บทที่ 82: ไฟลุกโชน! ทีมวิจัยยังมีสิทธิพิเศษแบบนี้ด้วยเหรอ?

“พี่ชายตัวน้อยครับ ทำไมถึงมาถึงนี่ได้ครับ?” 

“เข้ามาเร็ว!”

นักศึกษาอาสาสมัครของมหาวิทยาลัยปักกิ่งที่พยายามรักษาความสงบเรียบร้อยอยู่ จู่ ๆ ก็เห็น หลี่อัง ก็รีบชูมือขึ้นเพื่อทักทายหลี่อัง

“หลบหน่อยครับ หลบหน่อย!”

นักศึกษาอาสาสมัครหลายคนรีบเปิดทาง แล้วดึงหลี่อังให้เข้าไปในมหาวิทยาลัย

“ขอทางด้วย…”

หลี่เซี่ยงตง ที่ตัวใหญ่ก็เดินตามหลังมา หลังจากสองนาทีผ่านไป หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงก็หลุดออกจากกลุ่มนักข่าวได้ และนักศึกษาอาสาสมัครก็คุ้มกันพวกเขาเข้าไปในมหาวิทยาลัย

เรื่องวุ่นวายเล็ก ๆ นี้ไม่ได้ดึงดูดความสนใจของนักข่าวส่วนใหญ่ เพราะหลี่อังเป็นเด็กคนหนึ่งซึ่งอาจจะเป็นลูกหลานของอาจารย์ในมหาวิทยาลัย การที่เขาเข้าออกมหาวิทยาลัยได้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

แต่ก็มีนักข่าวที่ไหวพริบดีคนหนึ่งสังเกตเห็นลังโฟมในมือของหลี่เซี่ยงตง แล้วก็รู้สึกสงสัย

คนสองคนนี้… คงจะเอาของไปส่งในมหาวิทยาลัย?

ในช่วงเวลาแบบนี้เอาอะไรไปส่ง?

สัญชาตญาณของนักข่าวบอกว่า ถ้าสืบดูดี ๆ ก็อาจจะเจอข่าวใหญ่ได้!

อีกด้านหนึ่ง หลังจากที่หลี่อังเข้ามาในมหาวิทยาลัยได้สำเร็จ เขาก็อธิบายเรื่องที่มาให้นักศึกษาอาสาสมัครฟัง

นักศึกษาอาสาสมัครอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ยิ้มอย่างมีความสุข

“พี่ชายตัวน้อยครับ พอมีพี่มาช่วยแล้ว ผมว่างานวิจัยของศาสตราจารย์หวังต้องราบรื่นขึ้นแน่นอน…”

พูดเสร็จ นักศึกษาอาสาสมัครก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ แล้วก็ไอเบา ๆ แล้วกระซิบว่า

“พี่ชายตัวน้อยครับ เรื่องที่ไม่ดีที่เกิดขึ้น ทำให้ป้าจางหย่าเหวินไม่สามารถผ่าตัดได้ตามกำหนด พวกเราทุกคนก็รู้สึกเสียใจมาก… ผมมาเป็นอาสาสมัครก็เพื่อช่วยเท่าที่ผมจะทำได้ครับ…”

หลี่อังหัวเราะแห้ง ๆ

ขอโทษเหรอ?

หลี่อังคิดว่ามหาวิทยาลัยปักกิ่งไม่ได้ทำอะไรผิด ไม่ต้องมาขอโทษอะไรเลย

“พวกเธอก็ทำงานหนักกันนะ ฉันเอาขาห่านย่างมาให้แล้ว เอาไปแบ่งกันกินนะ”

หลี่อังตบลังโฟม แล้วก็ยิ้ม

“ไม่ได้หรอกครับ!”

นักศึกษาอาสาสมัครกลืนน้ำลายลงคอ แต่ก็ปฏิเสธอย่างหนักแน่น

นักศึกษาอาสาสมัครรู้ว่าอาหารมื้อดึกนี้เป็นของสำหรับทีมวิจัย พวกเขาไม่ควรจะโลภ

“รับไว้เถอะ ในรถยังมีอีกเยอะเลย เดี๋ยวฉันไปเอามาให้อีก”

หลี่เซี่ยงตงยิ้มแล้วยัดถุงขาห่านย่างที่ห่อด้วยฟอยล์ใส่ในมือของนักศึกษาอาสาสมัคร เมื่อได้กลิ่นหอมของขาห่านย่างที่ลอยออกมาจากถุงพลาสติก นักศึกษาอาสาสมัครก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น

ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องแล็บทางการแพทย์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

“ทุกคนมากันครบแล้วใช่ไหม?”

ศาสตราจารย์หวัง ยืนอยู่ที่ประตูห้องแล็บ แล้วมองไปรอบ ๆ

ในห้องแล็บมีคนห้าสิบสองคน ทุกคนต่างทำสีหน้าจริงจังและพร้อมที่จะทำงานแล้ว

เพราะเวลาสำคัญมาก ศาสตราจารย์หวังจึงไม่ได้เปิดโครงการใหม่…

ทุกคนในที่นี้มาด้วยความสมัครใจ เพื่อที่จะวิจัยเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้า!

ในกลุ่มคนนี้ มีคนที่คุ้นเคยกันอยู่แล้ว เช่น ศาสตราจารย์อู๋, เซี่ยเฟย, จางซาน, หลี่ซือ… และแม้แต่ ลู่เถา ก็ยังอยู่ในห้องแล็บนี้ด้วย

แน่นอนว่ายังมีคนที่ไม่คุ้นเคยอีกด้วย

แต่ไม่ว่าจะเป็นศาสตราจารย์หรือนักศึกษา ทุกคนในที่นี้ก็มีสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน นั่นก็คือพวกเขาได้กินขาห่านย่างของพี่ชายตัวน้อยมาแล้ว และเป็นแฟนพันธุ์แท้ของร้านขาห่านย่างหลี่จี้

“ฮู่ว…” ศาสตราจารย์หวังหายใจเข้าลึก ๆ มือของเขาสั่นเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะ… ตื่นเต้น!

ในช่วงชีวิตที่ยาวนานในสายงานวิจัยของเขา ศาสตราจารย์หวังไม่เคยรู้สึกมีไฟในการทำงานขนาดนี้มานานแล้ว

อาจารย์และนักศึกษาจากคณะต่าง ๆ มารวมตัวกันเพื่อเป้าหมายเดียวกัน ทำงานร่วมกันและทุ่มเทอย่างเต็มที่!

“ผมจะอธิบายหลักการพื้นฐานของการชาร์จไร้สายของหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าให้ทุกคนฟังก่อน หลังจากนั้นเราก็จะเริ่มแบ่งงานกันอย่างชัดเจน…” 

“สามเดือน!”

ศาสตราจารย์หวังชูสามนิ้วขึ้นมา

“ผมสัญญากับพี่ชายตัวน้อยไว้แล้วว่าในสามเดือนนี้ เราจะพัฒนาเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียมให้สำเร็จ และจะอยู่ในมือของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง… ไม่สิ ในมือของประเทศฉีริน!”

“เข้าใจแล้ว!”

เสียงตอบรับที่กึกก้องก็ดังขึ้นในห้องแล็บ…

การพัฒนาเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียมในสามเดือนนั้น

ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้ แต่มันก็ยากมาก

ถ้าเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียมพัฒนาได้ง่ายขนาดนั้น หัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้าก็คงไม่ต้องไปขอสิทธิบัตรจากบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันแล้ว

แต่ทุกคนในที่นี้ก็ไม่ได้ลังเลเลย แม้แต่คำถามก็ไม่มี

ในตอนนี้ เลือดของบรรพบุรุษก็กำลังเดือดพลุ่งพล่านแล้ว!

ทุกคนเริ่มทำงานทันที!

การแบ่งงานและแผนการทำงานก็ถูกตัดสินใจอย่างรวดเร็ว

ศาสตราจารย์หวังและศาสตราจารย์อู๋รับผิดชอบภาพรวมทั้งหมด และให้ความรู้ทางทฤษฎีในด้านการแพทย์กับทุกคน

ด้านโครงสร้างกลไกของการชาร์จไร้สายถูกมอบหมายให้เซี่ยเฟยเป็นผู้นำ

ด้านวัสดุถูกมอบหมายให้ศาสตราจารย์เจี่ยจากคณะวัสดุทางการแพทย์เป็นผู้นำ และมีนักศึกษาอย่างจางซานเป็นผู้ช่วย

ด้านอัลกอริทึมถูกมอบหมายให้หลี่ซือเป็นผู้นำ และมีนักศึกษาหลายคนรวมถึงลู่เถาเป็นผู้ช่วย

ด้านชีวสารสนเทศถูกมอบหมายให้ศาสตราจารย์เฉินจากคณะวิทยาศาสตร์การแพทย์เป็นผู้นำ

พูดตามตรงแล้ว เทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียมเป็นโครงการขนาดใหญ่ที่ต้องใช้นักวิจัยกว่าร้อยคน

ทีมวิจัยชั่วคราวที่ตั้งขึ้นมานี้ก็เป็นแค่ทีมเล็ก ๆ ทีมหนึ่งเท่านั้น

แต่ทีมเล็ก ๆ นี้ก็มีความพิเศษ ในวงการวิจัยที่มุ่งเน้นแต่เรื่องเงินและชื่อเสียง ไม่มีทีมไหนที่กระตือรือร้นขนาดนี้มาก่อน

ไม่มีการพักผ่อนหรือลังเลแม้แต่วินาทีเดียว คนกว่าห้าสิบคนในห้องแล็บก็เริ่มทำงานอย่างรวดเร็วราวกับเป็นเพื่อนร่วมงานที่ทำงานด้วยกันมาหลายปีแล้ว

“เรากลับไปที่ห้องแล็บวิศวกรรมเครื่องกลก่อน พวกคุณช่วยขนอุปกรณ์ทดลองมาหน่อย”

เพราะอุปกรณ์ในห้องแล็บการแพทย์มีจำกัด เซี่ยเฟยจึงเตรียมที่จะพาทีมกลับไปขนอุปกรณ์ที่ห้องแล็บของเขา

เซี่ยเฟยเปิดประตูออกไป แต่ก็ชนเข้ากับหลี่อังเต็ม ๆ

“ใครน่ะ… ให้ตายเถอะ! พี่ชายตัวน้อยมาแล้วเหรอ?” “กลิ่นนี้… กลิ่นขา… อ้อ ไม่ใช่ กลิ่นขาห่านย่าง?”

เซี่ยเฟยตกใจ เมื่อเห็นหลี่อังและหลี่เซี่ยงตงมาเยี่ยม

“ผมเอาอาหารมื้อดึกมาให้ทุกคนครับ!” หลี่อังอมลูกอมไว้ในปาก แล้วยิ้ม “ผมทำซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวและขนมตังเมมิ้นท์ ซึ่งเป็นเมนูใหม่ที่ทุกคนยังไม่เคยลองชิม ลองชิมดูว่ารสชาติเป็นยังไง” 

“แน่นอน… ผมก็มีขาห่านย่างด้วย”

อืม…

เซี่ยเฟยตาเป็นประกาย

เดิมทีเขาเข้าร่วมทีมวิจัยของศาสตราจารย์หวังก็เพราะความชอบในความถูกต้อง

ไม่คิดเลยว่าจะมีสิทธิพิเศษแบบนี้ด้วย?