บทที่ 87: หรือว่ารุ่นน้องลู่ก็เป็นคนแปลก ๆ ด้วย?

“นักศึกษาลู่ครับ อาจารย์ในคณะของหนูไม่ได้สอนหรือไงว่าถ้าอิ่มแล้วค่อยทำงาน…”

ศาสตราจารย์อู๋ เกาจมูกด้วยความอับอาย แล้วกางมือออก

“ของพวกนี้ก็ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียวที่กิน ไอ้แก่หวังก็กินเยอะที่สุด…” 

“หรือว่าหนูจะลองชิมขนมตังเมมิ้นท์ดูไหมครับ?”

ลู่เถาก็จ้องมองขนมตังเมมิ้นท์ที่ยังไม่ถูกแตะต้อง แล้วก็รู้สึกอยากกินขึ้นมา

ถึงแม้ว่าขนมตังเมมิ้นท์จะเป็นขนมแบบดั้งเดิมที่ดูดี แต่ก็รู้สึกว่ามันไม่อร่อยเท่าไหร่…

ขนมหวานแบบดั้งเดิม, รสมิ้นท์, ดูไม่น่าจะถูกใจวัยรุ่นอย่างเธอเลย

แต่ในเมื่อมีอาหารให้กิน ก็ดีกว่าไม่มีอะไรกินแล้ว

ลู่เถาทำได้แค่หยิบขนมตังเมมิ้นท์ชิ้นหนึ่งแล้วกินเข้าไป

เธอไม่ได้ต้องการให้มันอร่อย แค่ทำให้อิ่มท้องก็พอแล้ว

“โอ้โห!”

แต่พอฟันบนและล่างกัดขนมตังเมมิ้นท์เข้าไป ตาของลู่เถาก็เป็นประกาย

ขนมตังเมมิ้นท์ไม่ได้มีรสฝาดที่ติดคอเลย แต่กลับนุ่มและหนึบเล็กน้อย

ถึงแม้จะสู้ขนมโมจิหรือขนมอื่น ๆ ไม่ได้ แต่ก็ยังเคี้ยวเพลิน

หลังจากกัดไปสองสามครั้ง ความรู้สึกที่สดชื่นก็พุ่งไปที่ปลายลิ้นของลู่เถา แล้วก็พุ่งไปที่หัวของเธอ

“อ่า… อะชิ!”

ลู่เถาอดไม่ได้ที่จะจามออกมา

แต่หลังจากจามเสร็จแล้ว ลู่เถาก็รู้สึกว่าแสงไฟในห้องแล็บดูสว่างขึ้น

“ใครปรับไฟให้สว่างขึ้น?” 

“ดูเหมือนว่าสายตาของฉันจะดีขึ้น… ขนมตังเมมิ้นท์ของพี่ชายตัวน้อยนี่มันมหัศจรรย์มาก รสชาติก็ไม่เลว แต่ความเย็นที่มาทีหลังก็แรงไปหน่อย… แต่พอความเย็นลดลงแล้วก็รู้สึกติดใจเล็กน้อย” 

“เฮ้ย! ทำไมสมองของฉันถึงได้คิดเร็วขึ้นขนาดนี้… ให้ตายเถอะ! ฉันเริ่มรู้สึกมีพลังแล้ว!”

ลู่เถาตกใจที่พบว่าหลังจากกินขนมตังเมมิ้นท์ไปชิ้นหนึ่ง ความรู้สึกเย็นที่แรงมากก็ทำให้เธอตื่นขึ้นมา และสมองที่เกือบจะหยุดทำงานไปแล้วก็กลับมาทำงานได้อย่างรวดเร็ว

ความเหนื่อยล้าทั้งหมดหายไปแล้ว มีแต่พลังที่เพิ่มขึ้น!

ดูเหมือนว่าขนมตังเมมิ้นท์จะมีผลลัพธ์ที่ดีกว่ากาแฟดำอีกนะ!

“ขนมตังเมมิ้นท์นี้ใช้ได้เลย!”

ลู่เถาเหลือบมองศาสตราจารย์อู๋ที่เดินไปไกล แล้วหยิบขนมตังเมมิ้นท์สี่ชิ้นห่อด้วยกระดาษ แล้วใส่ไว้ในกระเป๋าเสื้อของเธอ

ลู่เถารู้สึกว่าขนมตังเมมิ้นท์นี้จะกลายเป็น “ของมีค่า” ที่สำคัญในห้องแล็บ

เป็นไปตามที่คาดไว้ เมื่อกลางคืนลึกไปเรื่อย ๆ ถึงแม้คนที่เคยโต้รุ่งมาแล้วจะเริ่มรู้สึกง่วง

เสียงหาวก็ดังขึ้นในห้องแล็บ จางซานก็เจอปัญหาหนึ่ง เขาเกาหัวจนผมหลุดออกมาหนึ่งกำ และบนหน้าผากของเขาก็เริ่มมีจุดเงา ๆ

ขณะที่จางซานกำลังจะดึงผมตัวเองอีกครั้งเพื่อทำให้ตื่น เขาก็เหลือบมองไปที่ลู่เถา

“ให้ตายเถอะ?”

จางซานอึ้งไป

ลู่เถากำลังใช้มือทั้งสองข้างพิมพ์คีย์บอร์ดอย่างรวดเร็ว แถมมุมปากของเธอก็ยิ้มเล็กน้อย

ดูเหมือนว่าเธอจะทำงานได้ดีและมีความสุข

จางซานขยี้ตาเพื่อยืนยันว่าเขาไม่ได้ตาฝาด แล้วเขาก็เดินเข้าไปหาลู่เถา

“รุ่นน้องลู่ครับ เธอโต้รุ่งบ่อยเหรอ?” 

“นี่มันเกือบตีสี่แล้วนะ ทำไมเธอยังมีพลังงานเยอะขนาดนี้?”

จางซานเคยทำงานวิจัยโดยไม่นอนมาสองถึงสามวัน แต่ไม่ว่าจะโต้รุ่งเก่งแค่ไหน สภาพร่างกายก็ยังคงอ่อนเพลียลงเรื่อย ๆ

แต่ลู่เถาดูเหมือนยิ่งโต้รุ่งก็ยิ่งมีพลัง เขาไม่เคยเจอคนแบบนี้มาก่อน

ลู่เถาไม่ได้ตอบคำถามของจางซานโดยตรง เธอหันไปมองรอบ ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสนใจเธออยู่ แล้วเธอก็กระซิบว่า “รุ่นพี่ครับ ลองชิมขนมตังเมมิ้นท์ของพี่ชายตัวน้อยดูสิ…”

“หา?”

จางซานขมวดคิ้ว

ขนมตังเมมิ้นท์เกี่ยวอะไรกับการทำงานโต้รุ่งด้วย?

คำพูดของลู่เถาก็ฟังดูไม่สมเหตุสมผลเลย!

แต่เมื่อเห็นสายตาที่แน่วแน่ของลู่เถา จางซานก็เดินไปที่มุมอาหารมื้อดึก แล้วหยิบขนมตังเมมิ้นท์ไส้ถั่วแดงชิ้นหนึ่งมาลองชิม

“ซี๊ด…”

จางซานสูดหายใจเข้าลึก ๆ ความรู้สึกเย็นที่เข้าปากก็ทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัว

ครึ่งนาทีผ่านไป จางซานก็วิ่งกลับไปที่โต๊ะของตัวเอง แล้วก็เริ่มทำงานอย่างเต็มที่

ไม่นานนัก คนในห้องแล็บที่เริ่มง่วงก็เริ่มค้นพบความสามารถที่ยอดเยี่ยมของขนมตังเมมิ้นท์… แม้แต่ศาสตราจารย์หวังก็กินขนมตังเมมิ้นท์แล้วก็รู้สึกมีพลังเพิ่มขึ้น!

ขนมตังเมมิ้นท์ก็หมดลงอย่างรวดเร็ว จนถึงเวลาตีห้าครึ่ง ขนมตังเมมิ้นท์ก็หมดแล้ว!

“บ้าจริง! ไม่มีขนมตังเมมิ้นท์แล้วจะทำยังไง! ฉันเริ่มรู้สึกง่วงแล้ว” 

“อ่า… ฉันขอหาวทีหนึ่ง” “อย่าหาวสิ! พอเธอก็หาวแล้วฉันก็อยากจะหาวไปด้วย!” 

“ฉันเพิ่งดื่มกระทิงแดงไปสองกระป๋อง… แต่ก็สู้ขนมตังเมมิ้นท์ไม่ได้เลย!” 

“อย่าพูดถึงเลย ตอนที่ฉันดื่มกาแฟเข้มข้น ฉันรู้สึกเหมือนกินยานอนหลับเลย พอเทียบกับขนมตังเมมิ้นท์แล้ว…” 

“เฮ้อ! ฉันเป็นคนที่ไม่ชอบมิ้นท์นะ แต่ก็ไม่คิดเลยว่าจะติดขนมตังเมมิ้นท์ขนาดนี้… ตอนนี้จะทำยังไงดี…”

การขาดแคลนขนมตังเมมิ้นท์ทำให้ห้องแล็บที่เคยเงียบและยุ่งเหยิงกลายเป็นสถานการณ์ที่วุ่นวาย

เพราะทุกคนเคยชินกับการทำงานที่รวดเร็วภายใต้อิทธิพลของขนมตังเมมิ้นท์ พอต้องกลับมาเป็น “คนธรรมดา” อีกครั้ง ก็ทำใจได้ยาก

โชคดีที่ศาสตราจารย์หวังตัดสินใจทันทีและสั่งให้ไปซื้อหมากฝรั่งมิ้นท์มาจำนวนมาก ซึ่งก็ทำให้ทุกคนสงบลงได้บ้าง

ถึงแม้ว่าหมากฝรั่งมิ้นท์จะไม่สามารถเทียบกับขนมตังเมมิ้นท์ได้ แต่ก็ยังมีรสมิ้นท์อยู่บ้าง ซึ่งก็ทำให้พวกเขารอพี่ชายตัวน้อยมาได้

“ฉันเพิ่งจะง่วงแล้วหลับไป ตื่นมาแล้วทุกคนกินขนมตังเมมิ้นท์ไปเยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

“ฮี่ ๆ… งั้นฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ!”

ลู่เถายิ้มแห้ง ๆ แล้วก็เดินออกจากห้องแล็บไป

หลังจากนั้นเธอก็รีบเข้าไปในห้องน้ำ

“โชคดีที่ฉันยังเหลือขนมตังเมมิ้นท์อีกครึ่งชิ้น…”

ลู่เถาควักขนมตังเมมิ้นท์ที่ห่อด้วยกระดาษทิชชูออกมา แล้วก็ค่อย ๆ ฉีกกระดาษทิชชู

อืม~

ลู่เถาเหมือนได้กลิ่นมิ้นท์ที่สดชื่นแล้ว

ลู่เถาเอาขนมตังเมมิ้นท์เข้าปาก แล้วก็ตบหน้าอกตัวเอง

“มีพลังแล้ว!” 

“ลู่เถา สู้ ๆ! เธอเก่ง! เธอทำได้!” 

“พูดตามความคืบหน้าของงาน ทำงานให้ดีกว่านักศึกษาปริญญาโทและปริญญาเอกให้หมด!” 

“ลู่เถาสุดยอด! ลู่เถาสุดยอด! ลู่เถาสุดยอด!”

ถึงแม้ว่าทุกคนจะมารวมตัวกันเพื่อทำงานด้วยความชอบ และพยายามที่จะทำลายการปิดกั้นเทคโนโลยีของบริษัทอเมริกา แต่ในแต่ละคนก็คืออัจฉริยะ

ในฐานะนักศึกษา พวกเขาก็ต้องอยากเป็นที่หนึ่งของห้องหรือโรงเรียนใช่ไหม?

ทุกคนมีการแข่งขันกัน และอยากเป็นคนที่ดีที่สุดในทีม ซึ่งการแข่งขันที่ดีแบบนี้จะช่วยให้งานมีประสิทธิภาพมากขึ้น

หลังจากให้กำลังใจตัวเองแล้ว ลู่เถาก็เดินออกจากห้องน้ำไป

ลู่เถาไม่ได้สังเกตเห็นว่าที่มุมหนึ่งของห้องน้ำ เซี่ยเฟย กำลังถือขาห่านย่างที่เหลือครึ่งชิ้นอยู่ แล้วก็สั่นไปทั้งตัว

เซี่ยเฟยมาถึงห้องน้ำก่อนลู่เถา แต่เขาไม่ได้มาแอบกินขนมตังเมมิ้นท์ แต่มาแอบกินขาห่านย่างที่เขาเก็บไว้ในกระเป๋า

พอเห็นลู่เถาเดินเข้ามา เซี่ยเฟยที่ถูกลู่เถาเข้าใจผิดว่าเป็นคนบ้าแล้วก็ไม่กล้าพูดอะไร เขาหลบอยู่ในมุมหนึ่ง

แต่ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นลู่เถาให้กำลังใจตัวเองหลังจากกินขนมตังเมมิ้นท์ไปแล้ว…

“หรือว่ารุ่นน้องลู่ก็เป็นคนแปลก ๆ ด้วย?” 

“เอ๊ะ… ทำไมฉันต้องพูดว่า ‘ด้วย’?”