ตอนที่ 83
บทที่ 83: รุ่นน้องลู่ โปรดอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมกำลังดูหนังโป๊อยู่!
minibunny · 5,059 ตัวอักษร
ขาห่านย่าง… ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาว… ขนมตังเมมิ้นท์…
เมื่ออาหารแต่ละจานถูกยกมาวาง กลิ่นหอมก็อบอวลไปทั่วห้องแล็บทันที
เดิมทีทุกคนรู้สึกมีไฟในการทำงานวิจัย แต่พอเห็นอาหารแล้วก็ยิ่งตื่นเต้นขึ้น!
ทุกคนที่มาช่วยวิจัยเรื่องการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียมด้วยความเต็มใจก็เพราะความชอบงานวิจัยและความตั้งใจของตัวเอง แต่ก็มีอีกเหตุผลหนึ่งที่ปฏิเสธไม่ได้ นั่นก็คือ: ทุกคนคลั่งไคล้อาหารของพี่ชายตัวน้อย!
“ถึงแม้ผมจะไม่ค่อยเข้าใจเรื่องงานวิจัย แต่ผมรู้ว่าถ้าอิ่มแล้วก็จะทำงานได้ดีขึ้น ทุกคนกินข้าวกันก่อนไหมครับ?”
หลี่เซี่ยงตง ยิ้มอย่างซื่อ ๆ แล้วถูมือไปมา
“เอ่อ…”
ศาสตราจารย์หวัง ที่ทำหน้าเคร่งขรึมก็ยิ้มออกมา เขาเกาหัวแล้วจัดแว่นตา แล้วก็พูดว่า
“งั้นกินข้าวก่อนแล้วกัน!”
ถูกแล้ว!
ไม่ว่าจะทำเรื่องใหญ่ขนาดไหน หรือมีความตั้งใจที่สูงส่งแค่ไหน ก็ต้องกินข้าวให้เต็มอิ่มก่อน!
จะไปทำเรื่องใหญ่ตอนท้องว่างได้ยังไง!
“อืม… ขาห่านย่างนี้ดูเหมือนพี่ชายตัวน้อยทำเองเลยนะ! รสชาตินี้แหละ!”
“ซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวนี้… ไม่ธรรมดาเลย! ช่วงนี้ฉันรู้สึกเจ็บคอเพราะอาการติดเชื้อในระบบทางเดินหายใจ แต่พอได้ดื่มซุปนี้เข้าไปก็รู้สึกดีขึ้นเลย… หรือว่าฉันคิดไปเอง?”
“ฮ่าฮ่า ขาห่านย่างกินกับขนมปังนี่มันสุดยอดไปเลย!”
“ศาสตราจารย์อู๋ คุณกินช้า ๆ หน่อยสิครับ อย่าให้ติดคอ!”
“ซี๊ด… ซี๊ด… ไอ้แก่หวัง… นายก็กินไม่ดีเหมือนกัน!”
โดยปกติแล้ว ห้องแล็บไม่อนุญาตให้กินอาหารมื้อดึก แต่… พอพี่ชายตัวน้อยนำอาหารมาส่งถึงที่แล้ว จะมีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธได้?
ไม่ว่าจะเป็นศาสตราจารย์อาวุโสวัยเจ็ดสิบกว่า หรือนักศึกษาที่มาช่วยงาน ทุกคนต่างก็มีความสุขกับอาหารอร่อย ๆ นี้…
“เอ่อ… ผมจะเอาอาหารไปกินข้างนอกนะครับ ผมไม่ค่อยชินกับการกินอาหารในห้องแล็บ”
เซี่ยเฟย กลืนน้ำลายลงคอไป เขาพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้รีบกินขาห่านย่าง แล้วก็เอาขาห่านย่างสองชิ้นวิ่งไปที่โถงทางเดิน
เซี่ยเฟยรู้ดีว่าตอนที่เขากินอาหารอร่อย ๆ สีหน้าของเขาอาจจะดูไม่ดีเท่าไหร่ ตอนที่เขาไปซื้อขาห่านย่างที่ถนนของกิน เขาก็จะหาที่ลับตาคนกินคนเดียว…
ถ้าเขาเผยตัวจริงออกมาต่อหน้าศาสตราจารย์และนักศึกษามากมายขนาดนี้ แล้วต่อไปเขาจะกล้าเจอพวกเขาได้ยังไง!
เมื่อมาถึงโถงทางเดินแล้ว เซี่ยเฟยก็ฉีกฟอยล์ที่ห่อขาห่านย่างไว้…
“ขาห่านย่างตัวน้อย เราได้เจอกันอีกแล้วนะ”
เซี่ยเฟยเลียริมฝีปาก สายตาของเขาก็เปล่งประกายสีแดง
ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ เซี่ยเฟยก็กัดขาห่านย่างคำเล็ก ๆ
ฉ่า!
เนื้อห่านยังคงฉ่ำและนุ่มเด้งเหมือนเดิม…
“มากินกัน!”
เซี่ยเฟยกินขาห่านย่างคำโต เกือบจะกลืนกระดูกเข้าไปด้วย
“อืม~”
ขณะที่กิน เซี่ยเฟยก็ฮัมเพลงด้วยความสุข
“รุ่นพี่เซี่ยเฟย?”
ที่ทางเดิน ลู่เถา ถือซุปปลาครูเชี่ยนหยกขาวอยู่ แล้วมองเซี่ยเฟยที่กำลังเพลิดเพลินกับขาห่านย่างด้วยสีหน้าที่อึ้งไป
“อ้าว?”
เซี่ยเฟยสะดุ้ง แล้วก็รีบซ่อนขาห่านย่างไว้ข้างหลัง
แต่มีซอสเลอะปากของเขา ทำให้การกระทำของเขาก็เหมือนกับการสารภาพว่ามีอะไรอยู่ในมือ
“เอ่อ… หนูเอาซุปปลามาให้…”
ลู่เถาก้มตัวลง แล้ววางซุปปลาไว้ข้างเซี่ยเฟย จากนั้นก็ค่อย ๆ ถอยไป “รุ่นพี่เซี่ยเฟย กินต่อเถอะครับ… หนูไม่รบกวนแล้ว…”
การเดินของลู่เถาเบาและช้ามาก ราวกับกลัวว่าจะไปรบกวนปีศาจตัวไหน
เซี่ยเฟยเงียบไปพักใหญ่ แล้วก็พูดขึ้นมา
“รุ่นน้องลู่…”
“อย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมกำลังดูหนังโป๊อยู่…”
ในความคิดของเซี่ยเฟย เขาอยากให้คนอื่นคิดว่าเขากำลังดูหนังโป๊ มากกว่าที่จะคิดว่าเขาเป็นคนบ้าที่คลั่งไคล้อาหาร
“อืม…” ลู่เถาพยักหน้าแล้วพูดอย่างแห้ง ๆ “หนูเข้าใจแล้วครับรุ่นพี่เซี่ยเฟย หนูไม่รบกวนแล้ว กินต่อเถอะครับ” “อ้าว! ฮ่า ๆ ครับ!” เซี่ยเฟยหัวเราะแห้ง ๆ
ลู่เถาก็เป็นคนที่ฉลาดคนหนึ่ง เซี่ยเฟยรู้ว่าข้ออ้างของเขาคงหลอกลู่เถาไม่ได้หรอก
เซี่ยเฟยถอนหายใจ แล้วพูดต่อว่า
“รุ่นน้องลู่…”
“อย่าเอาเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้ไปบอกใครได้ไหม…”
“รุ่นน้องลู่?”
“รุ่นน้องลู่ อย่าวิ่งหนีสิ!”
ในเวลาเดียวกัน ที่หน้ามหาวิทยาลัย
“ผมได้บัญชีภายในของฟอรั่มมหาวิทยาลัยปักกิ่งแล้ว!”
“เป็นไปตามที่ผมคาดไว้ การที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งยกเลิกสิทธิบัตรนั้นมีเบื้องหลังที่พิเศษ…”
“ดูสิ ในฟอรั่มของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง ทุกคนกำลังพูดถึงเด็กคนหนึ่งที่ชื่อ พี่ชายตัวน้อย และบอกว่าบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันของอเมริกายกเลิกสิทธิบัตร ทำให้แม่ของพี่ชายตัวน้อยไม่สามารถเข้ารับการผ่าตัดได้ตามกำหนด…”
“โพสต์ล่าสุดคือเรื่องที่ศาสตราจารย์อู๋ยกเลิกสิทธิบัตร และนักศึกษาก็พากันชื่นชม!”
“หรือว่า…”
“การยกเลิกสิทธิบัตรของมหาวิทยาลัยปักกิ่งทั้งหมดนี้ เกี่ยวข้องกับเด็กที่ชื่อพี่ชายตัวน้อยเหรอ?”
“มหาวิทยาลัยปักกิ่งที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ กลับต้องมาทำเรื่องใหญ่โตกับบริษัทของอเมริกาเพื่อเด็กคนหนึ่งเหรอ?”
“ดูจากเนื้อหาในฟอรั่มแล้ว เด็กคนนั้นก็ไม่ได้มีเบื้องหลังใหญ่โตอะไร เหตุผลที่อาจารย์และนักศึกษาเคารพเขาก็แค่… เขาทำอาหารอร่อยเหรอ?”
“นี่มันบ้าบอมากเลย!”
โจวตงเหว่ย เป็นนักข่าวอาวุโสของหนังสือพิมพ์ “ข่าวเมือง”
ตอนนี้เขาซ่อนตัวอยู่ในรถตู้ของสถานีโทรทัศน์ แล้วตรวจสอบฟอรั่มภายในของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง
แต่เนื้อหาในฟอรั่มก็ทำให้เขาตกใจมากขึ้นเรื่อย ๆ และก็รู้สึกตื่นเต้นมากขึ้นด้วย เขาที่มีจมูกที่เหมือนหนูก็สูดดมไปมา…
เขากำลังจะได้ข่าวใหญ่แล้ว!
ในขณะที่นักข่าวคนอื่น ๆ กำลังตื๊อรองอธิการบดีห่าวเพื่อขอข้อมูลภายใน เขาโจวตงเหว่ยกลับเจอ “เหมืองทองคำ” ของตัวเองแล้ว!
“เร็วเข้า! ร่างต้นฉบับเลย! เราจะรีบออกข่าว!”
“จริงสิ เมื่อกี้เราได้ถ่ายรูปเด็กที่ไปส่งอาหารในมหาวิทยาลัยไว้ไหม… ผมเดาว่านั่นน่าจะเป็นพี่ชายตัวน้อย!”
โจวตงเหว่ยรีบให้นักถ่ายวิดีโอของเขาเปิดดูวิดีโอที่ถ่ายไว้เมื่อกี้
ถึงแม้ว่านักถ่ายวิดีโอจะได้ถ่ายหลี่อังและหลี่เซี่ยงตงกำลังส่งอาหารเข้ามหาวิทยาลัยไว้ แต่ก็ถ่ายได้แค่ด้านหลังของหลี่อังเท่านั้น
“พี่โจวครับ เราควรรออีกสักหน่อยดีไหมครับ รอให้เด็กคนนั้นออกมาแล้วเราค่อยถ่ายรูปหน้าเขาแล้วค่อยส่งข่าวดีกว่าไหมครับ?”
นักถ่ายวิดีโอถามโจวตงเหว่ย
“ไม่จำเป็น” โจวตงเหว่ยคิดอยู่พักหนึ่งแล้วส่ายหน้า
การถ่ายได้แค่ด้านหลังของพี่ชายตัวน้อยกลับยิ่งทำให้หัวข้อข่าวดูน่าสนใจและลึกลับมากขึ้น
ไม่นานนักต้นฉบับข่าวก็ถูกร่างเสร็จ โจวตงเหว่ยก็ใช้สิทธิ์ของตัวเองโพสต์ข่าวนี้ลงในเว็บไซต์อย่างเป็นทางการของหนังสือพิมพ์ทันที
ข่าวหน้าหนึ่ง!
ตอนนี้รู้สึกยังไง?
ความคิดเห็น
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น
กำลังโหลดความคิดเห็น