บทที่ 88: ติดขนมตังเมมิ้นท์แล้ว! ใครก็ได้เอาขนมตังเมมิ้นท์มายัดปากฉันที!

“กริ๊งงงงง!”

เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น หลี่อัง ก็ลืมตาขึ้นมาอย่างงัวเงีย

หกโมงครึ่ง…

หลี่อังหาวไปหนึ่งครั้ง

เขาตื่นสายไปหน่อย ได้เวลาทำงานแล้ว

ช่วงนี้เขาต้องส่งอาหารให้ห้องแล็บของมหาวิทยาลัยปักกิ่งและทำภารกิจของระบบด้วย งานของเขาเลยเยอะมาก…

หลังจากล้างหน้าเสร็จแล้ว หลี่อังก็รู้สึกมีกำลังใจขึ้น แล้วก็วิ่งไปที่ห้องนอนของพ่อกับแม่

เขาเห็น หลี่เซี่ยงตง ยังคงหลับอยู่ เสียงกรนก็ดังไปทั่วห้อง

หลี่อังใช้จังหวะที่หลี่เซี่ยงตงกำลังอ้าปากกรน ยัดขนมตังเมมิ้นท์เข้าไปในปากของเขา

“อืม…” “ให้ตายเถอะ! อะไรกันเนี่ย!”

หลี่เซี่ยงตงสะดุ้งตื่น แล้วกระโดดขึ้นจากเตียง

“ไอ้เด็กแสบ! แกหาเรื่องตายเหรอ!”

ความโกรธตอนตื่นนอนผสมกับรสชาติของมิ้นท์ ทำให้หลี่เซี่ยงตงกลายเป็นคนบ้าคลั่ง

“ซ่า!”

ทันใดนั้นก็มีเงาสีดำเหมือนแส้พุ่งมาหาหลี่อัง

หลี่อังเห็นดังนั้นก็รีบหลบ แล้วก็ชี้ไปที่ จางหย่าเหวิน ที่ยังคงหลับอยู่ข้าง ๆ…

หลี่เซี่ยงตงอึ้งไป แล้วก็เข้าใจความหมายของหลี่อัง

เหตุผลที่หลี่อังเลือกปลุกเขาแบบนี้ก็เพราะไม่ต้องการรบกวนจางหย่าเหวิน

“ไอ้เด็กแสบ! ไว้ชีวิตแกหนึ่งครั้ง…” 

“ถ้ามีครั้งหน้าอีกที่แกยัดขนมตังเมมิ้นท์ใส่ปากฉัน ฉันจะ… ฉันจะยัดมัสตาร์ดใส่ยาสีฟันของแก!”

หลี่เซี่ยงตงพูดเสียงเบา ๆ แล้วก็ทำท่าให้หลี่อังออกไปก่อน

หลังจากแปรงฟันแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็ยังรู้สึกว่ากลิ่นมิ้นท์ในปากยังไม่หายไป…

เขาไม่ชอบมิ้นท์จริง ๆ รับกลิ่นนั้นไม่ได้

แต่หลี่เซี่ยงตงก็ต้องยอมรับว่าขนมตังเมมิ้นท์ของหลี่อังน่าสนใจมาก ถึงแม้จะเย็นจนเจ็บลิ้น แต่ก็มีรสหวานที่ติดอยู่ในปาก…

หลี่เซี่ยงตงมีความรู้สึกที่อยากจะกินขนมตังเมมิ้นท์อีกชิ้นหนึ่ง

สองพ่อลูกล้างหน้าเสร็จแล้วก็กินอาหารเช้าอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็ขับรถสามล้อไปยังถนนของกินเต๋อเซิ่ง

ซื้อของ แล้วก็เริ่มทำอาหาร!

แผงขายของข้างทางก็เป็นแหล่งรายได้ของครอบครัวหลี่อัง ธุรกิจก็ต้องดำเนินต่อไป

แต่ในวันนี้หลี่อังก็เตรียมที่จะทำอาหารเอง

เพราะหลี่อังมีลูกคิดนำโชคที่ช่วยเพิ่มรายได้เป็นสองเท่า หลี่เซี่ยงตงจึงกลับไปเป็นผู้ช่วยและช่วยหลี่อังย่างขาห่าน

ระหว่างที่ย่างขาห่านและทำขนมเค้กอินทผาลัม หลี่อังก็ไม่ลืมที่จะทำขนมตังเมมิ้นท์…

[ภารกิจ: ทำงานอย่างหนัก] 

[ความคืบหน้าภารกิจ: 0%] 

[โฮสต์ขายขนมตังเมมิ้นท์ไปแล้ว (0/3000) ชิ้น]

จนถึงตอนนี้ความคืบหน้าของภารกิจยังไม่มีเลย

การส่งอาหารมื้อดึกฟรีที่มหาวิทยาลัยปักกิ่งไม่ได้นับรวมในความคืบหน้าของภารกิจ ทำให้หลี่อังรู้สึกกังวลเล็กน้อย…

ดังนั้นในชั่วโมงเร่งด่วนที่แผงขายของ หลี่อังก็อยากขายขนมตังเมมิ้นท์เพื่อทำภารกิจให้เร็วขึ้น

หลี่อังทำอาหารอย่างรวดเร็ว ถึงแม้เขาจะทำงานสามอย่างพร้อมกัน แต่ทุกขั้นตอนก็ทำได้อย่างแม่นยำและรวดเร็ว ทำให้หลี่เซี่ยงตงอึ้งไปเลย

ไอ้เด็กนี่… ฝีมือทำอาหารของเขาดีขึ้นอีกแล้วเหรอ?

เวลาเจ็ดโมงสิบนาที ผู้คนในถนนของกินก็เริ่มเยอะขึ้น

ไม่นานนักก็มีคนมาเข้าแถวที่แผงขายของของหลี่อัง

มีทั้งคนทำงานออฟฟิศ และเพื่อนบ้าน…

ขาห่านย่างอาจจะดูมัน ๆ สำหรับตอนเช้า แต่ก็อร่อยมากนะ!

แล้ววันนี้แผงขายของของหลี่อังก็ยังมีขนมเค้กอินทผาลัมขายด้วย ซึ่งเป็นอาหารเช้าที่สมบูรณ์แบบสำหรับคนรุ่นเก่าในเมืองหลวง

ไม่นานนัก หลี่อังก็ขายขาห่านย่างไปแล้วยี่สิบชิ้น และขนมเค้กอินทผาลัมกว่าสามสิบกิโลกรัม ซึ่งถือเป็นการเริ่มต้นที่ดี

แต่… ขาห่านย่างและขนมเค้กอินทผาลัมขายดี แต่ขนมตังเมมิ้นท์กลับขายไม่ดีเลย

มีชายชราคนหนึ่งซื้อไปชิ้นหนึ่ง แล้วเกือบจะเต้นไปเลยเพราะความเย็น

หลี่อังทำขนมตังเมมิ้นท์ไว้เป็นภูเขา แต่ก็ไม่มีคนมาซื้อ

“พี่ชายตัวน้อยครับ ทำไมถึงได้เปิดร้านเร็วขนาดนี้?”

เมื่อหลี่อังกำลังกังวลเรื่องยอดขายของขนมตังเมมิ้นท์ ก็มีเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา

หลี่อังเงยหน้าขึ้นไปมอง เห็นนักศึกษาชายร่างใหญ่คนหนึ่งยืนอยู่หน้าแผงของเขา

นี่มันเซ็นเตอร์ตัวใหญ่ของทีมบาสเกตบอลมหาวิทยาลัยปักกิ่งนี่นา?

“มาซื้อขาห่านย่างเหรอครับ? กี่ชิ้นดี?”

เมื่อเห็นคนที่คุ้นเคย หลี่อังก็ยิ้มแล้วถาม

เซ็นเตอร์ตัวใหญ่ส่ายหน้า แล้วก็ถอดกระเป๋าเป้ออกมา แล้วหยิบถุงผ้าขนาดใหญ่ออกมาให้หลี่อัง

ถุงนั้นหนักประมาณสองถึงสามกิโลกรัมเลย

หลี่อังเปิดถุงดู แล้วก็อึ้งไป

ข้างในเต็มไปด้วยธนบัตรสีแดง!

คาดว่าน่าจะมีเงินประมาณแสนหยวนได้!

“นี่มัน…” 

“พี่ชายตัวน้อยครับ นี่เป็นเงินที่นักศึกษาของมหาวิทยาลัยปักกิ่งทุกคนมอบให้ครับ ผมมาในฐานะตัวแทน…” เซ็นเตอร์ตัวใหญ่พูดอย่างจริงจัง “พวกเรารู้ว่าแม่ของพี่ชายตัวน้อยมีปัญหาในการผ่าตัดหัวใจ ทุกคนเลยรู้สึกไม่สบายใจ… เราเลยจัดงานระดมทุนในตอนกลางคืน… งานระดมทุนยังคงดำเนินต่อไป… พี่ชายตัวน้อยรับเงินจำนวนนี้ไว้ก่อนนะครับ ส่วนเงินที่เหลือจะถูกส่งมาให้ในภายหลัง!”

หยุด!

หลี่อังยกมือห้าม แล้วทำสีหน้าจริงจัง

“เฮ้อ!”

หลี่อังถอนหายใจในใจ แล้วพูดกับเซ็นเตอร์ตัวใหญ่ว่า “ผมรับน้ำใจของทุกคนไว้แล้วครับ ผมจะจำความดีของทุกคนไว้… แต่ศาสตราจารย์หวังไม่ได้เก็บค่าผ่าตัดจากเรานะครับ เงินจำนวนนี้ขอให้พวกคุณเอาคืนไปเถอะครับ”

ตอนนี้หลี่อังขาดเงินเหรอ?

ในแง่หนึ่งก็ขาดเงินอยู่

หลี่อังต้องการเงินเพื่อซื้อบ้านดี ๆ, รถยนต์ดี ๆ, และมีชีวิตที่ดีขึ้นให้กับครอบครัว

แต่…

หลี่อังเชื่อว่าเขาจะทำตามเป้าหมายนั้นได้ด้วยตัวเอง

อีกอย่าง ครอบครัวของหลี่อังยังไม่ได้ยากจนถึงขนาดอดอยาก

นักศึกษาเหล่านั้นมีเจตนาดี แต่หลี่อังไม่ใช่คนที่ไร้ยางอายและรับเงินไปอย่างไม่สมควร

ถ้าจะบริจาค ก็ควรจะบริจาคให้กับทีมวิจัยของศาสตราจารย์หวังมากกว่า

“น้องครับ เรามีเงินแล้ว พวกคุณไม่ต้องทำแบบนี้หรอก” หลี่เซี่ยงตงก็รับถุงเงินมาแล้วยัดคืนไป

เซ็นเตอร์ตัวใหญ่อยากจะพูดอะไร แต่หลี่อังก็พูดขึ้นมาเบา ๆ ว่า “ถ้าพวกรุ่นพี่ไม่รับเงินคืน ผมจะไปตั้งแผงขายของที่หน้ามหาวิทยาลัยชิงหวาแล้วนะ”

เซ็นเตอร์ตัวใหญ่สะดุ้ง แล้วก็รีบปิดปาก

เมื่อเห็นดังนั้น หลี่อังก็พยักหน้าอย่างพอใจ “งั้นเอาขาห่านย่างไปชิ้นหนึ่งนะครับ ถือว่าผมเลี้ยง!” 

“เอา!”

เซ็นเตอร์ตัวใหญ่พยักหน้าอย่างแรง

แปดโมงเช้า ช่วงเวลาที่คนมาซื้ออาหารเช้าเยอะ ๆ ก็ผ่านไปแล้ว

หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงก็เก็บแผงขายของ แล้วก็เอา “ของบำรุง” ที่ทำไว้ไปส่งที่มหาวิทยาลัยปักกิ่ง

“ทุกคนทำงานหนักนะครับ เช้านี้ผมทำขนมเค้กอินทผาลัม, ขาห่านย่าง, และขนมตังเมมิ้นท์มาให้!”

ทันทีที่หลี่อังเปิดประตูห้องแล็บ ทุกคนก็หยุดทำงาน แล้วมองหลี่อังด้วยสายตาที่เปล่งประกาย

“พี่ชายตัวน้อยครับ มีขนมตังเมมิ้นท์ไหม?” 

“ขอขนมตังเมมิ้นท์หน่อย!”

ศาสตราจารย์อู๋ก็โผล่ออกมา แล้วจับมือหลี่อังไว้

“ขนมตังเมมิ้นท์… ไม่สิ พี่ชายตัวน้อยมาแล้ว!” 

“ขนมตังเมมิ้นท์! ในที่สุดขนมตังเมมิ้นท์ของฉันก็มาถึงแล้ว!” 

“ไม่ไหวแล้ว! ฉันติดขนมตังเมมิ้นท์แล้ว! ใครก็ได้เอาขนมตังเมมิ้นท์ยัดปากฉันที!”

การกระทำของศาสตราจารย์อู๋ก็เหมือนกับการกระตุ้นให้คนอื่นทำตาม นักศึกษาและอาจารย์จำนวนมากก็ล้อมหลี่อังไว้ ทำให้ฉากนี้ดูแปลกไปเลย

หลี่อังกลัวว่าพวกเขาจะเอาเขาไปกินแทนขนมตังเมมิ้นท์…

ว่าแต่… ขนมตังเมมิ้นท์ขายไม่ดีที่แผงขายของเลยนะ?

แล้วทำไมในห้องแล็บถึงเป็นที่นิยมขนาดนี้?

หลี่อังเกาหัว แล้วก็ไม่เข้าใจเลย