บทที่ 98: เครื่องคิดเลขมนุษย์ ขนมตังเมมิ้นท์ทำให้คลั่งแล้ว!

“เราไปกันก่อนนะครับ น้อง”

หลังจากส่งประกาศนียบัตร, เงินรางวัล, และธงเรียบร้อยแล้ว หัวหน้าเกาและเจิ้งเล่ยก็เตรียมตัวจะกลับ

“จริงสิ น้องครับ ขอไลน์หน่อยได้ไหมครับ”

จู่ ๆ เจิ้งเล่ยก็คิดอะไรบางอย่างได้ แล้วก็ไอเบา ๆ แล้วถามหลี่อัง

“ต่อไปถ้าเราต้องทำงานนอกเครื่องแบบและปลอมตัวเป็นคนขายของข้างทาง เราจะได้มาขอคำแนะนำจากน้องได้ เพราะขนมเครปที่ผมทำมันไม่อร่อยจริง ๆ…”

เมื่อได้ยินเจิ้งเล่ยพูดแบบนั้น หัวหน้าเกาก็เหลือบมองเขา “เสี่ยวเจิ้ง มีอะไรก็พูดออกมาตรง ๆ ไม่ใช่เพราะขนมตังเมมิ้นท์ของน้องอร่อยเหรอ นายอยากมาซื้ออีกก็พูดตรง ๆ สิ?”

เมื่อถูกหัวหน้าเกาพูดแทงใจดำ เจิ้งเล่ยก็ไอหนักขึ้น

หลังจากเพิ่มเพื่อนในไลน์และส่งทั้งสองคนกลับไปแล้ว หลี่อังก็ถูหน้า

อืม… ถึงเวลาทำงานแล้ว!

หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงขึ้นรถสามล้อไฟฟ้า แล้วก็ไปที่แผงขายของ

ที่หน้าแผงขายของก็มีนักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งมาเข้าแถวเหมือนเดิม

ไม่ต้องพูดอะไรมาก จุดไฟและทำอาหาร!

หลี่อังย่างขาห่านย่างไปพลาง ก็ทำขนมตังเมมิ้นท์ไปพลาง…

เขายังทำข้าวผัดสุดยอดอีกด้วย

เพราะเมื่อคืนหลี่อังได้นอนอย่างเต็มที่ ทำให้เขามีพลังงานและทำงานได้เร็วกว่าปกติถึงยี่สิบเปอร์เซ็นต์

ขาห่านย่าง, ข้าวผัดสุดยอดก็ถูกขายออกไปอย่างต่อเนื่อง ส่วนขนมตังเมมิ้นท์ก็เริ่มมีมากขึ้นเรื่อย ๆ

จนถึงหกโมงเย็น เมื่อช่วงเวลาที่คนกินอาหารเย็นเยอะ ๆ ผ่านไปแล้ว หลี่อังก็ได้ทำขนมตังเมมิ้นท์ส่งไปที่ห้องแล็บถึงสิบห้ากล่องแล้ว และยอดขายของขนมตังเมมิ้นท์ที่แผงก็ยังดีอีกด้วย

“เอาล่ะ ถึงเวลาส่งขนมตังเมมิ้นท์แล้ว…”

เมื่อเห็นแสงอาทิตย์สีส้ม หลี่อังก็ให้หลี่เซี่ยงตงขับรถตู้ไปส่งขนมตังเมมิ้นท์พันชิ้นที่สถานีตำรวจ

หลี่อังก็ไปนอนพักที่แผงขายของสักพักหนึ่ง

ถึงแม้ว่าเขาจะมีการนอนคุณภาพทองคำและพละกำลังที่แข็งแรงแล้ว แต่ปริมาณงานในวันนี้ก็ทำให้เขาเหนื่อยมาก

แขนทั้งสองข้างของหลี่อังก็เริ่มปวดแล้ว การพักผ่อนก็เป็นเรื่องที่จำเป็น

หลังจากนอนพักไปสิบนาที ข้อความแจ้งเตือนของระบบก็ปรากฏขึ้นมา

[ภารกิจ: ทำงานอย่างหนัก] 

[โฮสต์ขายขนมตังเมมิ้นท์ไปแล้ว (2203/3000) ชิ้น] 

[ความคืบหน้าภารกิจ: 73%]

หลี่อังนวดข้อมือที่ปวดเล็กน้อย…

การทำงานหนักไปสองวัน ทำให้ความคืบหน้าของภารกิจดีขึ้นมาก

ถ้าทำงานหนักอีกคืนหนึ่ง ขนมตังเมมิ้นท์สามพันชิ้นก็คงจะขายหมดแล้ว…

ทำได้แน่นอน!

ภารกิจนี้จะสำเร็จในคืนนี้!

ถ้าได้เงินห้าล้านหยวนจริง ๆ ค่าใช้จ่ายในการดูแลจางหย่าเหวินหลังการผ่าตัดก็จะไม่เป็นปัญหาแล้ว และหลี่อังก็สามารถใช้เงินจำนวนนี้เพื่อพัฒนาชีวิตของตัวเองและครอบครัวได้ด้วย

เมื่อคิดเช่นนั้น หลี่อังก็ทำงานได้เร็วขึ้นแล้ว

อีกด้านหนึ่ง ที่สถานีตำรวจเมืองหลวง

“หัวหน้าเกาครับ ผมกลับก่อนนะครับ!”

หลี่เซี่ยงตงขนของลงจากรถแล้วก็กลับไป ทำให้ในสถานีตำรวจมีแต่ขนมตังเมมิ้นท์เต็มไปหมด

ถึงแม้ว่าจะมีกล่องเก็บความร้อนอยู่ แต่กลิ่นมิ้นท์ที่หอมก็อบอวลไปทั่วสถานีตำรวจ

“โอ้ หัวหน้าเกาครับ นี่มันอะไรกันครับ?”

ตำรวจคนหนึ่งเดินเข้ามาจากประตู แล้วก็ตกใจที่เห็นกล่องขนมตังเมมิ้นท์ที่กองเป็นภูเขา

“ขนมตังเมมิ้นท์…” หัวหน้าเกาหัวเราะ “เมื่อคืนทีมสืบสวนของเราได้จับโจรขโมยเพชรได้แล้ว ตามกฎของสถานีตำรวจ เราก็ต้องเลี้ยงอาหารทุกคน!”

สถานีตำรวจเมืองหลวงมีประเพณีเล็ก ๆ ว่า เมื่อทีมไหนจับผู้ร้ายคนสำคัญได้ ก็ต้องเลี้ยงอาหารทุกคนในสถานีตำรวจ

“ไม่ใช่ครับหัวหน้าเกา ผมว่าทีมสืบสวนของพวกท่านขี้งกไปหน่อยนะครับ…” ตำรวจคนนั้นเบะปากแล้วพูดเล่น ๆ ว่า “ดูทีมยาเสพติดสิครับ ครั้งที่แล้วจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่ร้านอาหารจีนเลยนะครับ!”

“ถึงแม้ว่านี่จะเป็นขนมตังเมมิ้นท์ชิ้นเล็ก ๆ แต่ก็อร่อยกว่าปลาและเนื้อเยอะเลยนะ!” หัวหน้าเกาฮึดฮัด แล้วก็พูดอย่างมั่นใจ “นายเอาไปกล่องหนึ่งไปที่ทีมไซเบอร์นะ ถ้าไม่พอค่อยมาเอาเพิ่ม!”

“ได้เลยครับ!”

ตำรวจคนนั้นก็รับขนมตังเมมิ้นท์ไปอย่างมีความสุข

การที่เขาพูดว่าหัวหน้าเกาขี้งกก็แค่ล้อเล่นเท่านั้น การได้ของกินก็เป็นเรื่องที่ดีแล้ว เพราะทุกคนก็เป็นตำรวจเหมือนกัน และก็รู้ดีว่ารายได้เป็นอย่างไร…

หัวหน้าทีมยาเสพติดจัดงานเลี้ยงฉลองชัยชนะที่ร้านอาหารจีนได้ก็เพราะพ่อตาของเขาเป็นเจ้าของร้าน!

การที่หัวหน้าเกาซื้อขนมตังเมมิ้นท์เยอะขนาดนี้ก็ถือว่าใช้เงินไปเยอะแล้ว

เมื่อถือขนมตังเมมิ้นท์กลับไปที่ห้องทำงาน ตำรวจคนนั้นก็วางขนมตังเมมิ้นท์ลงบนพื้น

“หัวหน้าเกาครับ เขาให้ของดีมาแล้วนะ ขนมตังเมมิ้นท์ ทุกคนมาลองชิมกัน!”

พอได้ยินว่ามีของกิน ตำรวจในทีมไซเบอร์ก็มารวมตัวกัน

แต่พอได้ยินว่าในกล่องเป็นขนมตังเมมิ้นท์ ความตื่นเต้นของพวกเขาก็หายไปครึ่งหนึ่ง และก็มีคนบางส่วนเดินจากไป

ขนมตังเมมิ้นท์ไม่ใช่สิ่งที่ทุกคนจะชอบกิน และก็ดูเหมือนไม่น่ากินเลย

“ผมขอขนมตังเมมิ้นท์ชิ้นหนึ่งแล้วกันครับ…”

ตำรวจวัยกลางคนคนหนึ่งก็เดินมา แล้วก็นวดตา

“ช่วงนี้งานเยอะมาก ผมเหนื่อยจนสมองไม่ทำงานแล้ว…” 

“ตอนกลางคืนกลับบ้านไปสอนการบ้านลูกสาวก็ทำผิดบ่อยมาก ทำให้ภรรยาผมด่ามาหลายครั้งแล้ว ขนมตังเมมิ้นท์นี้จะช่วยให้ผมตื่นตัวได้บ้าง!”

“หา?” พอได้ยินตำรวจวัยกลางคนคนนั้นพูดแล้ว ก็มีคนหนึ่งถามอย่างประหลาดใจ “ลุงหยางครับ ถ้าผมจำไม่ผิด ลูกสาวของคุณเพิ่งจะเรียนชั้นประถมปีที่หนึ่งใช่ไหมครับ การบ้านแค่นี้คุณทำผิดด้วยเหรอ?”

“ก็ใช่สิครับ สมองก็ใช้ไปหมดแล้วตอนทำงาน กลับบ้านก็ไม่มีสมองแล้ว…” ลุงหยางหัวเราะอย่างขมขื่น “ภรรยาผมเป็นพยาบาล เลิกงานช้ากว่าผมอีก ถ้าผมไม่ทำ ผมก็คงต้องให้ภรรยาผมทำแล้ว”

ครอบครัวของลุงหยางยุ่งกันมาก ลุงหยางเป็นตำรวจ ส่วนภรรยาของเขาก็เป็นพยาบาล งานของพวกเขาก็หนักมาก แต่ก็ยังต้องหาเวลามาสอนการบ้านลูก…

ดังนั้นลุงหยางจึงคิดที่จะจ้างนักศึกษามหาวิทยาลัยมาช่วยสอนการบ้านลูก… ถึงจะเสียเงิน แต่เขาก็ทนไม่ไหวแล้ว

เมื่อได้ขนมตังเมมิ้นท์แล้ว ลุงหยางก็กินเข้าไปหนึ่งชิ้น แล้วตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้น

“ว้าว!”

เสียงที่ดังออกมาทำให้ตำรวจในห้องทำงานตกใจ

“ลุงหยางครับ เกิดอะไรขึ้น?”

เมื่อเพื่อนร่วมงานถามด้วยความเป็นห่วง ลุงหยางก็ไม่ตอบ แล้วก็หยิบขนมตังเมมิ้นท์อีกชิ้นหนึ่ง

“ขนมตังเมมิ้นท์นี่อร่อยมาก… แถมยังช่วยให้ตื่นตัวด้วยนะ พอผมกินเข้าไปคำหนึ่งแล้ว ผมก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาทันที เหมือนได้เกิดใหม่เลยครับ”

เมื่อได้ยินลุงหยางพูดแบบนี้ เพื่อนร่วมงานก็หัวเราะออกมา

ถึงขนาดนั้นเลยเหรอ?

ก็แค่ขนมตังเมมิ้นท์ไม่ใช่เหรอ?

“ลุงหยางครับ ถ้าอย่างนั้นผมจะลองถามอะไรคุณหน่อย 17 + 18 เท่ากับเท่าไหร่ครับ?”

เพื่อนร่วมงานที่สนิทกับลุงหยางก็เริ่มล้อเล่น ลุงหยางก็บอกว่าทำผิดการบ้านลูกสาวใช่ไหม งั้นก็ลองให้เขาทำโจทย์ง่าย ๆ ดูสิ!

“35!” ลุงหยางตอบทันที

“17 x 18 เท่ากับเท่าไหร่ครับ?”

“306!” ลุงหยางตอบไปพลางก็เคี้ยวขนมตังเมมิ้นท์ไปพลาง

นี่มัน…

สีหน้าของเพื่อนร่วมงานก็เริ่มเปลี่ยนไป

“ลุงหยางครับ แล้ว 177 x 188 เท่ากับเท่าไหร่ครับ?”

“33,276!”

ลุงหยางตอบทันที ทำให้ทุกคนในห้องทำงานฮือฮากัน

ให้ตายเถอะ!

ลุงหยางกินขนมตังเมมิ้นท์แค่ไม่กี่ชิ้นก็กลายเป็นเครื่องคิดเลขมนุษย์แล้ว!

“มาเลย! ผมก็อยากลองชิมขนมตังเมมิ้นท์บ้าง!” “เหลือไว้ให้ผมสองชิ้นด้วย!”

เมื่อเห็นเพื่อนร่วมงานกำลังแย่งขนมตังเมมิ้นท์กัน ลุงหยางก็ส่ายหน้า

เขาไม่รู้ว่า 177 x 188 เท่ากับเท่าไหร่ เขาแค่พูดออกมามั่ว ๆ

แต่ขนมตังเมมิ้นท์อร่อยและช่วยให้ตื่นตัวได้จริง ๆ!

ลุงหยางคิดในใจ แล้วก็กินขนมตังเมมิ้นท์ที่เหลือเข้าไปครึ่งชิ้น