บทที่ 90: แย่แล้ว! ลืมขอช่องทางการติดต่อของผู้หญิงคนนั้น!

“มีขนมตังเมมิ้นท์จริง ๆ เหรอ?”

เฉินหลิงเฟย ตาเป็นประกาย

“ตอนเด็กฉันชอบกินขนมตังเมมิ้นท์มาก แต่พอโตขึ้นก็หาซื้อไม่ได้เลย มีขายอยู่ในซอยทางตะวันออก แต่รสชาติก็… ”

เฉินหลิงเฟยส่ายหน้า แล้วทำสีหน้าดูถูก

ซอยทางตะวันออกเป็นซอยที่มีชื่อเสียงในเมืองหลวง แต่พอมีนักท่องเที่ยวมาเที่ยวเยอะขึ้น รสชาติของอาหารก็กลายเป็นรสชาติที่กลาง ๆ ไป ทำให้สูญเสียเอกลักษณ์ และราคาก็ยังสูงขึ้นเรื่อย ๆ…

คนท้องถิ่นก็เลยไม่ชอบไปกินของว่างที่ซอยทางตะวันออกแล้ว

ปรากฏการณ์นี้เป็นเรื่องปกติ อาหารดั้งเดิมหลายอย่างก็ค่อย ๆ จางหายไปจากความทรงจำของทุกคน

พอวันหนึ่งเราคิดอยากจะกินอาหารในวัยเด็ก แต่กลับพบว่าไม่ว่าจะหาไปทั่วเมือง รสชาติเดิม ๆ ก็ไม่มีแล้ว

“คุณลุงครับ ขอขนมตังเมมิ้นท์สองชิ้นไปลองชิมก่อน… ผมได้กลิ่นแล้วรู้เลยว่ารสชาติของคุณลุงต้องเป็นของแท้!”

เฉินหลิงเฟยพูดอย่างใจร้อน จนลืมเรื่องที่ทำ เสี่ยวหมี หายไปแล้ว

เมื่อได้ยินว่ามีคนซื้อขนมตังเมมิ้นท์ หลี่เซี่ยงตง ก็ดีใจจนหน้าบาน…

ถ้ามีคนซื้อขนมตังเมมิ้นท์เพิ่มอีกหนึ่งชิ้น หลี่เซี่ยงตงก็อาจจะต้องกินน้อยลงไปอีกหนึ่งชิ้น ซึ่งเป็นเรื่องที่ดี!

ไม่นานนัก หลี่เซี่ยงตงก็สวมถุงมือ แล้วก็หยิบขนมตังเมมิ้นท์รสชาติตั้งเดิมสองชิ้นใส่ถุงกระดาษ แล้วยื่นให้เฉินหลิงเฟย

เฉินหลิงเฟยกัดคำเล็ก ๆ ไปหนึ่งคำ แล้วก็… อ้าปากกินเข้าไปทั้งสองชิ้นเลย

เมื่อเห็นแก้มของเฉินหลิงเฟยที่เต็มไปด้วยขนมตังเมมิ้นท์ หลี่เซี่ยงตงก็ตัวสั่น

รสชาตินี้มันต้องรุนแรงขนาดไหนเนี่ย!

ถ้าให้หลี่เซี่ยงตงกินแบบนั้น เขาคงจะตายทันที!

“คุณลุงครับ… ขนมตังเมมิ้นท์นี่อร่อยมาก… เร็วเข้า! ขออีกห้ากิโล… ไม่สิ สิบกิโลเลย! หนูจะเอาไปให้พ่อกับแม่ชิม!”

พูดตามจริงแล้ว ขนมตังเมมิ้นท์ที่หลี่อังทำก็มีรสชาติที่แตกต่างจากขนมตังเมมิ้นท์ในความทรงจำของเฉินหลิงเฟย

เพราะขนมตังเมมิ้นท์ที่ขายในเมืองหลวงก็ไม่ได้เป็นของดั้งเดิมจริง ๆ ขนมตังเมมิ้นท์ที่ถูกต้องตามตำราก็คือขนมของเมืองซูโจว

แต่ไม่ว่าขนมตังเมมิ้นท์ของหลี่อังจะเป็นรสชาติที่คุ้นเคยหรือไม่ ก็อร่อยมากอยู่ดี!

ดังนั้น เฉินหลิงเฟยจึงสั่งเป็นจำนวนมาก!

ขนมตังเมมิ้นท์สิบกิโลก็ถือว่าเยอะ แต่ถ้าครอบครัวของเธอกินกันสามคน ก็คงจะกินหมดในคืนเดียว…

เมื่อมีคนมาซื้อขนมตังเมมิ้นท์ตั้งสิบกิโล ก็ถือว่าเป็นเรื่องที่ควรจะฉลองแล้ว

แต่สีหน้าของ หลี่อัง ก็ยังคงเรียบเฉย เพราะเขาไม่ค่อยชอบเฉินหลิงเฟยเท่าไหร่

เฉินหลิงเฟยไม่ได้สังเกตเห็นสีหน้าของหลี่อัง เธอกำลังคลำหาอะไรบางอย่างบนตัว แล้วสุดท้ายก็ควักโทรศัพท์มือถือที่อยู่ในกระเป๋ากางเกงออกมา

สแกนเพื่อจ่ายเงิน!

“คุณลุงครับ โอนเงินเรียบร้อยแล้วครับ…”

ในที่สุดเฉินหลิงเฟยก็กลืนขนมตังเมมิ้นท์ทั้งหมดลงไป แล้วยิ้ม

แต่พอจ่ายเงินเสร็จ สีหน้าของเฉินหลิงเฟยก็แข็งทื่อไปเลย แล้วเธอก็จ้องมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

“เกิดอะไรขึ้นน้องครับ? รสชาติของขนมตังเมมิ้นท์มันพุ่งไปที่หัวแล้วเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงถามอย่างจนใจ “ถึงแม้จะชอบขนมตังเมมิ้นท์ แต่ก็ไม่ควรกินแบบนั้นนะ!”

แต่เฉินหลิงเฟยไม่สนใจคำพูดของหลี่เซี่ยงตง

สีหน้าของเธอค่อย ๆ แดงขึ้น แล้วเธอก็ถือโทรศัพท์ไว้ที่หน้าอกด้วยความตื่นเต้น

“เสี่ยวหมี! ในที่สุดฉันก็เจอเธอแล้วเสี่ยวหมี!” 

“ฉันเรียกเธอตั้งหลายครั้งแล้วทำไมไม่ตอบฉัน เธอไม่มีระบบผู้ช่วยเสียงหรือไง?”

หา?

การเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้หลี่อังรู้สึกงุนงงไปเลย

เดี๋ยวก่อน… อย่าเพิ่งพูดอะไรนะ…

ครู่หนึ่ง หลี่อังก็เข้าใจ

“เมื่อกี้คุณเรียก ‘เสี่ยวหมี’ ไม่ใช่แมว แต่เป็นโทรศัพท์ของคุณเหรอ?”

หลี่อังปวดหัวไปหมด

นี่มันอะไรกัน!

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเฉินหลิงเฟยถึงบอกว่าทำ “เสี่ยวหมี” หายไปแล้วหลายเครื่อง ที่แท้มันก็คือโทรศัพท์นี่เอง!

แล้ว… ทำไมโทรศัพท์ถึงอยู่ในกระเป๋ากางเกงของตัวเอง แล้วทำไมถึงหาไม่เจอ!

มันเหมือนกับการถือไฟฉายเพื่อหาไฟฉายเลยนะ?

ถึงแม้ว่าหลี่อังจะเคยทำเรื่องแบบนี้มาหลายครั้ง แต่เฉินหลิงเฟยนี่ก็เกินไปแล้ว!

“อ้าว?” เฉินหลิงเฟยฟังหลี่อังบ่น แล้วก็อึ้งไป “ฉันไม่ได้บอกว่าเสี่ยวหมีเป็นแมวนะ เสี่ยวหมีเป็นชื่อผู้ช่วยเสียงของโทรศัพท์ฉัน…” 

“ฉันเลี้ยงสัตว์ไม่เป็นหรอก ความจำไม่ดีขนาดนี้ ถ้าเลี้ยงสัตว์ก็คงจะลืมให้อาหารจนมันตายไปแล้ว…”

ก็ได้! เฉินหลิงเฟยก็รู้ตัวดีว่าตัวเองเป็นคนขี้ลืม

หลี่อังก็รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้เป็นคนตลกไปเลย การเป็นคนขี้ลืมขนาดนี้ เฉินหลิงเฟยก็เป็นคนแรกที่เขาเคยรู้จัก!

“ฮี่ ๆ เสี่ยวหมี!”

เฉินหลิงเฟยยิ้มแล้วก็เรียกโทรศัพท์มือถือของเธอ

ตอนนี้โทรศัพท์ของเธอก็ตอบกลับมา “ค่ะ อยู่ค่ะ”

เฉินหลิงเฟยทำหน้าบูดบึ้ง แล้วบ่นว่า “เมื่อกี้ฉันเรียกเธอตั้งหลายครั้งแล้วทำไมไม่ตอบ… นายรู้ไหมว่าฉันเป็นห่วงนายขนาดไหน ถ้าฉันต้องซื้อโทรศัพท์ใหม่เดือนนี้ฉันก็ไม่มีเงินกินข้าวแล้วนะ!”

หลี่อังเหลือบมองรูปร่างของเฉินหลิงเฟย

อืม…

เธอมีรูปร่างที่ดีมากเลย อาจจะเป็นเพราะแบบนั้นการเก็บโทรศัพท์ไว้ที่กระเป๋ากางเกงอาจทำให้โทรศัพท์ถูกกดทับจนไม่ได้ยินเสียง…

แน่นอนว่าหลี่อังจะไม่พูดเรื่องนี้ออกไป ไม่อย่างนั้นเขาคงจะถูกมองว่าเป็นเด็กที่หยาบคายแล้ว

“น้องครับ ขนมตังเมมิ้นท์ของหนูสิบกิโลกรัมกับอีกหนึ่งขีดครับ ส่วนที่เกินมาก็ถือว่าแถมให้แล้วกันครับ”

หลี่เซี่ยงตงยิ้มแล้วแพ็คขนมตังเมมิ้นท์สองถุงใหญ่แล้วยื่นให้เฉินหลิงเฟย เฉินหลิงเฟยก็ถือขนมตังเมมิ้นท์ไปอย่างมีความสุขแล้วก็เดินจากไป

“แย่แล้ว! ลืมขอช่องทางการติดต่อของผู้หญิงคนนั้น!”

หลี่เซี่ยงตงนึกอะไรขึ้นได้ แล้วก็ตบหน้าผากตัวเอง

“พ่อครับ พ่อพูดเมื่อกี้อีกรอบได้ไหมครับ?”

หลี่อังหรี่ตาลง แล้วเปิดเครื่องอัดเสียงในโทรศัพท์

เก็บหลักฐานไว้ แล้วค่อยไปเล่าให้จางหย่าเหวินฟัง!

“ไอ้เด็กแสบ! แกคิดอะไรอยู่!” หลี่เซี่ยงตงจ้องหลี่อัง “ฉันเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นชอบกินขนมตังเมมิ้นท์มาก ก็เลยอยากได้ลูกค้าประจำ ไม่อย่างนั้นแกจะทำขนมตังเมมิ้นท์เยอะ ๆ ไปขายใครล่ะ?”

ขณะที่หลี่เซี่ยงตงกับหลี่อังกำลังคุยกัน เสียงแตรจากรถบรรทุกก็ดังขึ้น

ไฟแดงหมดแล้วใช่ไหม?

หลี่เซี่ยงตงกำลังจะขยับรถ ก็มีหัวคนยื่นออกมาจากรถบรรทุก

“เจ้าของร้านครับ ขายอะไรเหรอ?”

คนขับรถบรรทุกมองรถสามล้อของหลี่เซี่ยงตง

“เป็นขนมตังเมมิ้นท์ใช่ไหมครับ? ผมขอหนึ่งกิโลครับ ผมต้องขับรถกลางคืนจะได้ทำให้ตื่นตัว!”

หลี่เซี่ยงตงและหลี่อังต่างก็อึ้งไป

มีลูกค้ามาซื้อถึงที่เลยเหรอ?

ดูท่าคืนนี้ขนมตังเมมิ้นท์จะขายดีแล้วนะ!

หลังจากที่แพ็คขนมตังเมมิ้นท์ให้คนขับรถบรรทุกไปแล้ว หลี่เซี่ยงตงก็ไม่ได้ขับรถไปทันที เขากำลังคิดอะไรบางอย่างอยู่

“พ่อครับ เราไปขายของที่อื่นกันดีกว่าไหมครับ? เผื่อจะมีลูกค้าที่ชอบขนมตังเมมิ้นท์เยอะ ๆ”

การทำธุรกิจต้องไหลไปตามกระแส ในเมื่อตอนนี้ขายดี ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร ก็ต้องใช้โอกาสนี้ทำเงินให้ได้เยอะ ๆ

ถ้าพรุ่งนี้ไปขายอีกครั้ง ก็อาจจะไม่ได้ขายดีขนาดนี้แล้ว

แต่ตามที่หลี่อังวิเคราะห์ การขายขนมตังเมมิ้นท์นอกถนนของกินอาจจะดีกว่าก็ได้

เพราะถนนของกินเต๋อเซิ่งส่วนใหญ่ขายอาหารปิ้งย่าง ลูกค้าก็มาเพื่อซื้ออาหารปิ้งย่าง พอเห็นขนมตังเมมิ้นท์ก็อาจจะมองข้ามไป

แต่บนถนนใหญ่ ลูกค้าก็มีความต้องการที่หลากหลายมากขึ้น และอาจจะเจอคนที่สนใจขนมตังเมมิ้นท์เยอะกว่า

“ก็ได้ งั้นเราไปขายสักหนึ่งหรือสองชั่วโมงแล้วกัน”

หลี่เซี่ยงตงพยักหน้า เขาอยากให้หลี่อังกลับไปพักผ่อนเร็ว ๆ แต่ถ้าทำงานอีกสักหนึ่งหรือสองชั่วโมงแล้วกลับบ้านเลยก็คงไม่เป็นไร

สองพ่อลูกตกลงกัน หลี่อังก็เขียนป้าย “ขนมตังเมมิ้นท์หลี่จี้” แล้วแขวนไว้บนรถสามล้อ

จากนั้นรถสามล้อของหลี่เซี่ยงตงก็ขับไปตามแสงไฟในยามค่ำคืน