บทที่ 79 ความห่วงใยของผู้เป็นบิดา

พิธีลงนามความร่วมมือเชิงยุทธศาสตร์ระหว่างหลงเถิงกรุ๊ปกับดิจิทัลแวลลีย์กำลังจะมาถึง กู้ ฮั่นตงได้นำทีมมายังเมืองเจียงโจวด้วยตนเองเพื่อเจรจารายละเอียดขั้นสุดท้าย

นักธุรกิจเก่าแก่ที่คลุกคลีในโลกธุรกิจมาหลายสิบปีผู้นี้ การมาเยือนครั้งนี้ นอกจากเรื่องงานแล้ว ยังแฝงไว้ด้วยความตั้งใจส่วนตัวของผู้เป็นพ่อ

หลินเฟิงเดินทางไปพร้อมกับกู้ ฮั่นตงเพื่อเยี่ยมชมฐานสาธิตการผลิตอัจฉริยะที่สร้างเสร็จใหม่ล่าสุดของดิจิทัลแวลลีย์

ตลอดทาง กู้ ฮั่นตงทำราวกับตั้งใจฟังการบรรยายทางเทคนิค แต่หางตาก็ยังคงสังเกตปฏิกิริยาระหว่างหลินเฟิงกับลูกสาวของตนเองอยู่เสมอ

“ท่านผู้อำนวยการหลิน ข้อมูลประสิทธิภาพของระบบคัดแยกอัจฉริยะนี้ช่างน่าทึ่งจริงๆ ครับ” กู้ ฮั่นตงชี้ไปยังอุปกรณ์ที่กำลังทำงานอยู่

หลินเฟิงกำลังจะตอบ แต่กู้ ชิงอิ๋งก็กล่าวแทรกขึ้นมาอย่างเป็นธรรมชาติ “คุณพ่อคะ ระบบชุดนี้เข้ากันได้ดีกับศูนย์โลจิสติกส์ที่เรากำลังปรับปรุงค่ะ ฉันได้ให้ทีมเทคนิคเตรียมแผนการเชื่อมต่อไว้แล้วค่ะ”

กู้ ฮั่นตงสังเกตเห็นว่าขณะที่ลูกสาวพูด สายตาของเธอก็เผลอชำเลืองมองหลินเฟิง ราวกับต้องการการยอมรับ

แต่หลินเฟิงเพียงแค่พยักหน้าอย่างเป็นทางการ “คุณกู้มีความสามารถในการปฏิบัติงานที่แข็งแกร่งมากครับ”

ความจงใจแสดงความห่างเหินนี้ทำให้กู้ ฮั่นตงขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลังจากการประชุมในช่วงบ่ายสิ้นสุดลง กู้ ฮั่นตงหาข้ออ้างส่งคนอื่นออกไป แล้วเชิญหลินเฟิงมานั่งพักที่ห้องน้ำชาในอุทยานเพียงลำพัง

“ท่านผู้อำนวยการหลิน ได้ยินมาว่าช่วงนี้ท่านเหนื่อยมากนะครับ” กู้ ฮั่นตงชงชาด้วยตนเอง “ลูกสาวผมคงจะสร้างความเดือดร้อนให้ท่านไม่น้อยเลยใช่ไหม”

หลินเฟิงตอบอย่างระมัดระวัง “คุณกู้มีความสามารถโดดเด่นครับ ช่วยพวกเราไว้ได้มาก”

กู้ ฮั่นตงยิ้ม คำพูดก็เปลี่ยนทิศทาง “ผมทำธุรกิจมาหลายสิบปี สิ่งที่ถนัดที่สุดคือการดูคน ท่านผู้อำนวยการหลินเป็นบุคลากรที่หาได้ยาก บางครั้งก็สุขุมระมัดระวังเกินไปหน่อย”

มือที่หลินเฟิงใช้ถือถ้วยชาชะงักไปเล็กน้อย “ท่านประธานกู้พูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไรครับ”

“ลูกสาวผมคนนั้น ตั้งแต่เด็กก็เป็นคนมุ่งมั่น” กู้ ฮั่นตงมองออกไปนอกหน้าต่างอุทยาน “เธอใช้ชีวิตอยู่ในต่างประเทศมานาน ส่วนผมก็ยุ่งอยู่กับการทำธุรกิจ ไม่ค่อยได้ใส่ใจเรื่องส่วนตัวของเธอ จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้ถึงได้พบว่าจำนวนครั้งที่ลูกคนนี้พูดถึงใครบางคน มีมากกว่ายี่สิบปีที่ผ่านมาทั้งหมดรวมกันเสียอีก”

นัยยะในคำพูดนี้ชัดเจนเกินไป หลินเฟิงเงียบไปครู่หนึ่ง เลือกที่จะตอบอย่างตรงไปตรงมา “ท่านประธานกู้ครับ สถานะและตำแหน่งของผมในตอนนี้ หลายเรื่องต้องพิจารณาอย่างระมัดระวังครับ”

“ผมเข้าใจ” กู้ ฮั่นตงพยักหน้า “แต่ท่านก็ต้องเข้าใจด้วยว่าในโลกธุรกิจ ความระมัดระวังที่มากเกินไปบางครั้งจะทำให้พลาดโอกาสที่ดีไปได้ หลักการนี้ใช้ได้เหมือนกันในแวดวงอื่นๆ”

เมื่อเห็นหลินเฟิงไม่ตอบ กู้ ฮั่นตงกล่าวต่อไป “ผมสังเกตท่านมานานแล้ว ท่านผู้อำนวยการหลิน ท่านทำงานอย่างเด็ดขาด มีหลักการ นี่เป็นเรื่องดี แต่ชีวิตไม่ได้มีแค่เรื่องงาน บางความสัมพันธ์เมื่อมาถึง ก็ต้องรู้จักคว้าไว้”

“ท่านประธานกู้ครับ ผม...” หลินเฟิงลังเลที่จะพูด

“ท่านฟังผมพูดให้จบก่อน” กู้ ฮั่นตงโบกมือ “ผมไม่ได้ต้องการจะแทรกแซงเรื่องส่วนตัวของพวกท่าน เพียงแต่ในฐานะพ่อคนหนึ่ง ไม่อยากเห็นลูกสาวของตนเองต้องเป็นกังวลอยู่ตลอดเวลา ลูกสาวคนนั้น นับตั้งแต่รู้จักท่าน เธอก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากที่เมื่อก่อนแค่รับผิดชอบในเรื่องธุรกิจ ตอนนี้กลับทุ่มเทอย่างแท้จริง”

หลินเฟิงนึกถึงการเปลี่ยนแปลงของกู้ ชิงอิ๋งในช่วงครึ่งปีที่ผ่านมา ก็เป็นจริงดังที่พ่อของเธอกล่าว

“ผมรู้ว่าท่านกังวลอะไร” กู้ ฮั่นตงลดเสียงลง “ความสัมพันธ์ระหว่างการเมืองกับธุรกิจต้องหลีกเลี่ยงข้อครหา ผมเข้าใจ แต่ท่านก็ต้องรู้ว่าหลงเถิงของพวกเราทำงานอย่างถูกต้องเที่ยงตรง พร้อมรับการตรวจสอบทุกรูปแบบ”

หลินเฟิงจึงเอ่ยปากในที่สุด “ท่านประธานกู้ครับ บอกตามตรง ผมชื่นชมคุณกู้จริงๆ ครับ เธอฉลาด มีความสามารถ และมีความรับผิดชอบต่อสังคมที่นักธุรกิจทั่วไปไม่มี แต่ว่า...”

“แต่ว่าอะไร”

“ตอนนี้ผมแบกรับภาระหนักในการพัฒนาเศรษฐกิจดิจิทัลของมณฑล และโครงการดิจิทัลแวลลีย์ไว้ หากพลาดไปแม้แต่น้อยก็อาจทำให้ความพยายามทั้งหมดสูญเปล่า ในช่วงเวลาสำคัญนี้ ผมไม่อาจปล่อยให้อารมณ์ส่วนตัวมามีอิทธิพลต่องาน และยิ่งไม่สามารถทำให้คุณกู้เข้ามาพัวพันกับการวิพากษ์วิจารณ์ที่ไม่จำเป็นได้ครับ”

กู้ ฮั่นตงเมื่อได้ยินดังนั้น ไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกไม่พอใจ แต่กลับเผยรอยยิ้มที่พึงพอใจ “ท่านคิดเช่นนี้ ก็แสดงว่าผมไม่ได้มองคนผิด แต่ท่านต้องจำไว้ว่า ผู้ที่แข็งแกร่งอย่างแท้จริง ไม่ใช่การหลีกเลี่ยงโดยสิ้นเชิง แต่คือการรู้จักหาความสมดุลท่ามกลางความซับซ้อน”

เขาลุกขึ้นยืน ตบไหล่หลินเฟิงเบาๆ “ผมพูดเท่านี้ ที่เหลือเรื่องของพวกท่าน ก็ให้พวกท่านจัดการกันเอง”

หลังจากส่งกู้ ฮั่นตงกลับไปแล้ว หลินเฟิงก็เดินเล่นในอุทยานเพียงลำพัง

ดิจิทัลแวลลีย์ยามค่ำคืนเงียบสงบและสวยงาม แต่ใจของเขากลับไม่อาจสงบได้

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นข้อความจากกู้ ชิงอิ๋ง “คุณพ่อได้ทำให้ท่านลำบากใจหรือไม่คะ”

หลินเฟิงตอบกลับ “ไม่ครับ ท่านประธานกู้เป็นห่วงคุณมาก”

ครู่ต่อมา มีข้อความส่งมาอีกฉบับ “หลังจากพิธีลงนามพรุ่งนี้แล้ว เรามาคุยกันได้ไหมคะ”

เมื่อมองดูข้อความที่เรียบง่ายนี้ หลินเฟิงก็นึกถึงคำพูดของกู้ ฮั่นตงเรื่อง “การหาความสมดุลท่ามกลางความซับซ้อน” บางที อาจถึงเวลาแล้วที่เขาจะต้องเผชิญหน้ากับความรู้สึกของตนเอง

เช้าวันรุ่งขึ้น พิธีลงนามความร่วมมือเชิงยุทธศาสตร์ก็ดำเนินไปอย่างราบรื่น

หลินเฟิงเป็นตัวแทนของดิจิทัลแวลลีย์ กู้ ชิงอิ๋งเป็นตัวแทนของหลงเถิงกรุ๊ป ทั้งสองคนลงนามในข้อตกลงความร่วมมือภายใต้การเป็นพยานของทุกฝ่าย

หลังพิธี กู้ ชิงอิ๋งเข้ามาหาหลินเฟิง “ตอนนี้มีเวลาคุยกันไหมคะ”

ทั้งสองคนเดินอยู่บนทางเดินอัจฉริยะที่เพิ่งสร้างเสร็จของอุทยาน แสงแดดสาดส่องผ่านหลังคากระจกเป็นเงาพาดผ่านพื้น

“คุณพ่อหาท่านเมื่อวานนี้ ท่านได้พูดอะไรที่ทำให้ท่านลำบากใจบ้างไหมคะ” กู้ ชิงอิ๋งเปิดประเด็นโดยตรง

หลินเฟิงส่ายหน้า “ตรงกันข้าม ท่านประธานกู้ทำให้ผมคิดอะไรได้หลายอย่างครับ”

เขาหยุดฝีเท้าลง มองกู้ ชิงอิ๋งอย่างจริงจัง “ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ขอบคุณสำหรับการสนับสนุนของท่าน ไม่ใช่แค่เรื่องงาน แต่ยังรวมถึง...”

“ยังรวมถึงอะไรคะ”

“ความเข้าใจและความไว้วางใจที่ท่านมีให้อย่างไม่เปลี่ยนแปลงครับ” หลินเฟิงในที่สุดก็พูดสิ่งที่อยู่ในใจออกมา “ผมรู้ว่าบางครั้งผมอาจจะระมัดระวังมากเกินไป แต่ขอให้ท่านเชื่อว่าความระมัดระวังนี้ไม่ใช่ความห่างเหิน แต่เป็นความรับผิดชอบ”

ในแววตาของกู้ ชิงอิ๋งฉายแววความประหลาดใจ จากนั้นก็เผยรอยยิ้มที่เข้าใจ “ฉันเข้าใจค่ะ ที่จริงแล้วความรับผิดชอบนี้ต่างหากที่ทำให้ฉัน...”

เธอพูดไม่จบ แต่ทั้งสองคนต่างก็เข้าใจความหมายนั้นแล้ว

ไกลออกไป กู้ ฮั่นตงที่เพิ่งลงนามในข้อตกลงเสร็จสิ้น มองเห็นภาพนี้แล้วยิ้มอย่างพึงพอใจ

ในฐานะพ่อคนหนึ่ง สิ่งที่เขาทำได้ก็ทำหมดแล้ว เส้นทางที่เหลือต้องให้คนหนุ่มสาวเดินด้วยตนเอง

และสำหรับหลินเฟิงกับกู้ ชิงอิ๋ง ผ้าคลุมบางๆ ที่กั้นระหว่างคนทั้งสอง ในที่สุดก็ได้ถูกเปิดออกเล็กน้อยแล้ว

หนทางข้างหน้าอาจจะยังคงซับซ้อน แต่ อย่างน้อยพวกเขาก็เริ่มเรียนรู้ที่จะหาความสมดุลระหว่างความรับผิดชอบกับความจริงใจแล้ว