่เห็นจะง่วง พอถึงตอนกลางคืนก็ง่วงขึ้นมาใช่ไหม?

“พอแล้วครับ! ถ้าตีเขาจนบาดเจ็บก็ต้องพาไปโรงพยาบาลอีกนะครับ…” หลี่เซี่ยงตงก็ปกป้องเด็กอ้วนไว้

พอเด็กอ้วนสัญญากับพี่กงว่าจะไปพักผ่อนแล้วจะทำการบ้าน พี่กงก็ไม่ตีเขาแล้ว

“เฮ้อ… ขอโทษด้วยนะครับที่ต้องมาวุ่นวายเรื่องในครอบครัวของเรา…”

พี่กงอารมณ์เย็นลง แล้วก็ขอโทษหลี่อังกับหลี่เซี่ยงตงตลอด

“คุณขายอะไรเหรอครับ… ขนมตังเมมิ้นท์?” 

“พวกคุณอุดหนุนผมเยอะแล้ว ให้ผมอุดหนุนพวกคุณบ้างดีกว่าครับ หนูครับ ขนมตังเมมิ้นท์เหลืออยู่เท่าไหร่ผมเอาหมดเลย!”

“อ้อ?” หลี่อังเลิกคิ้วขึ้น

เล่นแบบนี้ก็ได้เหรอ?

พี่กงช่วยเขาอย่างดีเลย!

ในที่สุดหลี่อังก็แพ็คขนมตังเมมิ้นท์ใส่ถุงใหญ่แล้วยื่นให้พี่กง

พี่กงลองชิมไปหนึ่งชิ้น แล้วก็ยกนิ้วโป้งให้ “ให้ตายเถอะ! หนูครับ ขนมตังเมมิ้นท์ของนายสุดยอดมาก!”

เมื่อเห็นพี่กงชมขนมตังเมมิ้นท์ เด็กอ้วนก็กลืนน้ำลายลงคอแล้วเดินเข้ามา

พี่กงถอนหายใจ แล้วก็หยิบขนมตังเมมิ้นท์ให้เด็กอ้วน

เด็กอ้วนตาเป็นประกาย แล้วก็กินขนมตังเมมิ้นท์เข้าไปคำใหญ่ แล้วก็ตัวสั่น

สิ่งนี้ทำให้พี่กงตกใจ แต่ในวินาทีต่อมาเด็กอ้วนก็ยิ้ม

“พ่อครับ ขออีกชิ้น…” 

“ขนมตังเมมิ้นท์นี่อร่อยมากจนผมรู้สึกมีพลังงานแล้ว!”

เด็กอ้วนพูดไปพลางก็เต้นไปพลาง

“อืม…”

“เมื่อกี้แกบอกว่าไม่เหนื่อยแล้วใช่ไหม?”

พี่กงครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วก็ยิ้มออกมา