บทที่ 84: เบื้องหลังถูกเปิดเผย! พี่ชายตัวน้อยจะกลายเป็นตำนานแล้ว!

“มหาวิทยาลัยปักกิ่งยกเลิกสิทธิบัตรในอเมริกาหลายรายการ ทางมหาวิทยาลัยไม่แสดงความคิดเห็น” 

“มหาวิทยาลัยปักกิ่งยกเลิกสิทธิบัตร เป็นการตอบโต้ที่ยอดเยี่ยม!” 

“มองสถานการณ์การยกเลิกสิทธิบัตรแล้ว เทคโนโลยีของประเทศเราได้ก้าวหน้าไปมากแล้ว!”

ในสื่อและโซเชียลมีเดีย ข่าวการที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งยกเลิกสิทธิบัตรเป็นที่พูดถึงอย่างกว้างขวาง

เมื่อประชาชนได้รู้เรื่องราวทั้งหมดแล้ว ก็มีความรู้สึกเดียวเท่านั้น… สะใจ!

เมื่อหลายปีก่อน อเมริกายกเลิกสิทธิบัตรชิปโทรศัพท์มือถือและปิดกั้นเทคโนโลยี เพื่อที่จะทำลายผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือของประเทศเรา

แต่การกระทำของอเมริกาในตอนนั้นกลับกลายเป็นโอกาสที่ทำให้ผู้ผลิตโทรศัพท์มือถือของเราเติบโตและประสบความสำเร็จได้อย่างงดงาม

วันนี้บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันของอเมริกาใช้กลยุทธ์เดิมอีกครั้ง ด้วยการปิดกั้นเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียม

แต่ครั้งนี้มหาวิทยาลัยปักกิ่งไม่ได้ง่าย ๆ แล้ว

ในหนึ่งวัน มหาวิทยาลัยปักกิ่งยกเลิกสิทธิบัตรหลายรายการ และได้ให้บทเรียนแก่บริษัทหลายแห่งของอเมริกา

ดังนั้น บริษัทอเมริกาหลายแห่งก็ไม่ได้ตำหนิการกระทำของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเลย กลับกัน พวกเขากลับร่วมมือกับมหาวิทยาลัยปักกิ่งเพื่อประณามบริษัทแอนนาสัน…

“ต้องบอกเลยว่าการตอบโต้ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งในครั้งนี้ ทำให้ฉันรู้สึกมีไฟมาก…” “ใช่แล้ว! ถ้าไม่สอนบทเรียนให้บริษัทไร้ยางอายของอเมริกาบ้าง พวกเขาก็คงคิดว่าคนในประเทศเราไม่มีอารมณ์แล้วใช่ไหม?” “ผมคิดว่าการกระทำของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเป็นเรื่องที่หุนหันพลันแล่นและไม่มีเหตุผล การยกเลิกเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายคือบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสัน ถ้ามีเรื่องก็ควรจะไปจัดการกับบริษัทอื่นทำไม?” “คนที่คอมเมนต์ข้างบนคงคิดเล็กคิดน้อยไปหน่อยแล้ว เมื่อคุณพูดด้วยเหตุผล พวกเขาก็ใช้วิธีอันธพาล… และพอคุณใช้วิธีอันธพาล พวกเขาก็จะพูดด้วยเหตุผล… บริษัทของอเมริกาก็มีนิสัยแบบนี้แหละ” “การตอบโต้ที่รุนแรงของมหาวิทยาลัยปักกิ่งจะทำให้บริษัทของอเมริกาต้องระมัดระวังมากขึ้นในอนาคต” “ว่าไปแล้วการได้เห็นมหาวิทยาลัยที่ดูเหมือนจะทำตามกฎไปซะหมดมาทำตามอำเภอใจบ้างก็รู้สึกดีจริง ๆ นะ…”

ติ๊กต็อก, โซเชียลมีเดีย, ยูทูบ, เรดบุ๊ค…

ทุกแพลตฟอร์มเต็มไปด้วยการพูดคุยเกี่ยวกับ “เหตุการณ์การยกเลิกสิทธิบัตร”

ความขัดแย้งระหว่างมหาวิทยาลัยปักกิ่งและบริษัทอเมริกาได้กลายเป็นประเด็นร้อนในโซเชียลมีเดีย และก่อให้เกิดความวุ่นวายอย่างต่อเนื่อง

แต่ในขณะที่ผู้คนกำลังพูดคุยกันอย่างดุเดือดถึงการตอบโต้ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งและสถานการณ์เทคโนโลยีในปัจจุบัน หนังสือพิมพ์เมืองหลวงก็โพสต์ข่าวหน้าหนึ่งลงบนเว็บไซต์

“เปิดโปงเบื้องหลังการยกเลิกสิทธิบัตรของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง! ความโกรธของอาจารย์และนักศึกษานับไม่ถ้วนมาจากเด็กคนหนึ่ง!”

ในข่าวหน้าหนึ่งนี้ โจวตงเหว่ย หัวหน้านักข่าวอ้างว่าเหตุผลที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งตอบโต้รุนแรงขนาดนี้ ส่วนใหญ่เป็นเพราะพวกเขาช่วยแก้ความไม่ยุติธรรมให้กับเด็กคนหนึ่ง

เด็กคนนั้นถูกนักศึกษาเคารพและเรียกเขาว่า “พี่ชายตัวน้อย” และมีสถานะสูงมากในหมู่อาจารย์และนักศึกษา

เหตุผลก็คือ เด็กคนนี้สามารถทำอาหารที่อร่อยได้อย่างไม่มีใครเทียบได้…

เมื่อเห็นข่าวนี้แล้ว ชาวเน็ตส่วนใหญ่ก็หัวเราะเยาะ…

เพราะตอนนี้ข่าวการยกเลิกสิทธิบัตรของมหาวิทยาลัยปักกิ่งกำลังดังอยู่ ข่าวสารในโซเชียลมีเดียก็มีทุกรูปแบบ…

ข่าวซุบซิบก็บอกว่าเบื้องหลังเป็นเรื่องของความรัก… ข่าวการกีฬาก็บอกว่าเบื้องหลังเป็นเพราะอธิการบดีของมหาวิทยาลัยปักกิ่งไปเยือนบริษัทอเมริกาเพื่อดูการแข่งขันบาสเกตบอล แล้วถูกผู้บริหารบริษัทนั้นชู้ตลูกผ่านหัวไป… ทฤษฎีสมคบคิดก็บอกว่าที่จริงแล้วมีมนุษย์ต่างดาวมาปรากฏตัวที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง และมหาวิทยาลัยกำลังจะสร้างเทคโนโลยีที่ล้ำสมัย ดังนั้นจึงต้องตอบโต้แบบนี้…

ในยุคอินเทอร์เน็ต ข่าว “เบื้องหลัง” นั้นมีอยู่มากมาย แต่ละเรื่องก็เหนือกว่าเรื่องอื่น ๆ ข่าวที่ทำให้คนสนใจก็มีอยู่ทุกรูปแบบ

แต่หนังสือพิมพ์เมืองหลวงก็เป็นหนังสือพิมพ์ที่น่าเชื่อถือ การลงข่าวหน้าหนึ่งว่าเบื้องหลังของเรื่องนี้คือเด็กคนหนึ่งก็เกินไปหน่อยแล้ว

แต่… โจวตงเหว่ยได้แนบรูปถ่ายของฟอรั่มภายในของมหาวิทยาลัยปักกิ่งที่ถูกเซ็นเซอร์และรูปด้านหลังของหลี่อังในตอนท้ายของข่าว ซึ่งทำให้ผู้อ่านบางส่วนเริ่มเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง

หรือว่า…

เหตุผลของเรื่องทั้งหมดนี้มาจากเด็กผู้ชายคนหนึ่งจริง ๆ?

การยกเลิกสิทธิบัตรอาจเกี่ยวข้องกับเงินหลายพันล้านหยวน…

เพราะ “พี่ชายตัวน้อย” ทำอาหารอร่อย อาจารย์และนักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งก็พร้อมที่จะทุ่มเทเพื่อเขาจริง ๆ เหรอ?

เกิดอะไรขึ้น!

“ว่าไปแล้วพี่ชายตัวน้อยของมหาวิทยาลัยปักกิ่งนี่ผมคุ้น ๆ นะ…” 

“ที่ถนนของกินเต๋อเซิ่งข้างมหาวิทยาลัยปักกิ่งก็มีพี่ชายตัวน้อยที่ขายขาห่านย่าง ช่วงนี้ดังมาก นักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งก็ไปเข้าแถวกันเยอะ… ว่าไปแล้วขาห่านย่างของเขาก็หอมมากจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะนักศึกษาเยอะเกินไปแล้ว ผมก็อยากจะลองชิม…” 

“แล้วก็พวกคุณจำได้ไหมว่าเมื่อไม่กี่วันก่อนก็มีพี่ชายตัวน้อยคนหนึ่งขายเกี๊ยวที่หน้ามหาวิทยาลัยเกษตรกร นักศึกษาที่นั่นก็แย่งกันซื้ออย่างบ้าคลั่ง!” 

“พวกคุณจำข่าวเด็กชายเจ้าชู้ที่ผู้หญิงสวยสองคนแย่งกันได้ไหม?” 

“ให้ตายเถอะ! ช่วงนี้เด็ก ๆ กำลังจะดังกันแล้วเหรอเนี่ย สร้างตำนานกันไปทั่วเลย…” 

“ถ้าเป็นไปได้ทั้งหมด… แล้วถ้าเรื่องราวเหล่านี้มาจากเด็กคนเดียวกันล่ะ ถ้าอย่างนั้นการที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งทำเพื่อเขาขนาดนั้นก็พอจะเข้าใจได้… เพราะเด็กคนนี้มันไม่ธรรมดาเลย” 

“การตั้งสมมติฐานแบบนี้มันเกินจริงไปหน่อยนะ แต่ถ้าลองคิดดูดี ๆ แล้วก็มีความเป็นไปได้ ถ้าข่าวภายในของหนังสือพิมพ์เมืองหลวงเป็นเรื่องจริง เด็กที่ชื่อพี่ชายตัวน้อยก็ต้องมีความสามารถที่เหนือกว่าคนธรรมดาอย่างแน่นอน และการที่เขาได้สร้างตำนานมากมายขนาดนี้ก็สมเหตุสมผลแล้ว”

ข่าวภายในของหนังสือพิมพ์เมืองหลวงก็แพร่กระจายไปทั่วอินเทอร์เน็ตอย่างรวดเร็ว ชาวเน็ตจากทั่วทุกมุมโลกก็เริ่มเข้าร่วมการพูดคุย

หลังจากผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ข่าวของหนังสือพิมพ์เมืองหลวงก็มีคนแชร์ไปแล้วกว่าแสนครั้ง

“ฮี่ ๆ ดังแล้ว!”

ในสำนักงานของหนังสือพิมพ์เมืองหลวง โจวตงเหว่ยดูยอดคลิกข่าวของตัวเองที่เพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้วก็ยิ้มจนหุบปากไม่ได้

เขาเป็นคนแรกที่เจอเบื้องหลังที่แท้จริง และทำให้หนังสือพิมพ์เมืองหลวงมีผู้คนเข้ามาดูเยอะมาก

ทั้งหมดนี้ก็เพราะสัญชาตญาณของนักข่าว…

ต่อไปเขาจะได้รับการเลื่อนตำแหน่งและเพิ่มเงินเดือนแล้วใช่ไหม?

โจวตงเหว่ยกำลังคิดอะไรเพลิน ๆ บรรณาธิการหนังสือพิมพ์ก็เดินเข้ามาหาเขาอย่างรวดเร็ว

“ไอ้แก่โจว ผู้อำนวยการตามหาแก…”

สีหน้าของบรรณาธิการดูไม่ดี แต่โจวตงเหว่ยก็ไม่ได้สังเกตเห็นเลย

ผู้อำนวยการตามหาเขาเหรอ?

คงจะมาชมเชยเขาแน่ ๆ แล้วก็คงจะให้เงินรางวัลกับเขาด้วย…

บางทีผู้อำนวยการอาจจะตบไหล่เขาแล้วพูดว่า “ไอ้แก่โจว ทำงานให้ดีนะ ตำแหน่งของฉันจะเป็นของแกแน่นอน!”

โจวตงเหว่ยกำลังฝันหวาน แล้วก็เดินเข้าไปในสำนักงานของผู้อำนวยการ

แต่พอเปิดประตูเข้าไป ก็มีกองหนังสือพิมพ์ปาใส่หน้าเขา!

“โจวตงเหว่ย! นายลงข่าวไร้สาระอะไรไปเนี่ย!”