บทที่ 95: ทุกคนดูสุขภาพจิตดีจัง! คำขอเป็นเพื่อนจากเฉียนหงเฟย!

“ติ๊ง!”

[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ทำภารกิจย่อยสำเร็จ: ทำให้ตื่นตัว]

[รางวัล: การนอนคุณภาพทองคำ]

บนห้องนั่งเล่นชั้นบน หลี่อัง เห็นข้อความแจ้งเตือนของระบบ

หลี่อังพยักหน้าอย่างพอใจ

ภารกิจย่อยนี้คุ้มค่ามาก เพียงแค่ขายขนมตังเมมิ้นท์ไปชิ้นหนึ่ง แต่กลับได้รางวัลที่สามารถใช้ได้ตลอดชีวิต

หลี่อังไม่รู้เลยว่าการขายขนมตังเมมิ้นท์ชิ้นนั้นจะทำให้เกิดเรื่องราวมากมาย…

“เสี่ยวอังครับ กินแอปเปิลสิ”

จางหย่าเหวิน หั่นแอปเปิล แล้วยื่นให้หลี่อัง

เสียงกุญแจดังขึ้น หลี่เซี่ยงตง เปิดประตูเข้ามาในบ้าน

“พ่อครับ ทำไมพ่อไปนานขนาดนี้?”

หลี่อังกินแอปเปิลไปครึ่งซีก แล้วก็มองหลี่เซี่ยงตงที่กำลังเปลี่ยนรองเท้า

“พ่อ… รู้สึกเหมือนพ่อช่วยตำรวจจับอาชญากรได้คนหนึ่งเหรอ?”

หลี่เซี่ยงตงเกาจมูกด้วยสีหน้าที่งุนงง

หา?

เมื่อหลี่เซี่ยงตงพูดออกมา หลี่อังและจางหย่าเหวินก็หยุดการกระทำทั้งหมด

“เซี่ยงตงครับ คุณเป็นไข้เหรอ?”

จางหย่าเหวินรีบเอามือไปแตะหน้าผากของหลี่เซี่ยงตง…

ไม่เป็นไร อุณหภูมิร่างกายปกติ!

“สงสัยพ่อจะเหนื่อยมาก”

หลี่อังถอนหายใจ

“พ่อของแกแข็งแรงมาก ไม่เหมือนแกที่ผอมแห้ง…” จางหย่าเหวินทำหน้าบึ้งแล้วตำหนิ “เคยบอกแล้วว่าสองพ่อลูกไม่ต้องทำงานจนดึกดื่นแบบนั้น สุขภาพสำคัญที่สุดนะ!”

“โอ๊ย! แม่ครับ!” หลี่อังกัดแอปเปิลคำใหญ่ แล้วก็อมลูกอมรสสับปะรดเข้าปากแล้วเคี้ยวไป “นี่ก็เพื่อเก็บเงินให้แม่ได้ผ่าตัดนะครับ พอแม่ผ่าตัดเสร็จแล้ว ผมกับพ่อก็จะขายขาห่านย่างวันละสองร้อยชิ้นแล้วก็เลิกขายเลย แล้วก็จะไปเที่ยว…”

จางหย่าเหวินก็หัวเราะออกมา “เสี่ยวอัง อย่าลืมว่าลูกยังเป็นนักเรียนอยู่นะ จะไปสนุกกับชีวิตได้ยังไง?”

เมื่อได้ยินจางหย่าเหวินพูดแบบนี้ สีหน้าของหลี่อังก็แข็งค้างไป

แม่กับลูกก็พูดคุยกันอย่างมีความสุข ส่วนหลี่เซี่ยงตงก็รู้สึกสับสน

เขาเริ่มไม่มั่นใจในตัวเองแล้ว

เพราะเรื่องทั้งหมดที่เกิดขึ้นมันเร็วเกินไป…

ตั้งแต่โจรขโมยเพชรถูกจับ จนถึงตำรวจจากไป ใช้เวลาเพียงแค่สิบนาทีเท่านั้น…

หรือว่าเขาช่วยตำรวจจับอาชญากรจริง ๆ?

หรือว่าเขาแค่เหนื่อยเกินไปจนเกิดภาพหลอน?

หลี่เซี่ยงตงส่ายหน้า แล้วก็ตัดสินใจที่จะกินส้มก่อน

ยี่สิบนาทีต่อมา หลี่อังกินผลไม้จนหมดแล้วก็ไปล้างหน้า แล้วก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง

เมื่อหลับตาลง เขาก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว

ถึงแม้ว่าร่างกายของเขาจะได้รับการเสริมความแข็งแรงจากระบบแล้ว แต่เขาก็ยังคงเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักหลายวัน…

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้ก็เพื่อแม่ของเขา เพื่อจางหย่าเหวิน ถึงแม้จะเหนื่อยแค่ไหน หลี่อังก็ไม่บ่น

แต่พอจางหย่าเหวินผ่าตัดเสร็จแล้ว หลี่อังก็ไม่อยากจะทำงานหนักแบบนี้อีกแล้ว

เขาต้องการใช้ชีวิตอย่างอิสระหลังจากที่การเงินของเขามั่นคงแล้ว…

“อ่า…”

หลี่อังหาวไปหนึ่งครั้ง

ความง่วงก็เข้ามา หลี่อังก็ยังไม่อยากจะนอนหลับทันที

เพราะตอนนี้เขามีการนอนคุณภาพทองคำแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องนอนนานขนาดนั้น

หลี่อังเปิดโทรศัพท์ แล้วก็ส่งข้อความไปหาศาสตราจารย์หวัง

“ศาสตราจารย์หวังครับ ห้องแล็บสบายดีไหมครับ ต้องการอาหารมื้อดึกไหมครับ?”

ข้อความเพิ่งถูกส่งไป โทรศัพท์ของศาสตราจารย์หวังก็มีสายเรียกเข้า

ในวิดีโอ ศาสตราจารย์หวังดูตื่นเต้นมาก

“อาหารมื้อดึก? ไม่จำเป็น… เรามีขนมตังเมมิ้นท์แล้ว!” 

“พี่ชายตัวน้อยครับ เราได้พัฒนาเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียมไปไกลมากแล้ว ตอนนี้เราทำได้สำเร็จไปแล้ว 60%!”

หา?

หลี่อังอึ้งไป

เพิ่งจะผ่านมาไม่กี่วันเอง เทคโนโลยีการชาร์จไร้สายก็ทำสำเร็จไปกว่าครึ่งแล้วเหรอ?

ความคืบหน้านี้มันเกินไปแล้ว!

หลี่อังจำได้ว่าศาสตราจารย์หวังเคยบอกว่าต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามเดือน…

หรือว่าเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายนั้นง่ายกว่าที่คิด?

หรือว่า… ศาสตราจารย์หวังและทีมวิจัยของเขาบ้าไปแล้ว และทำงานได้เร็วเกินกว่าปกติ?

“พี่ชายตัวน้อยครับ ต้องขอบคุณขนมตังเมมิ้นท์ของคุณมาก ๆ เลยนะครับ ที่ทำให้สมองของพวกเราแล่นดีมาก!”

ขณะที่ศาสตราจารย์หวังกำลังโทรหาหลี่อัง ศาสตราจารย์อู๋ก็เบียดเข้ามา

หลี่อังก็มองตาค้างไป

เดิมทีศาสตราจารย์อู๋มีผมที่หวีเรียบ แต่ตอนนี้ผมของเขากลับตั้งชี้ไปทั่ว เหมือนกับไอน์สไตน์ในชาติที่แล้วของหลี่อัง…

มันยากที่จะจินตนาการว่าในวันเดียวศาสตราจารย์อู๋ต้องเจอกับอะไรบ้าง…

“เธอถอยไปหน่อย! ฉันกำลังโทรศัพท์หาพี่ชายตัวน้อยอยู่ เธอมาทำอะไร?”

ศาสตราจารย์หวังผลักศาสตราจารย์อู๋ออกไป แล้วกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง แต่แล้วก็ได้ยินเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

“ถึงเวลาแล้ว ต้องกินขนมตังเมมิ้นท์แล้ว!”

เสียงพูดจบ ฝีเท้าก็ดังขึ้นมา แล้วภาพในวิดีโอก็สั่นไปมา

หลี่อังก็เห็นภาพผู้คนวิ่งผ่านไปมาข้างหลังศาสตราจารย์หวัง…

เขาเห็นลู่เถาที่ผมยุ่งเหยิงแต่ก็ยังยิ้มอย่างมีความสุขด้วย

“พี่ชายตัวน้อยครับ ผมต้องไปแล้ว!”

ศาสตราจารย์หวังทำหน้าเปลี่ยนไป แล้วก็รีบวางโทรศัพท์ลง

วิดีโอยังคงเชื่อมต่ออยู่ จนกระทั่งมีคนหนึ่งเหยียบกล้องภาพวิดีโอก็ถูกตัดไป…

นี่มัน…

หลี่อังกลืนน้ำลายลงคอ

สภาพจิตใจของทุกคนในห้องแล็บยังดีอยู่ใช่ไหม?

ถึงแม้ว่างานวิจัยจะคืบหน้าไปอย่างรวดเร็ว แต่ทำไมแต่ละคนถึงดูน่ากลัวขนาดนี้?

ส่ายหัวไปมา หลี่อังก็เห็นว่ามีจุดแดงเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นที่รายชื่อเพื่อนในไลน์ของเขา

“มีคำขอเป็นเพื่อนหนึ่งคน” 

“ชื่อ: รักการทำไก่มากที่สุด” 

“ข้อความยืนยัน: พี่ชายตัวน้อยครับ ผมพ่อของ เฉียนเชียนเฉียน…” 

“เวลาที่ส่ง: 24 ชั่วโมงที่แล้ว”

อะไรนะ?

หลี่อังอึ้งไป

เขาไม่น่าจะรู้จักคนแบบนี้…

ผู้ชายที่รักการทำไก่มากที่สุด… ข้อมูลนี้มันเยอะไปหน่อยนะ?

เฉียนเชียนเฉียนคือใคร?

ชื่อนี้ฟังดูคุ้น ๆ แต่ก็แค่คุ้น ๆ เท่านั้น

แต่ในเมื่อเขารู้จักหลี่อัง หลี่อังก็เลยรับเป็นเพื่อน

ถ้าเขาเป็นคนไม่ดี เขาก็แค่แจ้งตำรวจ

หลังจากรับเป็นเพื่อนแล้ว “รักการทำไก่มากที่สุด” ก็ส่งข้อความมาทันที

“พี่ชายตัวน้อยครับ สวัสดีครับ ผม เฉียนหงเฟย พ่อของเฉียนเชียนเฉียน…”

เฉียนหงเฟยเหรอ?

เขาจำได้แล้ว!

นี่คือประธานของบริษัทเต๋อเซิ่ง ที่เป็นเจ้าของถนนของกินที่พวกเขาขายของอยู่ไม่ใช่เหรอ?

ตอนที่แผงขายของพวกเขาถูกทำร้าย เฉียนหงเฟยก็เป็นคนช่วย…

เฉียนหงเฟยมีฐานะเป็นเศรษฐีพันล้าน มีสถานะที่สูงในเมืองหลวง…

ทำไมถึงตั้งชื่อไลน์แบบนี้?