บทที่ 86: พ่อคะ หนูเข้าใจแล้ว ทุกคนที่เป็นพ่อจะมองลูกสาวของตัวเองเป็นแค่เด็กเล็ก ๆ…

ซูฉิงฉิง ถอนหายใจ แล้วตบไหล่ ซูหยวนเผิง อย่างจริงจัง “แต่ลูกสาวก็ต้องเติบโตนะครับ พ่อไม่ต้องห่วง ผมเชื่อว่าหลี่อังจะดูแลฉันได้ดีแทนพ่อ”

อืม… ในแง่หนึ่งแล้วซูฉิงฉิงพูดถูก… มันก็ถูกกับผีสิ!

หนูอายุแค่แปดขวบ!

ถึงอายุสิบแปดแล้วพูดแบบนี้ก็ยังเร็วไปหน่อย!

ซูหยวนเผิงรู้สึกสิ้นหวัง แต่ก็ไม่สามารถแสดงอารมณ์โกรธต่อลูกสาวของเขาได้เลย

นอกจากเรื่องศีลธรรมและจริยธรรมแล้ว ซูหยวนเผิงก็สอนลูกสาวของเขาด้วยคำว่า “ตามใจ” เท่านั้น!

“เอ่อ… ฉิงฉิงครับ ความจริงแล้วพอหนูโตขึ้น หนูจะเจอผู้ชายที่ดีอีกเยอะแยะเลยนะครับ…”

ซูหยวนเผิงหัวเราะแห้ง ๆ แล้วพยายามปลอบลูกสาว

ถ้าพนักงานหรือหุ้นส่วนของเขาเห็นซูหยวนเผิงทำท่าแบบนี้ พวกเขาคงจะอึ้งไปเลย

“ไม่ค่ะ! หนูเชื่อว่าหลี่อังคือผู้ชายที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโลกแล้ว” ซูฉิงฉิงส่ายหน้า แล้วยื่นแท็บเล็ตให้ซูหยวนเผิงดู “พ่อดูสิคะ มหาวิทยาลัยปักกิ่งยังโกรธจนไปมีเรื่องกับบริษัทของอเมริกาเพื่อหลี่อังเลยนะ!”

ซูหยวนเผิงดูข่าวในแท็บเล็ตของซูฉิงฉิง แล้วก็เลิกคิ้วขึ้น

เรื่องการยกเลิกสิทธิบัตรของมหาวิทยาลัยปักกิ่งเขาก็พอจะรู้บ้าง แต่สำหรับคนระดับเขาแล้วก็เป็นแค่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น ไม่ได้สนใจมากนัก

แต่…

ถ้าบอกว่าเด็กผู้ชายอย่างหลี่อังเกี่ยวข้องกับการยกเลิกสิทธิบัตรของมหาวิทยาลัยปักกิ่งทั้งหมด มันก็เกินจริงไปหน่อยแล้วนะ

“ฉิงฉิงครับ ข่าวนี้มันเป็นข่าวปลอมใช่ไหมครับ?”

ซูหยวนเผิงหัวเราะอย่างขมขื่น

ข่าวปลอมในอินเทอร์เน็ตมีเยอะมาก

“ไม่ปลอมแน่นอนค่ะ พ่อดูสิคะ ข่าวนี้มีรูปด้านหลังของหลี่อังอยู่ด้วยนะ เป็นเขาแน่นอน หนูจำไม่ได้ผิดหรอกค่ะ!”

ซูฉิงฉิงควักโทรศัพท์มือถือออกมา แล้วเปิดรูปภาพของหลี่อังให้ซูหยวนเผิงดู

ซูหยวนเผิงอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วสีหน้าของเขาก็เคร่งขรึมขึ้น

“ฉิงฉิงครับ พ่อเคยบอกหนูแล้วใช่ไหม?” 

“ถ้าไม่ได้รับอนุญาต ห้ามแอบถ่ายรูปคนอื่นนะครับ!”

ซูฉิงฉิงเบะปาก แล้วพูดอย่างจนใจว่า “พ่อดูให้ดีนะคะ นี่เป็นรูปที่หนูเผลอถ่ายตอนไปทัศนศึกษาครั้งที่แล้วค่ะ ข้าง ๆ เขาก็มีเพื่อนคนอื่น ๆ อยู่ด้วย!”

ก็ได้!

ซูหยวนเผิงเหลือบมองลูกสาว

ถึงจะเป็นรูปที่ถ่ายโดยไม่ได้ตั้งใจ แต่การที่เธอแอบเก็บไว้ก็เป็นเรื่องที่แปลกไปหน่อย!

แต่ซูหยวนเผิงดูรูปถ่ายของซูฉิงฉิงอย่างละเอียด แล้วก็เปรียบเทียบกับรูปในข่าวแล้วพบว่ามันคล้ายกันมาก…

“อาจจะเป็นแค่ข่าวลือที่ใช้รูปถ่ายเฉย ๆ ก็ได้นะ?” 

“หรือว่า… ให้ฉันลองเช็กดูหน่อยดีกว่า?”

ซูหยวนเผิงคิดในใจ เขารู้จักคนในมหาวิทยาลัยปักกิ่งเยอะมาก การถามเรื่องนี้ก็ไม่ใช่เรื่องยาก

ซูหยวนเผิงพูดส่ง ๆ กับซูฉิงฉิง แล้วก็ปลอบให้เธอไปนอน เมื่อทุกอย่างเงียบแล้ว ซูหยวนเผิงก็โทรศัพท์ออกไป

“ฮัลโหล ท่านรองอธิการห่าวใช่ไหมครับ?” 

“ผมซูหยวนเผิงครับ” 

“ผมอยากจะถามว่าท่านรู้จักเด็กผู้ชายที่ชื่อหลี่อังไหมครับ?”

อีกด้านหนึ่ง รองอธิการบดีห่าว ของมหาวิทยาลัยปักกิ่งดูเหมือนกำลังยุ่งอยู่ เขาเงียบไปพักใหญ่แล้วค่อยพูดว่า

“ท่านประธานซูครับ ขอโทษนะครับ เมื่อกี้ผมกำลังวุ่นอยู่กับนักข่าว…” 

“หลี่อัง… ผมไม่เคยได้ยินชื่อนี้เลยครับ”

เป็นไปตามที่คิด!

ซูหยวนเผิงหัวเราะเล็กน้อยในใจ แล้วก็รู้สึกว่าตัวเองคิดมากไป

“แต่…” โทรศัพท์อีกด้านหนึ่ง รองอธิการบดีห่าวก็พูดต่อว่า “ช่วงนี้โรงเรียนของเรามีเด็กคนหนึ่งที่ดังมากครับ ทุกคนเรียกเขาว่า พี่ชายตัวน้อย… ขาห่านย่างที่เขาทำอร่อยมากครับ… ผมก็แอบไปซื้อที่ถนนของกินมาแล้ว”

ถนนของกิน… ขาห่านย่าง?

ซูหยวนเผิงขมวดคิ้ว

เพราะซูฉิงฉิงชอบหลี่อังมาก ซูหยวนเผิงก็เคยสืบดูประวัติครอบครัวของหลี่อัง และรู้ว่าพ่อของหลี่อังทำอาชีพขายขาห่านย่าง

“ขาห่านย่างที่ท่านพูดถึง… ใช่ร้านขาห่านย่างหลี่จี้ในถนนของกินเต๋อเซิ่งหรือเปล่า?”

ซูหยวนเผิงรีบถาม

“ท่านประธานซูเคยไปกินด้วยเหรอครับ?” รองอธิการบดีห่าวหัวเราะ “ขาห่านย่างที่พี่ชายตัวน้อยทำอร่อยมากครับ…”

 “ถ้าอย่างนั้นข่าวในอินเทอร์เน็ตก็เป็นเรื่องจริงเหรอ?” 

“ท่านประธานซูหมายถึง… ข่าวที่มหาวิทยาลัยของเรายกเลิกสิทธิบัตรในอเมริกาเพราะเรื่องของพี่ชายตัวน้อยเหรอครับ?” รองอธิการบดีห่าวอึ้งไปเล็กน้อย “ถึงแม้ว่าข่าวจะพูดเกินจริงไปหน่อย แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ามีอาจารย์และนักศึกษาหลายคนยกเลิกสิทธิบัตรก็เพราะเรื่องของพี่ชายตัวน้อย…” 

“โชคดีที่หนังสือพิมพ์เมืองหลวงยกเลิกข่าวไปแล้ว ไม่อย่างนั้นผมก็ไม่รู้จะอธิบายกับสื่อยังไง และก็กลัวว่าจะกระทบชีวิตของพี่ชายตัวน้อยด้วย…”

พูดไปแล้ว น้ำเสียงของรองอธิการบดีห่าวก็เริ่มจริงจังขึ้น “ท่านประธานซูครับ ผมพูดเรื่องนี้เพราะเห็นแก่ความเป็นเพื่อนเก่าของเรานะครับ ผมเชื่อว่าท่านเป็นคนดี และหวังว่าท่านจะไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดต่อ…”

“แน่นอนครับ” ซูหยวนเผิงพยักหน้า

ในฐานะประธานของบริษัทซูย่าง เขาไม่มีทางจะเอาข่าวภายในของมหาวิทยาลัยปักกิ่งไปพูดต่อแน่นอน

หลังจากคุยกับรองอธิการบดีห่าวอีกสองสามประโยค ซูหยวนเผิงก็วางสายไป เขากลืนน้ำลายลงคอไปหนึ่งอึก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตกใจ

ข่าวที่ฟังดูไร้สาระเกินจริงนั้น… เป็นเรื่องจริง!

เด็กที่ชื่อหลี่อังคนนั้น ทำให้มหาวิทยาลัยปักกิ่งต้องทำเพื่อเขาขนาดนั้นเลยเหรอ?

ที่จริงแล้วความสำเร็จนี้สำหรับซูหยวนเผิงก็ไม่ได้ถือเป็นเรื่องใหญ่

แต่…

หลี่อังเป็นแค่เด็กแปดขวบ! เขามาจากครอบครัวธรรมดา แต่กลับมีความสามารถที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้ มันยากที่จะจินตนาการได้ว่าพอเขาโตขึ้นจะมีความสำเร็จขนาดไหน…

“ตอนฉันอายุแปดขวบ ฉันก็แค่ใช้แว่นขยายเผาไม้ขีดไฟเล่นเท่านั้น…”

ซูหยวนเผิงรินชาให้ตัวเองหนึ่งถ้วยแล้วดื่มจนหมด หลังจากครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็โทรศัพท์หารองอธิการบดีห่าวอีกครั้ง

ตีสองครึ่ง ที่ห้องแล็บทางการแพทย์ของมหาวิทยาลัยปักกิ่ง

หลังจากส่งอาหารมื้อดึกให้ห้องแล็บแล้ว หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงก็กลับบ้าน

แต่ศาสตราจารย์หวังและคนอื่น ๆ ก็ยังไม่มีความคิดที่จะพักผ่อน

ในห้องแล็บสว่างไสว ทุกคนกำลังทำงานวิจัยอย่างเร่งด่วน

“นี่…”

ลู่เถา จ้องโค้ดบนหน้าจอ คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน

ถึงแม้เธอจะเรียนเก่งมาก แต่ก็เป็นแค่นักศึกษาระดับปริญญาตรี การมาเข้าร่วมงานวิจัยระดับนี้ทำให้เธอรู้สึกหนักใจมาก

หลังจากทำงานมานาน สมองของลู่เถาก็รู้สึกมึนงงไปหมด และงานในมือก็ไม่คืบหน้าเลย

“โครก คราก…”

ตอนนี้ท้องของลู่เถาก็ร้องขึ้นมา

นอกจากงานที่ใช้แรงกายแล้ว งานที่ใช้สมองก็ใช้พลังงานมาก และทำให้หิวเหมือนกัน

ลู่เถาถอนหายใจ แล้วลุกจากเก้าอี้ไปที่ “มุมอาหารมื้อดึก” ซึ่งเป็นที่ที่หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงเอาอาหารมาให้

“นักศึกษาลู่ครับ อย่าหาดูเลยครับ…”

แต่ทันทีที่ลู่เถาเดินไปถึงมุมอาหารมื้อดึก ศาสตราจารย์อู๋ก็เดินออกมาจากห้องแล้วพูดว่า

“ขาห่านย่างและซุปปลาถูกกินไปหมดแล้ว เหลือแต่ขนมตังเมมิ้นท์… ฮึบ…”

ศาสตราจารย์อู๋เรอออกมา

ลู่เถาทำหน้าเคร่งขรึมเมื่อเห็นศาสตราจารย์อู๋ที่ทำหน้าพึงพอใจ เธอก็อยากจะ ทุบตีครูบาอาจารย์ แล้ว!