บทที่ 85: พ่อค่ะ นี่คือลูกเขยในอนาคตของพ่อนะ!

“ผู้อำนวยการครับ ท่านทำอะไรครับ?”

โจวตงเหว่ย รีบหลบหนังสือพิมพ์ที่ปาใส่หน้าเขาด้วยความตกใจและโกรธ

ตอนนี้โจวตงเหว่ยเป็นคนที่สำคัญของหนังสือพิมพ์ “ข่าวเมือง” แล้วนะ!

แม้แต่ผู้อำนวยการก็ไม่ควรปฏิบัติกับเขาแบบนี้!

เชื่อไหมว่าเขาจะลาออก!

“นายยังมีหน้ามาถามอีกเหรอ?” ผู้อำนวยการหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ “หนังสือพิมพ์ของเราเป็นหนังสือพิมพ์ที่น่าเชื่อถือนะ… ข่าวที่นายเขียนมันไร้สาระอะไรกันเนี่ย?” 

“นายเขียนว่าเบื้องหลังการยกเลิกสิทธิบัตรของมหาวิทยาลัยปักกิ่งคือเด็กคนหนึ่ง… ฉันว่านายเหมือนเด็กมากกว่า!”

ผู้อำนวยการโมโหมาก…

โจวตงเหว่ยก็เป็นนักข่าวอาวุโสแล้ว ทำไมถึงทำเรื่องที่ไม่น่าเชื่อถือขนาดนี้ได้?

การเขียนข่าวซุบซิบแบบนี้ลงในหน้าแรก จะทำให้หนังสือพิมพ์ของเขาเป็นเรื่องตลกของวงการไม่ใช่เหรอ?

โจวตงเหว่ยเพิ่งจะรู้ว่าผู้อำนวยการเข้าใจผิด!

“ผู้อำนวยการครับ ให้ผมอธิบาย… ผมมีหลักฐานนะครับ!” โจวตงเหว่ยรีบหยิบโทรศัพท์ออกมาเปิดฟอรั่มภายในของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง “ในฟอรั่มนี้เขียนไว้อย่างชัดเจน… นักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งคลั่งไคล้คนหนึ่งที่ชื่อ พี่ชายตัวน้อย นะครับ ผู้อำนวยการดูสิครับ… บริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสันยกเลิกเทคโนโลยีการชาร์จไร้สายของหัวใจเทียม…” 

“เดิมทีแม่ของพี่ชายตัวน้อยต้องเข้ารับการผ่าตัดหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้า แต่เพราะการกระทำของบริษัทอุปกรณ์ทางการแพทย์แอนนาสัน นักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งก็โมโหกันมาก…” 

“ดังนั้น การที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งยกเลิกสิทธิบัตรก็เป็นการแก้แค้นนะครับ เหตุผลของเรื่องนี้สมเหตุสมผลมาก ผมเชื่อว่านี่คือความจริงเบื้องหลังของเรื่องราวทั้งหมด”

การที่โจวตงเหว่ยอธิบาย ก็ยิ่งทำให้ผู้อำนวยการโมโหมากขึ้น

“ว้าว! ฟอรั่มภายในของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง! ถ้าอย่างนั้นก็ต้องเชื่อแล้ว!” 

“โจวตงเหว่ย! นายรู้ไหมว่าในฟอรั่มพวกนี้มีเรื่องที่พูดเกินจริงมากมายแค่ไหน? มีนักศึกษาจำนวนมากที่พูดเกินจริงเพื่อสร้างความสับสน?” 

“การผ่าตัดหัวใจแม่เหล็กไฟฟ้าตัวที่ห้า นายรู้ไหมว่ามีเศรษฐีจำนวนมากที่เข้าคิวรออยู่?” 

“นายเชื่อเหรอว่ามหาวิทยาลัยปักกิ่งจะยกโควตาให้กับแม่ของเด็กที่ขายของข้างทางเพื่อเข้ารับการผ่าตัด?”

โจวตงเหว่ยอึ้งไปครู่หนึ่ง ตามเหตุผลของผู้อำนวยการแล้ว มันก็เกินจริงไปหน่อยนะ

“แต่…”

โจวตงเหว่ยยังพูดไม่จบ ผู้อำนวยการก็โบกมือห้าม

“ไม่ต้อง ‘แต่’ แล้ว ในขณะที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งยังไม่ได้ฟ้องหนังสือพิมพ์ของเรา รีบเอาข่าวหน้าแรกนั้นลงไป” 

“ไอ้แก่โจว นายก็ทำงานกับหนังสือพิมพ์ของเรามานานแล้ว ฉันจะไม่พูดอะไรมากไปกว่านี้…” 

“ถ้ามีครั้งหน้าอีก นายก็ไม่ต้องมาทำงานแล้ว”

หลังจากพูดจบ ผู้อำนวยการก็ฮึดฮัด แล้วก็หันหลังให้

เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการให้โจวตงเหว่ยออกจากสำนักงานไป

โจวตงเหว่ยเดินออกจากสำนักงานของผู้อำนวยการด้วยสีหน้าที่เศร้าสร้อย นักข่าวที่เดินผ่านไปมาก็ปิดปากหัวเราะเยาะ

เพราะข่าวของโจวตงเหว่ยทำให้เขาเป็นเรื่องตลกในสำนักงานไปแล้ว

“หรือว่า… ผมวิเคราะห์ผิดจริง ๆ?”

โจวตงเหว่ยเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเอง…

ตอนที่เขาเจอฟอรั่มภายในของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง เขารู้สึกตื่นเต้นมาก จนไม่ได้คิดให้รอบคอบว่าเรื่องนี้มันเกินจริงขนาดไหน…

แต่ในใจลึก ๆ แล้ว โจวตงเหว่ยก็ไม่เห็นด้วยกับคำพูดของผู้อำนวยการ ที่จริงแล้วฟอรั่มภายในของโรงเรียนมีคุณค่าทางข่าวสูงมาก… นักศึกษาคงไม่สร้างเรื่องราวของพี่ชายตัวน้อยขึ้นมาหรอกใช่ไหม?

แต่เรื่องราวมันมาถึงจุดนี้แล้ว การที่โจวตงเหว่ยจะคิดอะไรต่อก็ไม่มีประโยชน์แล้ว เขาทำได้แค่กลับไปทำงานและยกเลิกข่าวหน้าแรก และยังต้องโพสต์คำแถลงการณ์เพื่อแก้ไขข้อมูลผิดพลาดด้วย

โชคดีที่เรื่องราวการยกเลิกสิทธิบัตรของมหาวิทยาลัยปักกิ่งยังมีคนพูดถึงเยอะมาก การที่หนังสือพิมพ์ของเขาออกมาแก้ไขข้อมูลจึงไม่เป็นเรื่องใหญ่เท่าไหร่

แต่ข่าวของหนังสือพิมพ์เมืองหลวงก็ถูกนำไปใช้ในช่องทางอื่น ๆ เพื่อเป็นเรื่องตลกบนอินเทอร์เน็ต

ที่บ้านพักตากอากาศสไตล์คฤหาสน์ในเมืองหลวง

“พ่อคะ นี่คือสามีในอนาคตของหนู และเป็นลูกเขยของพ่อนะ!” 

“ลูกเขยของพ่อได้ออกข่าวด้วยนะ หนูดูคนเก่งใช่ไหม เขาสุดยอดไปเลย!”

เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่ไว้ผมแกละสองข้างถือแท็บเล็ตวิ่งออกมาจากห้องนอน ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ในห้องนั่งเล่น มีชายวัยกลางคนกำลังคุยกับชายชราคนหนึ่ง

เมื่อเห็นลูกสาววิ่งออกมาแล้วตะโกนเสียงดัง ชายวัยกลางคนก็รู้สึกกระตุกตาเล็กน้อย

“เอ่อ… ท่านประธานซูครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ” ชายชราคนนั้นดูเหมือนจะสัมผัสได้ถึงสถานการณ์ที่ไม่ดี เขาจึงรีบโค้งคำนับให้ชายวัยกลางคน แล้วก็รีบเดินออกไป

ถึงแม้ชายชราคนนี้จะเป็นประธานบริษัทมหาชน แต่เขาก็รู้ดีว่าเรื่องครอบครัวของท่านประธานซูเป็นเรื่องที่เขาไม่ควรยุ่ง

ชายวัยกลางคนที่ถูกเรียกว่า ท่านประธานซู ก็บีบจมูกตัวเอง แล้วก็ยิ้มให้เด็กผู้หญิงคนนั้น

“ฉิงฉิงครับ… เด็ก ๆ ไม่ควรพูดแบบนี้นะครับ หนูยังเด็กอยู่เลย จะไปหาแฟนได้ยังไง?”

ท่านประธานซู มีชื่อจริงว่า ซูหยวนเผิง

เขาเป็นประธานและผู้บริหารของบริษัทซูย่าง

แต่ถึงแม้เขาจะมีสถานะสูงในวงการธุรกิจ แต่พอถึงบ้าน เขาก็ยังต้องถูกลูกสาวบังคับ…

ลูกสาวของเขา ซูฉิงฉิง ก็เป็นเด็กที่ไม่น่าเป็นห่วงเลย ถึงแม้จะเป็นผู้หญิง แต่ก็ซุกซนกว่าผู้ชายมาก

นกยูงที่เขาอุตส่าห์ไปขอใบอนุญาตมาเลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ ก็ถูกลูกสาวของเขาถอนหางจนเหลือแต่ขนบาง ๆ…

ส่วนสุนัขที่เลี้ยงไว้ในคฤหาสน์ก็มักจะถูกซูฉิงฉิงไล่ไปทั่วสวน จนทำลายดอกไม้ไปไม่น้อย…

พอซูฉิงฉิงเข้าโรงเรียนประถมก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย

แต่พอเธอได้เจอกับเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อ หลี่อัง ในการแข่งขันความรู้ในโรงเรียน เธอก็หลงรักเขาเลย

ซูฉิงฉิงเคยเรียนอยู่ที่โรงเรียนประถมของชนชั้นสูง แต่สุดท้ายเธอก็ย้ายมาเรียนที่โรงเรียนประถมของรัฐบาลกับหลี่อัง

โรงเรียนประถมของรัฐบาลก็เป็นโรงเรียนที่ดี แต่ก็ไม่สามารถเทียบกับโรงเรียนประถมของชนชั้นสูงได้

ซูหยวนเผิงคิดว่าลูกสาวของเขาจะเรียนไปได้ไม่กี่วัน แล้วก็จะร้องไห้ขอกลับไปที่โรงเรียนเดิม

แต่ใครจะรู้ว่าซูฉิงฉิงเรียนจนถึงชั้นประถมปีที่สามแล้วก็ยังคงมีความรักต่อเด็กผู้ชายที่ชื่อหลี่อังมากขึ้นเรื่อย ๆ…

เฮ้อ!

ซูหยวนเผิงผู้เป็นพ่อก็ทำได้แค่ร้องไห้อยู่ในใจ!

นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย!