บทที่ 89: ยอดขายย่ำแย่ ขนมตังเมมิ้นท์นี่ขายยากขนาดนั้นเลยเหรอ?

“ขนมตังเมมิ้นท์… มีพอแน่นอน!”

ตอนนี้ของที่หลี่อังมีเยอะที่สุดก็คือขนมตังเมมิ้นท์ ช่วงเช้าเขาทำขนมตังเมมิ้นท์ไว้เยอะมากเพื่อทำภารกิจ

หลังจากให้หลี่เซี่ยงตงช่วยขนมาสองสามรอบแล้ว ขนมตังเมมิ้นท์ที่กองเป็นภูเขาเล็ก ๆ ก็ถูกวางไว้ตรงหน้าทุกคน

ในสายตาของพวกเขา ขนมตังเมมิ้นท์ไม่ใช่แค่ขนมหวานธรรมดา ๆ แต่เป็นสิ่งที่ช่วยเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงาน!

มันคือพลังขับเคลื่อน!

มันคือพลังใจ!

“ฉันเอาสิบชิ้นก่อนนะ ใครอย่ามาแย่งฉัน!” 

“ฉันเอาไปยี่สิบชิ้น…” 

“บ้าไปแล้ว! มีคนเอาเป้มาใส่ด้วยเหรอ! น่าอายไหมเนี่ย?” “คนที่อยู่ข้างหน้า! ทำไมเธอถึงได้เอาถุงปุ๋ยออกมา… อย่าบอกนะว่าเธอจะเอาขนมตังเมมิ้นท์ไปใส่ในนั้น ไม่รังเกียจเหรอ!”

คนในห้องแล็บต่างก็แย่งกันอย่างบ้าคลั่ง พวกเขาที่ตึงเครียดมาทั้งคืนก็ได้พักผ่อนในช่วงเวลานี้

“ขนมตังเมมิ้นท์ก็เป็นแค่ของกิน ไม่ใช่ยาวิเศษ…” เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ หลี่อังก็ขมวดคิ้ว “ควรจะพักผ่อนก็พักผ่อนบ้างนะครับ ถ้าพึ่งแต่ขนมตังเมมิ้นท์แล้วฝืนร่างกายไปเรื่อย ๆ เดี๋ยวร่างกายก็พังได้นะครับ”

ถึงแม้ว่าความคืบหน้าของงานวิจัยจะเกี่ยวข้องกับการผ่าตัดของจางหย่าเหวิน แต่หลี่อังก็ไม่อยากให้ทุกคนทำร้ายร่างกายตัวเองจนเจ็บป่วย

“พี่ชายตัวน้อยครับ ไม่ต้องห่วงนะครับ พวกเราเป็นคนที่โต้รุ่งมานานแล้ว มีวิธีของตัวเองครับ”

หลี่ซือ จากคณะวัสดุศาสตร์กินขนมตังเมมิ้นท์ไปหนึ่งชิ้น แล้วก็หยิบขาห่านย่างขึ้นมากินอีกสองสามคำ

“ก็เหมือนผมไงครับ ทำงานหนึ่งชั่วโมงแล้วก็พักสิบห้านาที ซึ่งจะช่วยให้ประหยัดเวลานอนได้เยอะ และยังทำให้มีพลังในการทำงานอย่างต่อเนื่องด้วยครับ”

หลี่อังหัวเราะแห้ง ๆ

ในชาติที่แล้วหลี่อังก็เป็นเด็กเรียนเก่ง เขาเคยได้ยินเรื่องราวแปลก ๆ เกี่ยวกับวิธีการนอนของคนเก่ง ๆ มาแล้ว

แต่หลี่อังคิดว่าการนอนแต่หัวค่ำแล้วตื่นเช้าคือวิธีที่ดีที่สุด

การเพิ่มเวลาทำงานก็สำคัญ แต่การเพิ่มประสิทธิภาพในการทำงานนั้นสำคัญกว่า

หลังจากที่กำชับทุกคนไปอีกสองสามคำแล้ว หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงก็ขับรถกลับไปที่ถนนของกิน

เที่ยงตรง แผงขาห่านย่างหลี่จี้ก็มีแถวยาวเหยียดเหมือนเดิม

หลี่อังย่างขาห่านย่างไปพลาง ก็ทำขนมตังเมมิ้นท์ไปพลาง…

ถึงแม้ว่ายอดขายของขนมตังเมมิ้นท์จะไม่ดีเท่าไหร่ แต่ห้องแล็บก็ต้องการเยอะมาก!

จนถึงสองทุ่ม เมื่อช่วงเวลาที่คนกินอาหารเย็นเยอะ ๆ ผ่านไปแล้ว หลี่อังก็เอาขนมตังเมมิ้นท์ไปส่งที่ห้องแล็บถึงแปดกล่อง แต่ยอดขายของขนมตังเมมิ้นท์ก็ยังไม่ดีอยู่ดี…

ในช่วงบ่ายนี้ หลี่อังขายขนมตังเมมิ้นท์ได้แค่ร้อยกว่าชิ้นเท่านั้น

ถ้าเป็นแผงขายขนมธรรมดา ยอดขายขนาดนี้ก็ถือว่าดีแล้ว แต่ถ้าจะทำภารกิจให้สำเร็จด้วยความเร็วเท่านี้ ก็คงต้องรอไปอีกนาน

“ไอ้เด็กแสบ เก็บร้านเถอะ เรากลับบ้านกัน”

สองทุ่มกว่า ๆ ลูกค้าเริ่มน้อยลงแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็บอกหลี่อัง

ที่จริงแล้วหลี่เซี่ยงตงเคยขายของจนถึงตีหนึ่งตีสอง แต่เขาเห็นว่าลูกชายของเขาทำงานหนักมาทั้งวันแล้วก็รู้สึกสงสาร

หลี่อังครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็พยักหน้า

พอถึงตอนกลางคืนก็ไม่มีคนมาซื้อขนมตังเมมิ้นท์แล้วตั้งแต่หกโมงเย็น การเปิดร้านต่อก็ไม่มีประโยชน์

“รายได้สุทธิในวันนี้: 8,122 หยวน” 

“ลูกคิดนำโชคทำงานแล้ว รายได้เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า!” 

“รายได้ที่เพิ่มขึ้นได้เก็บไว้ในบัญชีระบบของโฮสต์แล้ว!”

หลังจากที่หลี่เซี่ยงตงและหลี่อังเก็บร้านแล้ว ระบบก็แจ้งยอดรายได้

เพราะขาห่านย่างตอนนี้เป็นเหมือน “โครงการทดลอง” ของมหาวิทยาลัยเกษตรกรเมืองหลวง หลี่อังจึงไม่มีต้นทุนในการซื้อของเลย ทำให้รายได้ที่ได้มานั้นสูงมาก

ยิ่งไปกว่านั้น วันนี้หลี่อังก็ยังเสียเวลาไปกับการส่งอาหารให้มหาวิทยาลัยปักกิ่งด้วย!

ถ้าหลี่อังทำอาหารอย่างเต็มที่ แล้วเพิ่มเมนูอย่างเกี๊ยวห้าสุขเข้าไปอีก ก็สามารถทำเงินได้ถึงหนึ่งหรือสองหมื่นหยวนต่อวันเลย!

“เฮ้อ… ขนมตังเมมิ้นท์พวกนี้จะทำยังไงดี…”

หลี่เซี่ยงตงแพ็คกล่องขนมตังเมมิ้นท์ชุดสุดท้ายแล้วก็คลุมด้วยผ้า แล้วก็ถอนหายใจ

ถึงแม้ว่าห้องแล็บของมหาวิทยาลัยปักกิ่งจะต้องการเยอะมาก แต่หลี่อังก็ทำเยอะเกินไปแล้ว…

ขนมตังเมมิ้นท์เหล่านี้เก็บไว้ได้แค่สองถึงสามวัน ถ้าเก็บนานกว่านั้นก็จะไม่อร่อยแล้ว…

เพื่อที่จะไม่เสียของ หลี่เซี่ยงตงก็คงต้องเป็นคนจัดการมันเอง

เมื่อคิดถึงรสชาติของขนมตังเมมิ้นท์แล้ว หลี่เซี่ยงตงก็ตัวสั่นไปทั้งตัว แต่ปากของเขาก็มีน้ำลายไหลออกมา

ดูเหมือนว่าหลี่เซี่ยงตงจะมีความรู้สึกที่ขัดแย้งกับขนมตังเมมิ้นท์มาก…

นั่งรถสามล้อกลับบ้าน หลี่อังก็เบื่อ เลยอมลูกอมไปอันหนึ่ง

ตั้งแต่ระบบทำงานแล้ว หลี่อังก็ทำภารกิจสำเร็จไปทีละภารกิจอย่างรวดเร็ว

แต่สุดท้ายก็ต้องมาติดอยู่กับขนมตังเมมิ้นท์ชิ้นเล็ก ๆ…

ถ้าความคืบหน้าของภารกิจยังเป็นแบบนี้ต่อไป หลี่อังก็คงไม่สามารถปลดล็อกเมนูใหม่ได้จนกว่าโรงเรียนจะเปิดแล้ว

อืม… ในเมื่อภารกิจหลักไม่คืบหน้า การจะได้รับรางวัลจากระบบก็ต้องพึ่งภารกิจย่อยแล้ว

แต่ภารกิจย่อยก็เกิดขึ้นแบบสุ่ม ไม่รู้ว่าจะมาเมื่อไหร่ อาจจะมาสามภารกิจในหนึ่งชั่วโมง หรืออาจจะไม่มีเลยตลอดสัปดาห์

พูดง่าย ๆ ก็คือภารกิจย่อยจะมาหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับดวง ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดมาก

หลี่อังกำลังรู้สึกกังวล รถสามล้อของหลี่เซี่ยงตงก็มาหยุดที่หน้าไฟแดงพอดี

เมื่อมองไฟแดงที่มีเวลาถึงเก้าสิบวินาที หลี่อังก็รู้สึกกระตุกปาก

นี่คือทุกอย่างมันไม่ดีเลยใช่ไหม?

หรือว่าช่วงที่ผ่านมาเขาโชคดีเกินไป ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะโชคร้ายแล้วเหรอ?

“เสี่ยวหมี?” 

“เสี่ยวหมีเธออยู่ไหน?”

ในขณะนั้นเอง มีผู้หญิงคนหนึ่งกำลังมองหาอะไรอยู่ แล้วก็เดินมาทางนี้

เสี่ยวหมี?

หรือว่าผู้หญิงคนนี้ทำแมวหาย?

ด้วยความอยากรู้ หลี่อังก็มองไปที่ผู้หญิงคนนั้น

ผู้หญิงคนนั้นเห็นสายตาของหลี่อัง แล้วก็รีบเดินเข้ามา

หลี่อังสังเกตเห็นป้ายชื่อนักศึกษาที่หน้าอกของเธอ… มหาวิทยาลัยการบินเมืองหลวง เฉินหลิงเฟย

ดูเหมือนว่าเธอจะเข้าร่วมกิจกรรมอะไรบางอย่างแล้วทำแมวของเธอหาย และเธอก็รีบออกมาหาโดยไม่ได้ถอดป้ายชื่อออก

ว่าไปแล้วมหาวิทยาลัยการบินเมืองหลวงก็อยู่ห่างจากที่นี่พอสมควรนะ ผู้หญิงคนนี้เดินหาแมวไปไกลขนาดนี้เลยเหรอ!

“น้องคะ… หนูเห็น…”

เฉินหลิงเฟย กำลังจะถามหลี่อัง แต่หลี่อังก็ส่ายหน้า

“ขอโทษนะครับ แต่ผมไม่เห็นเสี่ยวหมีของคุณเลยครับ…”

เฉินหลิงเฟยอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความผิดหวัง

หลี่อังรู้สึกเข้าใจความรู้สึกของเฉินหลิงเฟยดี ในชาติที่แล้วตอนที่เขาเป็นเด็ก เขาก็เคยเลี้ยงสุนัขตัวใหญ่

ทุกวันหยุดสุดสัปดาห์ หลี่อังก็จะจูงสุนัขของเขาไปที่ชานเมือง ให้มันได้วิ่งเล่น ส่วนหลี่อังก็วิ่งตาม…

ตอนนี้คิดถึงแล้ว ก็เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขมาก

“เฮ้อ! เสี่ยวหมีของฉันจะทำยังไงดี… ทำไมฉันถึงได้เป็นคนขี้ลืมแบบนี้!”

เมื่อได้ยินเฉินหลิงเฟยบ่น หลี่อังก็อึ้งไป

ฟังจากคำพูดของเฉินหลิงเฟยแล้ว เธอคงทำแมวหายไปแล้วหลายตัว?

ในฐานะเจ้าของสัตว์เลี้ยง เฉินหลิงเฟยนี่ก็ไม่น่าเชื่อถือเลยนะ!

แมวที่หลุดไปในถนนก็จะอยู่รอดได้ยาก แถมยังอาจจะไปรบกวนคนอื่นได้อีก!

ถ้าง่ายต่อการทำหายแบบนี้ ก็อย่าเลี้ยงเลยดีกว่าไหม?

หลี่อังกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ เฉินหลิงเฟยก็ขยับจมูก

“กลิ่นมิ้นท์?” 

“น้องคะ… ที่นี่มีขนมตังเมมิ้นท์ขายไหม?”

คำถามของเฉินหลิงเฟยทำให้หลี่เซี่ยงตงตกใจไปเลย

ผู้หญิงคนนี้จมูกดีขนาดนี้เลยเหรอ? ขนมตังเมมิ้นท์ถูกเก็บไว้ในลังโฟมอย่างมิดชิด…

เธอยังได้กลิ่นอีกเหรอ?