บทที่ 92: ไอ้เด็กแสบนี่ ขายของจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม?

“อะชิ!”

บนรถสามล้อ หลี่อัง จามออกมา

คงจะมีคนกำลังพูดถึงขนมตังเมมิ้นท์ของหลี่อังแน่ ๆ…

“ไอ้เด็กแสบ กลางคืนต้นฤดูใบไม้ผลิก็หนาวมากแล้ว ทำไมแกถึงไม่ยอมใส่เสื้อกันหนาวตัวใหญ่!”

หลี่เซี่ยงตง เหลือบมองหลี่อังที่ใส่แค่เสื้อกันหนาว แล้วก็บ่นออกมา

ไม่ใช่ว่าหลี่อังไม่กลัวหนาว แต่เขาไม่อยากใส่เสื้อกันหนาวสำหรับเด็กที่มีรูปกระต่าย

หลี่อังควานหาอะไรบางอย่างที่เบาะหลังของรถสามล้อ แล้วก็หยิบเสื้อกันหนาวทหารที่เคยใส่ตอนตั้งแผงขายของกับลู่เถาและหลิวอวี่เวยขึ้นมาห่มไว้

ตอนแรกหลี่เซี่ยงตงและหลี่อังตกลงกันว่าจะขายของแค่ชั่วโมงเดียวแล้วกลับบ้าน

แต่หลังจากนั้นยอดขายของขนมตังเมมิ้นท์ก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ คนที่มาซื้อขนมตังเมมิ้นท์ก็มาต่อแถวกันเยอะมากจนรถสามล้อไปไหนไม่ได้

และหลี่อังก็ยืนยันที่จะขายของต่อจนถึงเกือบเที่ยงคืน

แต่ผลลัพธ์ที่ได้ก็คุ้มค่า

ขนมตังเมมิ้นท์ขายไปแล้วเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ เหลืออยู่แค่ครึ่งลัง ซึ่งเป็นปริมาณที่หลี่อังและหลี่เซี่ยงตงสามารถกินกันเองได้

พอถึงเที่ยงคืน คนที่อยู่บนถนนก็เริ่มน้อยลง

สองพ่อลูกก็เลยตัดสินใจที่จะรีบกลับบ้านไปพักผ่อน

หลี่เซี่ยงตงบิดรถสามล้อ ลมเย็น ๆ ในช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิก็พัดเข้าที่หน้าของหลี่อัง ทำให้ผมของเขาปลิวไปมา

แต่หลี่อังก็รู้สึกว่าความง่วงกำลังมา เปลือกตาของเขาก็เริ่มปิดลง…

ช่วยไม่ได้จริง ๆ ช่วงสองสามวันที่ผ่านมาเขาเหนื่อยเกินไปแล้ว…

ขณะที่หลี่อังกำลังจะหลับไป หลี่เซี่ยงตงก็ขับรถมาถึงหน้าบ้านพอดี

บ้านของหลี่อังเป็นตึกเก่า ๆ ที่มีคนทำงานและคนแก่อยู่เยอะมาก

ตอนเที่ยงคืน ทุกบ้านก็ปิดไฟกันหมด ทำให้บริเวณนั้นดูมืดมนไปหมด

สองพ่อลูกกำลังจะลงจากรถเพื่อขนของ แต่หลี่อังก็เหลือบไปเห็นว่ามีแผงขายขนมเครปตั้งอยู่ที่หน้าทางเข้าตึก…

คนทั่วไปอาจจะไม่ได้คิดอะไรมากนัก เพราะคนขายขนมเครปมีเยอะมาก เดินออกไปซื้อบุหรี่ก็อาจจะเจอหนึ่งหรือสองร้าน…

แต่สำหรับ “คนขายของข้างทางมืออาชีพ” อย่างหลี่อังแล้ว เขารู้สึกว่าแผงขายขนมเครปนี้แปลก ๆ…

มันแปลกมาก!

การขายของกินก็ต้องไปที่ที่มีคนเยอะ ๆ ทำไมถึงมาขายที่นี่?

ถึงแม้ว่าจะมีร้านอาหารเล็ก ๆ ที่ขายของให้คนในชุมชน แต่พวกเขาก็จะปิดร้านตอนกลางคืน ทำไมถึงมีคนมาตั้งแผงขายของจนดึกดื่นขนาดนี้?

มันเป็นคนบ้าหรือเปล่า?

“เอ๊ะ… ทำไมในชุมชนของเราถึงมีคนขายขนมเครปเพิ่มมา?”

หลี่เซี่ยงตงก็เหลือบมองแผงขายขนมเครป แล้วก็รู้สึกแปลกใจ เขาไม่เคยเห็นคนนี้มาตั้งแผงขายของที่นี่มาก่อน

แต่ทุกวันนี้ทุกคนก็พยายามหาเงินเพิ่ม การที่คนในชุมชนทำอาชีพเสริมด้วยการขายขนมเครปก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

หลี่เซี่ยงตงมองแวบเดียว แล้วก็หันไปเก็บของบนรถสามล้อ

หลี่อังหาวไปหนึ่งครั้ง และกำลังจะหันหน้าไปทางอื่น แต่แล้วเขาก็เห็นข้อความในใจของเจ้าของแผงขายขนมเครป

[ซี๊ด… กลางคืนนี่มันหนาวจัง…] 

[ฉันเฝ้าอยู่ที่นี่มาทั้งวันแล้ว… ฉันยืนไม่ไหวแล้ว…] 

[เหนื่อยมากเลย รู้สึกเหมือนมองเห็นภาพซ้อนเลย…] 

[ลูกอมกาแฟในกระเป๋าฉันก็ใกล้จะหมดแล้ว แต่มันก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย ฉันก็ยังคงง่วงอยู่ดี…] 

[อยากได้อะไรที่ช่วยให้ตื่นตัวหน่อย…]

ในเวลาเดียวกัน ข้อความภารกิจย่อยก็เด้งขึ้นมา

[ภารกิจย่อย: ทำให้ตื่นตัว] 

[ขอให้ขายของกินที่สามารถทำให้ตื่นตัวได้หนึ่งจานให้กับเจ้าของแผงขนมเครปที่เหนื่อยล้า] 

[เวลาทำภารกิจ: 1 ชั่วโมง] 

[รางวัลภารกิจ: การนอนคุณภาพทองคำ] 

[เมื่อปลดล็อกการนอนคุณภาพทองคำแล้ว คุณภาพการนอนของโฮสต์จะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด และร่างกายและพลังงานจะฟื้นตัวเร็วขึ้นสองเท่า] 

[โฮสต์จะรับภารกิจนี้หรือไม่?]

หลี่อังอยากจะบ่นว่าระบบนี่มัน…

ระบบสามารถแบ่งคุณภาพได้ทุกอย่างเลยใช่ไหม?

แม้แต่การนอนก็ยังแบ่งคุณภาพได้?

แต่รางวัลภารกิจก็น่าสนใจนะ

หลี่อังยังเป็นเด็ก ถ้าเขาอยากนอน เขาก็สามารถนอนได้ถึงสิบชั่วโมงรวด

ถ้าเขาปลดล็อกการนอนคุณภาพทองคำแล้ว เขาอาจจะนอนแค่สี่ถึงห้าชั่วโมงก็พอแล้ว

แน่นอนว่าหลี่อังไม่ได้สนใจระยะเวลาในการนอนมากเท่าไหร่ แต่เขาสนใจคุณสมบัติที่ร่างกายและพลังงานจะฟื้นตัวเร็วขึ้นสองเท่า

ถ้าทำงานหนักเกินไป การนอนหลับตามปกติก็ไม่สามารถฟื้นฟูร่างกายได้ ตื่นขึ้นมาก็จะยังคงปวดเมื่อยกล้ามเนื้อและรู้สึกปวดหัว…

ถ้ามีการนอนคุณภาพทองคำ ปัญหานี้ก็จะหายไป

ยิ่งไปกว่านั้น ของนี้ยังเป็นคุณสมบัติถาวร พอเขาโตขึ้นแล้วก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการนอนไม่หลับ

ต้องรับภารกิจนี้!

“ระบบ ยืนยันที่จะรับภารกิจ”

เมื่อหลี่อังคิดในใจ เขาก็ได้รับภารกิจย่อยสำเร็จ

“ไอ้เด็กแสบ มองคนขายขนมเครปทำไม?”

หลี่เซี่ยงตงตบไหล่หลี่อัง แล้วบอกให้หลี่อังช่วยขนกล่องโฟมที่ใส่ขนมตังเมมิ้นท์ที่เหลือขึ้นไป

แต่หลี่อังกลับส่ายหน้า “พ่อครับ ผมขอทำธุรกิจสุดท้ายก่อนแล้วค่อยขึ้นไป”

พูดไปแล้ว หลี่อังก็ถือกล่องโฟมที่ใส่ขนมตังเมมิ้นท์เดินไปที่แผงขายขนมเครป…

ไอ้เด็กนี่… ขายของจนเสียสติไปแล้วใช่ไหม?

การที่คนขายขนมเครปทำเงินได้ แล้วคุณเอาของของคุณไปให้เขาซื้อ มันไม่ใช่การหาเรื่องเหรอ?

หลี่เซี่ยงตงกลัวว่าหลี่อังจะถูกทำร้าย เลยรีบเดินตามไป

เมื่อเห็นหลี่อังเข้ามาใกล้ ชายหนุ่มขายขนมเครปก็ตกใจและกังวล แต่เขาก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

“น้องครับ มีอะไรหรือเปล่า?”

ชายหนุ่มขายขนมเครปฝืนยิ้มออกมา

“คุณทำงานดึก ๆ แบบนี้เหนื่อยไหมครับ? เอาขนมตังเมมิ้นท์ไปชิ้นหนึ่งจะได้รู้สึกสดชื่นขึ้น…”

หลี่อังเปิดเรื่องตรง ๆ แล้วก็มองชายหนุ่มขายขนมเครปด้วยสายตาที่ไร้เดียงสา

“นี่…”

ชายหนุ่มพูดไม่ออกแล้ว

“ผมไม่ซื้อหรอกครับน้องครับ รีบกลับบ้านไปนอนเถอะครับ ดึกแล้วอันตราย”

ชายหนุ่มส่ายหน้า

หลี่เซี่ยงตงก็เดินมาโอบไหล่หลี่อังไว้ แล้วยิ้มอย่างขอโทษให้กับชายหนุ่ม “ขอโทษนะครับ ลูกชายของผมขายของจนเสียสติไปแล้ว…”

“ผมรู้ว่าคุณง่วงครับ เชื่อผมสิ! ขนมตังเมมิ้นท์ของผมจะช่วยให้คุณตื่นตัวแน่นอน!” หลี่อังพูดต่อ

ช่วยไม่ได้…

ภารกิจของระบบน่าสนใจมาก หลี่อังก็เลยไม่อยากจะกลับบ้าน

“นี่…”

ชายหนุ่มพูดไม่ออก ในขณะนั้นเอง หูฟังบลูทูธที่หูข้างซ้ายของเขาก็สว่างขึ้น มีสายเข้า

ชายหนุ่มขายขนมเครปอึ้งไปครู่หนึ่ง แล้วก็ชี้ไปที่หูฟัง “เดี๋ยวนะครับ ผมขอตอบข้อความไลน์ก่อน…”

เมื่อรับสายแล้ว ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากอีกฝั่งหนึ่ง

“เจิ้งเล่ย! นายทำอะไรอยู่…” 

“ฉันให้แกมาตั้งแผงขายขนมเครปเพื่อเป็นฉากบังหน้า แล้วทำไมแกถึงได้ขายขนมเครปจริง ๆ ล่ะ?” 

“รีบหาทางทำให้คนที่ไม่เกี่ยวข้องออกจากที่นี่โดยไม่เผยตัวตนของแกซะ!”

เจิ้งเล่ยรู้สึกกระตุกตาเล็กน้อย แล้วก็พิมพ์ตอบกลับ

“หัวหน้าเกาครับ ไม่ใช่ผมขายขนมเครป แต่เด็กคนนี้มาขายขนมตังเมมิ้นท์ให้ผม…”

“หา?” อีกฝั่งหนึ่งที่ถูกเรียกว่าหัวหน้าเกาก็อึ้งไป

ทุกวันนี้เด็ก ๆ ก็ทำตัวแบบนี้แล้วเหรอ?

ตั้งแผงขายของอยู่ แล้วก็มาขายของตัวเองถึงหน้าแผงของคนอื่น?

นี่มันเกินไปแล้ว!

หลังจากเงียบไปพักใหญ่ หัวหน้าเกาก็ตอบกลับ “ในเมื่อเขาขายให้แก ก็ซื้อไปเถอะ ถ้าเขาขายขนมตังเมมิ้นท์หมดแล้วก็จะไปเอง ทุกอย่างก็จะเรียบร้อย…” 

“จำไว้ให้ดีนะ ถึงแม้จะเจอกับคนธรรมดา ก็อย่าลดการระมัดระวังไป เพราะอาชญากรอาจจะกำลังแอบดูอยู่!”

 “แค่นี้แหละ จบ…”

พูดจบ หัวหน้าเกาก็วางสายไป

เฮ้อ…

เจิ้งเล่ยรู้สึกพูดไม่ออกแล้ว ดูท่าแล้วเขาต้องซื้อขนมตังเมมิ้นท์นี้แน่นอน!

ตามที่เสียงในหูฟังบอก ความจริงแล้วเจิ้งเล่ยเป็นตำรวจ

การที่เขามาตั้งแผงขายขนมเครปที่นี่ ก็เพื่อแอบจับตาดูผู้ต้องสงสัย และเตรียมพร้อมสำหรับการจับกุม

แต่เขาไม่คิดเลยว่าจะมาเจอเด็กแสบอย่างหลี่อัง!