บทที่ 91: ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า! คนสมัยนี้ไม่นอนกันเหรอ?

“ขนมตังเมมิ้นท์มาแล้วจ้า!” 

“ขนมตังเมมิ้นท์กินแล้วตื่นตัวแน่นอน!”

หลี่เซี่ยงตง ขับรถสามล้อไปรอบ ๆ บริเวณธุรกิจทางเหนือของเมืองหลวง และก็มีคนมาซื้อขนมตังเมมิ้นท์เยอะมาก!

ลูกค้าก็มีหลากหลายประเภท

มีคนที่เพิ่งเลิกงานแล้วอยากให้หายเมา… มีวัยรุ่นที่เพิ่งออกจากบาร์แล้วอยากไปสนุกกันต่อ… และยังมีนักศึกษาที่กำลังรีบทำการบ้านก่อนเปิดเทอมได้ยินเสียงขายขนมตังเมมิ้นท์แล้ววิ่งลงมาจากตึกเพื่อมาซื้อ…

ตอนกลางคืนเป็นเวลาที่ควรจะนอนหลับสบาย แต่คนซื้อขนมตังเมมิ้นท์กลับเยอะกว่าตอนกลางวันมาก

ก็ช่วยไม่ได้ ทุกวันนี้คนเรามีเรื่องให้เครียดเยอะมาก

ตอนกลางวันก็ต้องทำงานและเรียนหนังสือ พอตอนกลางคืนก็อยากจะใช้เวลาส่วนตัวให้เต็มที่ ดังนั้นทุกคนจึงไม่อยากนอนหลับไปง่าย ๆ

เมื่อขายขนมตังเมมิ้นท์ออกไปเรื่อย ๆ คนที่โต้รุ่งก็ได้รับประสบการณ์ที่ไม่คาดคิด…

บางคนก็เจอ “เรื่องที่น่าประหลาดใจ” ที่คาดไม่ถึงด้วย…

“ฮือ…”

ต้าหลิว ที่กำลังเมาถือถุงขนมตังเมมิ้นท์แล้วเดินกลับบ้านอย่างโซเซ

เมื่อเขาจะหยิบกุญแจออกมาเปิดประตู ประตูก็ “แปะ” เปิดออก

มีผู้หญิงผมสีเหลืองคนหนึ่งเห็นต้าหลิวก็ยิ้มให้

“พี่คะ พี่กลับมาแล้วเหรอ?”

โอ้โห!

คำว่า “พี่” ที่เธอเรียกทำให้ต้าหลิวรู้สึกดีมาก!

ตอนหนุ่ม ๆ ต้าหลิวก็เป็นคนทำงานหนัก จนถึงอายุสามสิบแปด เขาก็ได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บริหารระดับกลาง

ถึงแม้ว่างานจะยังคงเหนื่อย, มีงานเลี้ยงเยอะ, และไม่สามารถปฏิเสธงานเลี้ยงเหล้าได้ แต่เขาก็เริ่มมีเงินในกระเป๋าแล้ว เขาจึงเริ่มคิดเรื่องการแต่งงาน

เมื่อครึ่งปีก่อน ต้าหลิวไปดูตัวแล้วก็เจอผู้หญิงผมสีเหลืองคนนี้ หลี่เฉียน

หลี่เฉียนอายุอ่อนกว่าเขาถึงสิบห้าปี แต่เธอก็สวยและรู้วิธีเอาใจคนมาก!

คำว่า “พี่” ที่เธอเรียกทำให้ต้าหลิวรู้สึกมีความสุข

ช่วงนี้ต้าหลิวก็ตัดสินใจแล้วว่าจะแต่งงานกับหลี่เฉียน เพื่อที่จะให้พ่อกับแม่ของเขาได้มีหลานสักที!

“พี่คะ พี่ไปพักก่อนนะ เดี๋ยวหนูไปต้มน้ำล้างเท้าให้”

หลี่เฉียนช่วยต้าหลิวเข้าไปนั่งบนโซฟา แล้วก็เดินออกไป

เอวของเธอดูดีมาก!

ต้าหลิวนึกถึงคืนแต่งงานแล้วก็รู้สึกมีความสุข

ไม่ได้! ใจเย็นไว้!

การคิดแบบนี้มันแย่!

ต้าหลิวถอนหายใจออกมา “กินขนมตังเมมิ้นท์หน่อยดีกว่า จะได้หายร้อน…”

ต้าหลิวเปิดถุงพลาสติก แล้วหยิบขนมตังเมมิ้นท์ขึ้นมา แล้วก็กินเข้าไป

อืม?

ไม่มีรสชาติ?

หรือว่าสองพ่อลูกที่ขายขนมตังเมมิ้นท์หลอกเขา?

ถ้าต้าหลิวเจอสองคนนั้นแถวนี้อีก เขาจะด่าให้แน่ ๆ!

ต้าหลิวบ่นไปพลาง แล้วก็หยิบขนมตังเมมิ้นท์อีกชิ้นหนึ่งเข้าปาก… แล้วก็อีกชิ้นหนึ่ง…

ต้าหลิวไม่รู้เลยว่าการดื่มเหล้าเยอะ ๆ จะทำให้การรับรู้รสชาติแย่ลง…

แต่ความสามารถของขนมตังเมมิ้นท์ก็ไม่ได้หายไป

ความเย็นที่แรงมากของขนมตังเมมิ้นท์สามชิ้นก็ทำให้ความมึนเมาหายไปทันที

“ซี๊ด…”

ต้าหลิวตัวแข็งทื่ออยู่บนโซฟา รองเท้าก็หลุดไปข้างหนึ่ง และเกือบจะตายไปเลย!

การรับรู้ของเขากลับมาแล้ว รู้สึกชัดเจนขึ้นมาทันที

ขนมตังเมมิ้นท์สามชิ้นทำให้เขาหายเมา!

ต้าหลิวรู้สึกประหลาดใจ…

ไม่คิดเลยว่าขนมตังเมมิ้นท์จะมีคุณสมบัติแบบนี้!

พรุ่งนี้เขาต้องไปแนะนำขนมตังเมมิ้นท์นี้ให้เพื่อน ๆ ฟัง!

ของนี่มันคือของวิเศษที่ต้องมีสำหรับงานเลี้ยง!

“แปะ ๆ ๆ…”

เสียงฝีเท้าดังขึ้น หลี่เฉียนถืออ่างน้ำมาล้างเท้า

ต้าหลิวกำลังจะลุกขึ้นแล้วพูดคุยกับหลี่เฉียน แต่เขาก็เห็นหลี่เฉียนฮึดฮัด แล้วบ่นว่า “ไอ้แก่ขี้เมาคนนี้… เป็นคนไร้ประโยชน์ นอนเป็นหมูตายอยู่บนโซฟา… แฟนของฉันเก่งกว่าเขาเยอะ!”

“หา?”

ต้าหลิวรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า

หลี่เฉียนเคยเชื่อฟังเขามาตลอด แต่ทำไมวันนี้ถึงได้พูดแบบนี้?

ไอ้แก่ขี้เมาคืออะไร เขาอายุสามสิบแปดแล้ว… ก็ไม่แก่ขนาดนั้นนี่?

เดี๋ยวก่อน! ไม่ใช่เรื่องนั้น…

แฟนคืออะไร!

ด้วยความตกใจ ต้าหลิวก็รีบหลับตาลงแล้วแสร้งทำเป็นหลับ

หลี่เฉียนเดินมาหาต้าหลิว แล้วก็เห็นต้าหลิวเริ่มกรน เธอก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

ไอ้ขี้เมาคนนี้นอนหลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้นเธอคงต้องต้มน้ำล้างเท้าให้เขาจริง ๆ แล้ว!

หลี่เฉียนนั่งลงบนเก้าอี้ที่อยู่ข้าง ๆ ต้าหลิว แล้วจ้องมองต้าหลิวอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็หันไปพูดกับอากาศว่า “ไม่ต้องหลบแล้ว ไอ้แก่คนนี้นอนหลับไปแล้ว”

สิบวินาทีต่อมา มีชายหนุ่มผมหยิกคนหนึ่งสวมแว่นตาเดินออกมาจากห้องนอน

“ฉันว่าหลี่เฉียนครับ เธอจะยุ่งกับไอ้แก่คนนี้ไปนานแค่ไหน?”

ชายหนุ่มสูบบุหรี่ไฟฟ้าอย่างรุนแรง แล้วก็ดูถูกต้าหลิว

“ไม่นานหรอก พอแต่งงานแล้วก็หย่า แล้วก็เอาทรัพย์สินของเขาไป ตอนนี้ก็เป็นแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?” หลี่เฉียนกลอกตาไปมา แล้วกระซิบกับชายหนุ่ม “ใช่แล้ว ให้ฉันโชว์เซอร์ไพรส์ที่ฉันเตรียมไว้ให้แก…”

พูดไปแล้ว หลี่เฉียนก็ดึงขอบกางเกงของเธอออก เผยให้เห็นรอยสักรูปผีเสื้อที่สวยงามที่ใต้ท้องของเธอ

“ดีมาก! สุดยอดมาก!” ชายหนุ่มตาเป็นประกาย แล้วกำลังจะเข้าไปหาหลี่เฉียน

“อย่าเพิ่ง! เขายังนอนอยู่นี่!” หลี่เฉียนบ่น แต่การกระทำของเธอก็ดูเหมือนว่ายินยอม

ยังไงต้าหลิวก็หลับไปแล้ว เขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้น

“พอแล้ว!”

ต้าหลิวทนไม่ไหวแล้ว ก็กระโดดขึ้นมา

เมื่อเห็นต้าหลิวที่ควรจะหลับไปแล้วจู่ ๆ ก็ลุกขึ้นมา หลี่เฉียนและชายหนุ่มก็ตกใจไปเลย

“โอเคครับพี่ ผมจะอธิบายให้ฟังนะครับว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิด…” ชายหนุ่มกลืนน้ำลาย แล้วก็หาโอกาสที่จะวิ่งหนีไป

แต่เขาไม่ได้สังเกตเห็นอ่างน้ำที่หลี่เฉียนวางไว้ ต้าหลิวก็เตะอ่างน้ำจนน้ำร้อนหกใส่หลี่เฉียน ทำให้เธอร้องเสียงดังด้วยความเจ็บปวด

เมื่อเห็นเรื่องวุ่นวายตรงหน้า ต้าหลิวก็ทำหน้าเย็นชา

“เมื่อกี้ฉันอัดเสียงและวิดีโอไว้หมดแล้ว เดี๋ยวฉันจะหาทนายมาจัดการเรื่องนี้ ผมจะฟ้องคุณข้อหาฉ้อโกง…”

สิบนาทีต่อมา ชายหนุ่มกับหลี่เฉียนก็เดินออกจากบ้านของต้าหลิวไปอย่างอับอาย

ต้าหลิวพิงโซฟาอยู่ รู้สึกสับสนไปหมด

ไม่คิดเลยว่าพออายุขนาดนี้แล้วเป็นผู้บริหาร เขาก็จะมาถูกหลอกได้ง่าย ๆ…

หลี่เฉียนเรียกเขาว่า “พี่” อย่างไพเราะ ทำให้เขาไม่ได้สนใจว่าหลี่เฉียนกำลังคิดอะไรไม่ดี

ถ้าหลี่เฉียนรังเกียจที่เขาแก่ เธอก็ควรจะเลือกไม่คบกับเขา การทำแบบนี้เพื่อที่จะหย่าและแบ่งทรัพย์สินนั้นเหมือนกับการขโมย!

ดูเหมือนว่าการแต่งงานก็ไม่ควรสนใจแค่รูปร่างหน้าตาและอายุ ควรจะหาคนที่รักเราจริง ๆ ถึงจะมีความสุข ผู้หญิงก็เช่นกัน

แต่… การที่ต้าหลิวได้รู้ความจริงของหลี่เฉียนก่อนแต่งงานก็ถือว่าเป็นเรื่องดีแล้ว

อย่างน้อยเขาก็สามารถหลีกเลี่ยงการสูญเสียทรัพย์สินหลังแต่งงานได้

“ว่าไปแล้วก็ต้องขอบคุณขนมตังเมมิ้นท์…”

ต้าหลิวหัวเราะอย่างขมขื่น แล้วก็หยิบขนมตังเมมิ้นท์ขึ้นมากินอีกชิ้นหนึ่ง

“ซี๊ด…”

วินาทีต่อมา ต้าหลิวก็ตัวสั่นอีกครั้งบนโซฟา