บทที่ 96: เด็กน้อยเปิดประตู เราคือตำรวจ!

“คุณมีอะไรกับผมหรือเปล่าครับ?”

หลี่อัง ถามตรง ๆ ไม่ได้พูดอ้อมค้อมกับ เฉียนหงเฟย

“คืออย่างนี้ครับพี่ชายตัวน้อย…”

เฉียนหงเฟยพิมพ์เร็วมาก ในฐานะเศรษฐีที่มีเงินเป็นร้อยล้าน ดูเหมือนว่าเขาจะเล่นอินเทอร์เน็ตเยอะเหมือนกัน

“ร้านอาหารเต๋อเซิ่งในเครือบริษัทอาหารเต๋อเซิ่งของเราก็เป็นร้านที่กำลังมีชื่อเสียงนะครับ แต่ก็ยังมีพื้นฐานไม่มากพอ…” 

“ในช่วงที่มีกระแสการท่องเที่ยวนี้ ร้านอาหารเต๋อเซิ่งของเราก็อยากใช้เมนูพิเศษเพื่อเพิ่มชื่อเสียงให้กับร้าน…” 

“ดังนั้น ผมเลยอยากจะให้พี่ชายตัวน้อยช่วยดูหน่อยว่าเมนูไก่แปดเซียนของร้านเรามีอะไรที่ต้องปรับปรุงบ้าง ถ้าพี่ชายตัวน้อยมีเมนูไก่อื่น ๆ ก็สามารถให้เราได้นะครับ ผมยินดีที่จะให้ค่าตอบแทนถึงสองล้านหยวนเลย”

เฉียนหงเฟยก็เป็นคนที่ทำอะไรตรงไปตรงมา มีเรื่องก็พูดตรง ๆ และไม่ได้มองว่าหลี่อังเป็นเด็กเลย

บริษัทอาหารเต๋อเซิ่งเป็นบริษัทที่กำลังมีชื่อเสียงในเมืองหลวง

บริษัทนี้ไม่เพียงแต่พัฒนาถนนของกิน แต่ยังต้องการทำให้ร้านอาหารเต๋อเซิ่งมีชื่อเสียงด้วย

การจะยืนหยัดอยู่ในเมืองหลวงที่มีร้านอาหารเก่าแก่มากมายและเชฟเก่ง ๆ มากมาย เฉียนหงเฟยต้องฉวยโอกาสทุกครั้งที่มี เพื่อที่จะขยายอิทธิพลของร้านอาหารด้วยเมนูที่น่าทึ่ง

การพัฒนาคุณภาพของเมนูร้านอาหารก็มีสองวิธีหลัก

วิธีหนึ่งคือการปรับปรุงคุณภาพของวัตถุดิบ อีกวิธีหนึ่งคือการหาเชฟที่เก่งกว่าเดิม

เมื่อไม่กี่วันก่อน เฉียนหงเฟยไปที่มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวงเพื่อขอ “ไก่ทดลอง”

สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ไก่ทดลองมา แต่เขาก็ได้รู้จักหลี่อัง…

ถึงแม้ว่าหลี่อังจะอายุน้อย แต่เขาก็เป็นคนที่ท่านอธิการบดีวังเซี่ยเฟิงชื่นชมและยังได้รับ “สิทธิพิเศษ” อีกด้วย!

ดังนั้น เฉียนหงเฟยก็เลยขอช่องทางการติดต่อของหลี่อังจากลูกสาวของเขา…

หลี่อังลองเช็กดูแล้ว ร้านอาหารเต๋อเซิ่งก็เน้นทำอาหารจากเนื้อไก่

ตามคำพูดของร้านอาหารเต๋อเซิ่ง ถ้าสามารถทำอาหารธรรมดาให้อร่อยและหรูหราได้ นั่นถึงจะเรียกว่ายอดเยี่ยม

หลี่อังก็เลยพอจะเข้าใจว่าทำไมเฉียนหงเฟยถึงตั้งชื่อไลน์ว่า “รักการทำไก่มากที่สุด” แล้ว…

เฉียนหงเฟยนี่ก็ตลกดี

แต่ข้อเสนอของเฉียนหงเฟย หลี่อังก็ยังคงปฏิเสธ

“ขอโทษนะครับ ผมทำอาหารจากเนื้อไก่ไม่เป็น”

หลี่อังพูดความจริง ระบบไม่ได้ปลดล็อกเมนูที่เกี่ยวข้องกับเนื้อไก่เลย

ถึงแม้ว่าหลี่อังจะทำอาหารง่าย ๆ อย่างไก่ผัดพริก, เครื่องในไก่ผัดพริกได้ แต่ถ้าไม่มีการสนับสนุนจากระบบ คุณภาพของอาหารก็คงอยู่ในระดับสีเขียวถึงสีน้ำเงินเท่านั้น ซึ่งไม่สามารถตอบสนองความต้องการของเฉียนหงเฟยได้

เมื่อเห็นหลี่อังปฏิเสธอย่างชัดเจน เฉียนหงเฟยก็อึ้งไป แล้วก็กัดฟันพิมพ์ข้อความ

“พี่ชายตัวน้อยครับ ผมขอพูดตามตรงเลยนะครับ อีกไม่กี่วันรายการ ‘อาจารย์หวงชิมอาหาร’ จะมาที่ร้านอาหารเต๋อเซิ่งของเราแล้ว นี่เป็นโอกาสที่เราได้มาอย่างยากลำบาก” 

“ถ้าอาจารย์หวงพอใจ ชื่อเสียงของร้านอาหารเต๋อเซิ่งของเราก็จะดังไปทั่วประเทศ และเราก็จะใช้โอกาสนี้เพิ่มยอดขายได้…” 

“ดังนั้นตอนนี้เราอยากจะปรับปรุงคุณภาพของเมนูพิเศษให้ดีที่สุด…”

อาจารย์หวง?

หลี่อังเลิกคิ้วขึ้น

รายการ “อาจารย์หวงชิมอาหาร” เป็นรายการอาหารเก่าแก่ที่มีเรตติ้งสูง

ตัวเอกของรายการ หวงอวิ๋นชิว เป็นนักเขียน, นักวิจารณ์อาหาร, และนักปราชญ์ที่มีอิทธิพลมาก

ถ้าหวงอวิ๋นชิวชมอาหารของร้านอาหารเต๋อเซิ่ง ชื่อเสียงของร้านก็จะดังไปทั่วประเทศ

แต่หวงอวิ๋นชิวเป็นคนที่มีนิสัยแปลก ๆ และมีฉายาว่า “ปากร้าย” ถ้าเขาไม่พอใจ ร้านอาหารเต๋อเซิ่งก็คงจะลำบากแน่ ๆ

ครั้งหนึ่งหวงอวิ๋นชิวไปทำรายการที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งแล้วเจอแมลงวันในอาหาร เขาโกรธมาก แล้วก็ตำหนิเจ้าของร้านและเชฟในไลฟ์สด แล้วก็ยังเขียนบทความด่าซ้ำอีกด้วย

ร้านอาหารนั้นก็เป็นร้านอาหารหรูที่มีชื่อเสียง เจ้าของร้านก็ไม่สนใจในตอนแรก คิดว่าหวงอวิ๋นชิวทำอะไรเขาไม่ได้หรอก อย่างมากก็แค่จ่ายค่าชดเชยตามกฎหมายอาหาร

แต่พอหวงอวิ๋นชิววิจารณ์ร้านอย่างต่อเนื่อง ชื่อเสียงของร้านก็แย่ลงเรื่อย ๆ ยอดขายก็ลดลงอย่างรวดเร็ว และร้านก็ถูกตรวจสอบด้านสุขอนามัยหลายครั้ง จนสุดท้ายก็ต้องปิดตัวลง

ร้านอาหารที่ใหญ่ขนาดนั้น กลับถูกหวงอวิ๋นชิวทำลายได้ด้วยตัวคนเดียว…

อาจกล่าวได้ว่าคนในวงการอาหารทั่วประเทศต่างก็รักและเกลียดหวงอวิ๋นชิว

ถ้าเขาพอใจ ก็จะช่วยให้รวยได้

แต่ถ้าเขาไม่พอใจ เขาก็จะทำให้ชื่อเสียงของร้านเสียหาย!

การที่เฉียนหงเฟยเชิญหวงอวิ๋นชิวมาที่ร้านแสดงให้เห็นว่าเขาต้องการที่จะเล่นใหญ่

และเฉียนหงเฟยกล้าบอกความลับทางธุรกิจนี้กับหลี่อัง ก็แสดงให้เห็นว่าเขาจริงใจมาก เพราะตอนที่เขาไปหานักศึกษาที่มหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง เขายังไม่ได้พูดถึงเรื่องนี้เลย!

แต่… หลี่อังก็ยังคงปฏิเสธ

ไม่ใช่ว่าหลี่อังไม่ต้องการเงินสองล้านหยวน แต่เขาทำอาหารจากเนื้อไก่ไม่เป็นจริง ๆ!

เงินสองล้านหยวนก็ทำให้หลี่อังรู้สึกอยากได้ แต่เขาจะทำอย่างไรได้?

ทำอาหารไม่เป็นก็คือทำอาหารไม่เป็น!

“พี่ชายตัวน้อยครับ ผมให้ห้าล้านหยวนเลย!” 

“ผมรู้ว่าคุณไม่อยากถูกผูกมัด ดังนั้นนี่เป็นการซื้อขายครั้งเดียว ไม่ต้องห่วงนะครับ!”

เฉียนหงเฟยกัดฟัน แล้วก็เพิ่มราคา

หลี่อังไม่ใช่คนเดียวที่เฉียนหงเฟยติดต่อ เขาได้ติดต่อเชฟคนอื่น ๆ อีกหลายคนด้วย

การที่เขาให้ราคาสูงขนาดนี้กับหลี่อัง ก็เหมือนกับการเดิมพันแล้ว

เพราะเฉียนหงเฟยรู้เรื่องของหลี่อังมาจากลูกสาวของเขาและท่าทางของท่านอธิการบดีวังเซี่ยเฟิงเท่านั้น เขาเองยังไม่เคยลองชิมอาหารที่หลี่อังทำเลย

ยิ่งเฉียนหงเฟยให้ราคาสูงเท่าไหร่ หลี่อังก็ยิ่งรู้สึกอยากจะด่าเขามากขึ้นเท่านั้น

ทันใดนั้น หลี่อังก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นได้ แล้วก็ตอบเฉียนหงเฟย

“งั้น… ในสองวันนี้ผมจะลองทำเมนูไก่ที่อร่อย ๆ ดู…” 

“แต่ผมขอพูดไว้ก่อนเลยนะครับว่าผมทำไก่ไม่เป็น ผมจะลองทำให้เพราะเฉียนเชียนเฉียนเป็นลูกค้าของผมเท่านั้นนะครับ ดังนั้นอย่าหวังมาก”

เฉียนหงเฟยเสนอราคาขนาดนี้แล้ว การบอกว่าไม่สนใจก็คงจะเป็นเรื่องโกหก

เขาทำได้แค่หวังว่าหลังจากที่เขาทำภารกิจขนมตังเมมิ้นท์เสร็จแล้ว ระบบจะให้รางวัลเป็นเมนูไก่…

ทั้งหมดนี้ก็ขึ้นอยู่กับโชคแล้ว

“ขอบคุณมากครับพี่ชายตัวน้อย!”

อีกฝั่งหนึ่งของหน้าจอ เฉียนหงเฟยถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“นี่คือที่อยู่ของร้านอาหารของผม ถ้าคุณทำเมนูได้แล้วก็โทรหาผมนะ เดี๋ยวผมจะให้คนไปรับเอง”

เฉียนหงเฟยเคยได้ยินเรื่องราวของหลี่อังมาแล้ว การให้หลี่อังมาทำงานในร้านอาหารคงเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้ ดังนั้นจึงให้หลี่อังทำในแบบของเขาเอง

พร้อมกันนั้น เขาก็ส่งอีโมจิรูปไก่ส่งหัวใจมาให้

หลี่อังรู้สึกแปลก ๆ ก็เลยปิดหน้าต่างการสนทนาไป

หลังจากอ่านนิยายออนไลน์ไปสักพัก หลี่อังก็หลับไป…

หกโมงครึ่งของวันรุ่งขึ้น หลี่อังก็ลืมตาขึ้น

เขาเพิ่งจะนอนไปตอนตีสาม แต่ตอนนี้เขาก็ตื่นขึ้นมาเอง!

หลังจากพักผ่อนมาทั้งคืน หลี่อังก็รู้สึกสดชื่นไปหมด และรู้สึกว่าร่างกายของเขามีพลังงานเต็มเปี่ยม!

การนอนคุณภาพทองคำนี่มันสุดยอดจริง ๆ!

อืม… วันนี้ก็ยังคงต้องทำขนมตังเมมิ้นท์ต่อ

หลี่อังเพิ่งจะลุกจากเตียง ก็ได้ยินเสียงเคาะประตู

หลี่อังขมวดคิ้ว แล้วมองดูนาฬิกา

เวลาหกโมงครึ่ง!

ใครจะมาเยี่ยมตอนหกโมงครึ่งกัน!

“ใครน่ะ?”

หลี่อังตะโกน แล้วก็ใส่รองเท้าแตะเดินไปที่ประตู

“สวัสดีครับ พวกเราคือตำรวจ…”

ที่หน้าประตู มีคนตอบกลับด้วยเสียงที่เบา