บทที่ 93: หลี่เซี่ยงตงปวดหัวแล้ว! ขนมเครปคุณภาพสีเทา!

สามวันก่อน เมืองหลวงเกิดคดีโจรกรรมครั้งใหญ่

อาชญากรคนหนึ่งบุกเข้าไปในร้านเพชรเพียงคนเดียว และขโมยเครื่องประดับมูลค่ากว่าสองล้านหยวนไปจนหมด

ระหว่างการโจรกรรม อาชญากรทำอย่างใจเย็นและรวดเร็ว โดยไม่มีผู้สมรู้ร่วมคิดเลย เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นคนที่ชำนาญการโจรกรรมเป็นอย่างดี

จากการสืบสวน ตำรวจเมืองหลวงได้คาดว่าอาชญากรได้ซ่อนตัวอยู่ในชุมชนนี้ เพื่อรอให้เรื่องเงียบแล้วนำของไปขาย…

ดังนั้น ตำรวจเมืองหลวงจึงได้ส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจกว่าห้าสิบคนเข้ามาในชุมชน เพื่อที่จะจับกุมอาชญากรโดยไม่ให้ผู้อยู่อาศัยรู้ตัว

แต่ใครจะรู้ว่ามีเด็กแสบอย่างหลี่อังเข้ามา และพูดคุยกับตำรวจนอกเครื่องแบบในชุมชน

การกระทำนี้ก็เหมือนกับการทำลายแผนทั้งหมด เจิ้งเล่ยที่เป็นตำรวจนอกเครื่องแบบก็ทำได้แค่ทำตามที่เด็กคนนั้นต้องการไปก่อน แล้วก็ซื้อขนมตังเมมิ้นท์สองชิ้น

เพราะขนมตังเมมิ้นท์สองชิ้นนี้อาจจะตัดสินได้ว่าภารกิจจะสำเร็จหรือไม่!

“ถ้าอย่างนั้นผมขอซื้อขนมตังเมมิ้นท์สองชิ้นแล้วกันครับ…”

เจิ้งเล่ยไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว

ถ้าไม่ซื้อขนมตังเมมิ้นท์ เด็กอย่างหลี่อังก็คงไม่ยอมกลับไป

“ได้เลย!”

หลี่อังยิ้มแล้วแพ็คขนมตังเมมิ้นท์สองชิ้นใส่ถุงพลาสติก แล้วยื่นให้เจิ้งเล่ย

เจิ้งเล่ยก็ผูกถุงพลาสติกไว้ที่แฮนด์รถขายขนม แล้วก็โบกมือให้หลี่อังกลับไป

แต่หลี่เซี่ยงตงก็เดินมา แล้วก็พูดกับเจิ้งเล่ย “น้องครับ ขอขนมเครปหนึ่งชิ้นได้ไหมครับ?”

หา?

เจิ้งเล่ยอึ้งไป

ไม่คิดเลยว่าจะจัดการกับเด็กแสบคนเล็กไปแล้ว แต่คนแก่ก็มาอีกแล้ว

ซื้อขนมเครปทำไม?

นายก็ขายของกินไม่ใช่เหรอ แล้วจะมาซื้อขนมเครปของฉันทำไม?

เจิ้งเล่ยที่เป็นตำรวจและต้องจัดการกับอาชญากรชั่วร้ายตลอดเวลา ไม่ได้เข้าใจความคิดที่เรียบง่ายของคนขายของข้างทาง

ในความคิดของหลี่เซี่ยงตง ในเมื่อลูกชายของเขาเอาขนมตังเมมิ้นท์ไปขายให้เขาแล้ว เขาก็ต้องตอบแทนด้วยการซื้อขนมเครปของเขาบ้าง ซึ่งเป็นการแลกเปลี่ยนที่เท่าเทียมกัน

“เอ่อ… ขอโทษนะครับ ขนมเครปหมดแล้วครับ”

เจิ้งเล่ยไอเบา ๆ แล้วพยายามปฏิเสธ

“หมดแล้วเหรอ?” หลี่เซี่ยงตงขมวดคิ้ว แล้วชี้ไปที่วัตถุดิบที่แผงของเจิ้งเล่ย “ของพวกนี้ก็ยังอยู่ครบไม่ใช่เหรอ? ผมก็เคยขายขนมเครป ผมรู้ว่าต้องทำยังไง น้องไม่ต้องเกรงใจหรอกครับ”

“เอ่อ… ผมหมายถึงผักกาดหอมหมดแล้วครับ”

“เฮ้!” หลี่เซี่ยงตงตบต้นขาตัวเอง “ผมไม่กินผักกาดหอมครับ ทำให้ผมเลย!”

“นี่…” เจิ้งเล่ยยังคงพยายามคิดหาเหตุผลที่จะปฏิเสธ แต่แล้วหูฟังบลูทูธของเขาก็สว่างขึ้น

หัวหน้าเกาโทรมาอีกแล้ว

“ไม่ใช่… เสี่ยวเจิ้ง นายเกิดอะไรขึ้น?” 

“ทำไมคนพวกนั้นยังไม่ไป? ฉันไม่ได้บอกนายแล้วเหรอว่าถ้าเด็กคนนั้นจะขายขนมตังเมมิ้นท์ให้ ก็ซื้อไปเลยก็จบแล้วนี่?” 

“ถ้าเสียดายเงิน เดี๋ยวตำรวจจะคืนเงินให้นายเอง นี่ถือเป็นค่าใช้จ่ายในการทำภารกิจ…”

เจิ้งเล่ยกัดฟัน แล้วก็พิมพ์ตอบกลับ “หัวหน้าเกาครับ ท่านเข้าใจผิดแล้ว ผมซื้อขนมตังเมมิ้นท์แล้ว แต่พวกเขาก็จะซื้อขนมเครปของผมต่อ…”

หัวหน้าเกาก็พูดไม่ออก “ในเมื่อพวกเขาจะซื้อ ก็ขายไปเถอะ… ยังไงแกก็ฝึกทำขนมเครปมาแล้วนี่”

ถึงแม้เจิ้งเล่ยจะมาตั้งแผงขายขนมเครปเพื่อแอบจับตาดูผู้ต้องสงสัย แต่ก็ต้องเตรียมตัวถ้ามีคนมาซื้อของจริง ๆ

ตอนนี้ก็ถึงเวลาแล้ว เจิ้งเล่ยเคยได้รับการฝึกพิเศษ “เรียนทำขนมเครปในสามนาที” ในช่วงเช้า

เจิ้งเล่ยถอนหายใจในใจ

เป็นตำรวจที่ดีต้องทำขนมเครปเป็นด้วยเหรอ?

เขาปิดเสียงการโทร แล้วก็พยักหน้าให้หลี่เซี่ยงตง แล้วก็เริ่มทำขนมเครป

แต่…

ฝีมือการทำขนมเครปของเจิ้งเล่ยมันน่าอับอายจริง ๆ

ไม่เพียงแต่แป้งไม่กลม แต่ตอนตอกไข่ ไข่ก็แตกออกมาอีก แผ่นกรอบที่ควรจะกรอบก็ไม่กรอบเพราะเก็บรักษาไม่ดี…

พอทำขนมเครปเสร็จแล้วถึงขั้นตอนทาซอส เจิ้งเล่ยก็ทาซอสไม่เป็น ทำให้ขนมเครปสีดำไปหมด

[ขนมเครป] 

[ผู้ปรุง: เจิ้งเล่ย] 

[คุณภาพ: สีเทาแย่] 

[ขนมเครปนี้วัตถุดิบดี แต่เทคนิคการทำแย่มาก รสชาติยังสู้มือใหม่หัดทำไม่ได้เลย]

เมื่อขนมเครปเสร็จแล้ว เนตรเทพอารหารของหลี่อังก็เปิดใช้งาน

หลี่อังเหลือบมองหลี่เซี่ยงตง

โดยปกติแล้วอาหารคุณภาพสีเทาคือวัตถุดิบที่เสียแล้ว แต่เจิ้งเล่ยนี่เก่งจริง ๆ ที่ใช้วัตถุดิบดี ๆ มาทำออกมาได้แบบนี้…

พ่อของเขาได้กินของอร่อยแล้ว!

เจิ้งเล่ยยื่นขนมเครปให้หลี่เซี่ยงตง แล้วหลี่เซี่ยงตงก็ปวดหัวไปหมด

ให้ตายเถอะ!

ของแบบนี้เรียกว่าขนมเครปได้เหรอ?

ก่อนที่จะมาขายของ ทำไมไม่ไปเรียนทำขนมเครปบ้าง? อย่างน้อยก็ไปหาดูในอินเทอร์เน็ตก็ได้!

ในเวลาเดียวกัน เจิ้งเล่ยก็รู้สึกกังวลมาก

ขอแค่เขากินได้ก็พอแล้ว อย่าให้เขาต้องทำอีกเลย!

เขาไม่เก่งเรื่องทำอาหาร!

หลี่เซี่ยงตงและเจิ้งเล่ยต่างก็บ่นในใจ แต่ก็ฝืนยิ้มออกมา เพื่อที่จะรักษาสภาพบรรยากาศไว้

“เท่าไหร่ครับ ผมจะสแกนจ่าย” หลี่เซี่ยงตงถาม

“ยี่สิบ” เจิ้งเล่ยตอบไปแบบสุ่ม ๆ

หลี่เซี่ยงตงก็ทำสีหน้าเคร่งขรึม แล้วก็สแกนจ่ายเงิน พร้อมทั้งกัดขนมเครปไปคำหนึ่ง

“อืม! อร่อย!”

หลี่เซี่ยงตงชูนิ้วโป้งให้เจิ้งเล่ย

ในที่สุดหลี่เซี่ยงตงกับหลี่อังก็จากไป เจิ้งเล่ยก็รู้สึกโล่งใจ

พอผ่อนคลายแล้ว เปลือกตาของเขาก็เริ่มปิดลง

พูดตามความจริงแล้วถึงแม้หลี่เซี่ยงตงกับหลี่อังเพิ่งจะจากไป แต่เขาก็คิดถึงสองคนนั้นแล้ว

นี่ไม่ใช่เพราะเขามีความรู้สึกที่ดีอะไร แต่ภารกิจแอบจับตาดูผู้ต้องสงสัยนี้มันน่าเบื่อมาก…

พูดตามตรงแล้ว ถึงแม้ตำรวจจะเตรียมพร้อม แต่ก็ไม่มั่นใจว่าอาชญากรจะปรากฏตัวขึ้นมา

เจิ้งเล่ยหรี่ตาลง แล้วก็ลืมตาขึ้นมาทันที…

ไม่ได้! ถ้าเผลอไปอีกนิดเดียวก็คงจะหลับไปแล้ว!

เจิ้งเล่ยรู้สึกหงุดหงิด แล้วก็เห็นขนมตังเมมิ้นท์ที่แขวนอยู่บนรถขายขนม

เอามากินสักชิ้นดีไหม?

ยังไงก็ซื้อมาแล้วนี่…

เจิ้งเล่ยหยิบถุงพลาสติกออกมา แล้วก็ใส่ขนมตังเมมิ้นท์เข้าปาก

ทันใดนั้น ดวงตาของเจิ้งเล่ยก็เบิกกว้าง

ขนมตังเมมิ้นท์นี้มันแรงมาก!

เจิ้งเล่ยรู้สึกเหมือนกระโดดลงไปในน้ำแข็ง ร่างกายที่ง่วงของเขาก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาทันที!

แน่นอนว่าขนมตังเมมิ้นท์ให้ความรู้สึกที่เย็นและสดชื่น แต่ก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกไม่สบายเลย แถมรสชาติที่ตามมาก็หวานและหอมด้วย ทำให้เขาอยากกินอีก…

เจิ้งเล่ยคลำหาขนมตังเมมิ้นท์ที่เหลือ แล้วก็ใส่เข้าปากไปหมดเลย… เขารู้สึกเสียใจที่ไม่ได้ซื้อขนมตังเมมิ้นท์มาเยอะ ๆ

ขณะที่เจิ้งเล่ยกำลังเพลิดเพลินกับรสชาติของขนมตังเมมิ้นท์ จู่ ๆ ก็มีเงาหนึ่งเดินออกมาจากมุมมืด

เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ใส่ถุงน่องตาข่ายและเสื้อสีแดงที่เห็นหน้าท้อง…

ดูท่าทางแล้วเป็นผู้หญิงที่กล้าแต่งตัวและเซ็กซี่มาก