บทที่ 97: หลี่เซี่ยงตงลำพองใจอีกแล้ว คำสั่งซื้อจากสถานีตำรวจ!

“ตำรวจ?”

หลี่อัง อึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็รู้สึกหนาวที่สันหลัง

จำเป็นต้องกระซิบเสียงเบาแบบนี้ด้วยเหรอ?

นี่เป็นการหลอกเด็กหรือเปล่า?

คนที่อยู่ข้างนอกคงไม่ใช่คนดีแน่ ๆ…

“น้องครับ รีบเปิดประตูหน่อย”

เสียงที่ประตูเริ่มฟังดูร้อนรน ซึ่งยิ่งทำให้หลี่อังมั่นใจในความคิดของตัวเอง

คนที่อยู่ข้างนอกไม่ใช่ตำรวจอย่างแน่นอน แต่เป็นคนร้ายที่มีเจตนาไม่ดี!

หลี่อังคลำหาอะไรบางอย่างในลิ้นชัก แล้วก็หยิบไขควงออกมาถือไว้ในมือ

ร่างกายของหลี่อังได้รับการเสริมความแข็งแกร่งจากระบบแล้ว เขามีพละกำลังพอ ๆ กับผู้ใหญ่

การถือไขควงทำให้เขาสามารถสู้ได้บ้างแล้ว

“ไอ้เด็กแสบ ยืนเฝ้าประตูทำไม?”

ในขณะนั้นเอง หลี่เซี่ยงตง ก็ใส่รองเท้าแตะเดินออกมาจากห้องนอน

หลี่อังทำท่าให้เงียบ แล้วชี้ไปที่ประตู

หลี่เซี่ยงตงไม่เข้าใจความหมายของหลี่อัง แต่เขาก็ส่องตาแมวที่ประตู แล้วก็ไขกุญแจประตู!

สมองของหลี่อังรู้สึก “วิ้ง” ไปหมด…

เคยได้ยินว่ามีพ่อที่ทำให้ลูกชายต้องลำบาก แต่ไม่เคยได้ยินว่ามีพ่อที่ทำให้ลูกชายต้องลำบากขนาดนี้!

หลี่เซี่ยงตงใจกล้าเกินไปแล้ว!

หลี่อังกุมไขควงแน่น เขาเชื่อว่าถ้าเขาจู่โจมอย่างกะทันหัน เขาก็สามารถจัดการกับคนร้ายได้หนึ่งหรือสองคน

แต่แล้วในวินาทีต่อมา…

“หัวหน้าเกา, ตำรวจเจิ้ง! พวกคุณมาแล้วเหรอ…” หลี่เซี่ยงตงยิ้มอย่างซื่อ ๆ ให้คนที่อยู่หน้าประตู “ถ้าไม่ได้ข้อความที่พวกคุณจะมาที่บ้าน ผมก็คงคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นแค่ความฝันไปแล้ว!”

หลี่อังที่กำลังจะพุ่งออกไปก็หยุดลงทันที…

เกิดอะไรขึ้น?

พ่อของเขารู้จักตำรวจพวกนี้?

เขาเห็นหัวหน้าเกาและเจิ้งเล่ยเดินเข้ามาในบ้านอย่างรวดเร็ว เจิ้งเล่ยก็คลี่ธงที่ถือมาออก

บนธงมีตัวอักษรสีทองแปดตัวเขียนไว้ว่า

“ช่วยเหลือสังคม เป็นแบบอย่างของพลเมือง!”

เมื่อเห็นตัวอักษรสีทองที่สว่างจ้า หลี่อังก็รู้สึกประหลาดใจและสับสนไปหมด

แต่พอรู้ว่าคนที่มาเป็นตำรวจจริง ๆ แล้ว หลี่อังก็ซ่อนไขควงไว้ข้างหลัง แล้วก็ใส่ไว้ในกระเป๋ากางเกงของเขา

“เซี่ยงตง เกิดอะไรขึ้น? พวกเขาเป็นเพื่อนของคุณเหรอ?”

เมื่อได้ยินเสียงที่หน้าประตู จางหย่าเหวิน ก็สวมชุดนอนออกมาจากห้อง

เมื่อเห็นครอบครัวสามคนมากันครบแล้ว หัวหน้าเกาก็ยิ้ม แล้วเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้หลี่เซี่ยงตงฟัง…

สรุปแล้ว… เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นเรื่องจริง!

เขาจับโจรขโมยเพชรได้จริง ๆ!

หลี่อังมองหลี่เซี่ยงตงด้วยความรู้สึกดีใจ

อืม… พ่อของเขาก็เก่งเหมือนกันนะ ทำให้เขาได้มีหน้ามีตา!

ไม่สิ! ทำไมคำพูดนี้มันฟังดูแปลก ๆ?

จางหย่าเหวินก็ยิ้มอย่างมีความสุข

ตอนที่จางหย่าเหวินเป็นเด็ก มีหมอดูคนหนึ่งบอกเธอว่าในอนาคตเธอจะได้แต่งงานกับฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่

ตอนเด็กจางหย่าเหวินเชื่อเรื่องนี้ แต่พอโตขึ้นเธอก็รู้ว่าคำว่า “แต่งงานกับฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่” คงเป็นคำพูดที่หมอดูใช้ปลอบใจเธอ…

แต่ไม่คิดเลยว่าสามีของเธอหลี่เซี่ยงตงจะกลายเป็นฮีโร่ผู้ยิ่งใหญ่จริง ๆ!

“เมื่อคืนหน่วยงานของเราก็ลงความเห็นเป็นเอกฉันท์แล้วว่า จะให้รางวัลกับคุณที่ช่วยเหลือสังคม”

“ธงและประกาศนียบัตรเราขอเอามาให้ก่อน… หลังจากที่เรายืนยันว่าโจรขโมยเพชรไม่มีผู้สมรู้ร่วมคิดแล้ว เราจะนำเรื่องนี้ไปลงหนังสือพิมพ์เพื่อเป็นเกียรติกับคุณอีกครั้ง”

พูดจบ หัวหน้าเกาก็ยื่นประกาศนียบัตรที่ปกเป็นสีแดงให้หลี่เซี่ยงตง

เมื่อได้ยินหัวหน้าเกาพูดแบบนี้ หลี่อังก็เข้าใจแล้วว่าทำไมตอนแรกพวกเขาเคาะประตูแล้วพูดเสียงเบา

โจรขโมยเพชรถูกจับแล้ว แต่ก่อนที่จะยืนยันว่าไม่มีผู้สมรู้ร่วมคิด ก็ยังต้องป้องกันหลี่เซี่ยงตงจากการถูกแก้แค้น

ดังนั้นถึงแม้ว่าจะมอบธงและประกาศนียบัตรให้ พวกเขาก็ต้องทำอย่างเงียบ ๆ เพื่อไม่ให้คนอื่นสนใจ

ต้องบอกเลยว่าตำรวจนี่รอบคอบจริง ๆ

“ไม่หรอกครับ… ผมก็แค่ทำสิ่งที่คนธรรมดาคนหนึ่งควรจะทำ…”

ทั้งธงและประกาศนียบัตรทำให้หลี่เซี่ยงตงหน้าแดง และรู้สึกดีใจจนเกินบรรยาย…

“แล้วก็ยังมีเงินรางวัลอีกหนึ่งหมื่นหยวน…”

เมื่อเจิ้งเล่ยยื่นซองจดหมายที่ใส่เงินรางวัลให้หลี่เซี่ยงตงแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็รู้สึกเหมือนได้บินไปพร้อมกับดวงอาทิตย์

หลี่อังก็รู้ว่าพ่อของเขาเป็นคนแบบไหน พอเจอเรื่องดี ๆ ก็จะรู้สึกดีใจจนเกินเหตุ แต่หลี่อังก็ไม่ได้คิดจะไปห้ามพ่อ

การที่เขาทำความดีแบบนี้ เขาก็สมควรที่จะดีใจแล้ว!

หลังจากพูดคุยกับหลี่เซี่ยงตงไปสองสามประโยคแล้ว สายตาของหัวหน้าเกาก็ไปหยุดอยู่ที่หลี่อัง แล้วก็เปลี่ยนเรื่อง

“น้องครับ… ผมได้ยินว่าขนมตังเมมิ้นท์ของหนูอร่อยมาก?”

“แล้วก็ตำรวจเจิ้งบอกว่าขนมตังเมมิ้นท์ของหนูเป็นผู้ช่วยที่สำคัญในการจับกุมครั้งนี้?”

หัวหน้าเกายิ้มแล้วมองหลี่อังด้วยความอยากรู้อยากเห็น

หลังจากกลับมาที่สถานีตำรวจเมื่อวาน เจิ้งเล่ยก็เล่าให้เพื่อนร่วมงานฟังว่าขนมตังเมมิ้นท์ของหลี่อังอร่อยและทำให้ตื่นตัวได้มากแค่ไหน และเป็นผู้ช่วยที่สำคัญในการจับกุมครั้งนี้

ตำรวจคงไม่สามารถให้รางวัลกับขนมตังเมมิ้นท์ได้ แต่เพราะเจิ้งเล่ยพูดถึงบ่อย ๆ หัวหน้าเกาก็เลยอยากลองชิมว่าขนมตังเมมิ้นท์ของหลี่อังเป็นรสชาติแบบไหน

อยากชิมขนมตังเมมิ้นท์เหรอ?

ดีเลย

ที่บ้านของหลี่อังมีขนมตังเมมิ้นท์เยอะมาก และในครัวก็ยังมีขนมตังเมมิ้นท์ที่เหลือจากเมื่อคืนอีกด้วย

ขนมตังเมมิ้นท์เป็นขนมที่ถ้าเก็บอย่างถูกต้องก็สามารถเก็บไว้ได้สองถึงสามวัน

หลี่อังตักใส่จานแล้วยื่นให้หัวหน้าเกา

หัวหน้าเกาประหลาดใจเล็กน้อย

ขนมตังเมมิ้นท์นี้ดูดีมาก มีกลิ่นมิ้นท์ที่สดชื่น

มันยากที่จะจินตนาการว่าขนมตังเมมิ้นท์แบบนี้จะทำโดยเด็กคนหนึ่ง

หัวหน้าเกาหยิบขนมตังเมมิ้นท์ขึ้นมา แล้วกินเข้าไปทันที และตาของเขาก็เบิกกว้าง

ขนมตังเมมิ้นท์ให้ความรู้สึกที่เย็นและสดชื่นมาก!

ความเย็นพุ่งขึ้นไปที่หัวของเขา!

แต่หลังจากความเย็นที่รุนแรงผ่านไปแล้ว ขนมตังเมมิ้นท์ก็มีรสชาติที่นุ่มและหวาน ราวกับว่าเมื่อวินาทีที่แล้วยังอยู่ในอากาศหนาว แต่ตอนนี้ก็อยู่ในฤดูใบไม้ผลิที่เต็มไปด้วยดอกไม้แล้ว

เมื่อขนมตังเมมิ้นท์ลงไปในท้อง หัวหน้าเกาก็รู้สึกว่าความเหนื่อยล้าที่สะสมมาจากการสืบสวนก็หายไปเยอะเลย

ขนมตังเมมิ้นท์นี่ดีจริง ๆ!

“น้องครับ ผมมีคำขอ…”

จนกระทั่งกินขนมตังเมมิ้นท์หมดจานแล้ว หัวหน้าเกาก็รู้สึกพอใจ แล้วก็เช็ดปากด้วยผ้าเช็ดหน้า แล้วพูดอย่างเขิน ๆ

“ผมอยากจะขอซื้อขนมตังเมมิ้นท์จำนวนมาก เพื่อเอาไปแจกในหน่วยงานของเราเป็นของรางวัล…”

“ช่วงนี้ทุกคนทำงานหนักมากเพื่อจับกุมโจรขโมยเพชร เราต้องให้รางวัลเพื่อเพิ่มกำลังใจให้พวกเขา”

“ได้เลยครับ!” เมื่อได้ยินหัวหน้าเกาพูดแบบนั้น หลี่อังก็ดีใจ

ให้ตายเถอะ! นี่เป็นการซื้อขายที่มาถึงหน้าบ้านเลย!

“ประมาณหนึ่งพันชิ้นนะครับ ผมจะมารับของในอีกสองวันได้ไหมครับ?”

หัวหน้าเกาเห็นหลี่อังตกลงง่ายขนาดนั้น เขาก็ยิ้ม

“หนึ่งพันชิ้นเป็นเรื่องเล็กน้อยครับ…”

หลี่อังตบหน้าอกตัวเองอย่างมั่นใจ

ถ้าสถานีตำรวจซื้อขนมตังเมมิ้นท์หนึ่งพันชิ้น… แล้วเขาขายขนมตังเมมิ้นท์ในตอนกลางคืนอีกหน่อย วันนี้เขาก็จะทำภารกิจสำเร็จแล้ว

พอทำภารกิจสำเร็จ เขาก็จะปลดล็อกเมนูใหม่ได้…

ถ้าได้เมนูไก่จริง ๆ เฉียนหงเฟยก็จะให้เงินห้าล้านหยวน!