บทที่ 80 ยามอรุณรุ่ง

หลังจากพิธีลงนาม โครงการศูนย์โลจิสติกส์อาลีได้ลงหลักปักฐานอย่างเป็นทางการ ส่งผลให้ดิจิทัลแวลลีย์ได้รับการเติมเต็มด้วยพลังขับเคลื่อนใหม่ๆ อย่างรวดเร็ว

ท่ามกลางความเจริญรุ่งเรืองนี้ ความสัมพันธ์ของหลินเฟิงกับกู้ ชิงอิ๋งก็ค่อยๆ เปลี่ยนแปลงไปอย่างเงียบๆ

หลังฝนตกหนักต่อเนื่องหลายวัน แสงอาทิตย์ยามเช้าก็เจิดจ้าเป็นพิเศษ

หลินเฟิงวิ่งออกกำลังกายยามเช้าภายในอุทยานตามปกติ ซึ่งเป็นนิสัยที่เขาใช้เพื่อรักษาความคิดให้ปลอดโปร่ง

“ท่านผู้อำนวยการหลิน อรุณสวัสดิ์ค่ะ!” เสียงของซู เสี่ยวนิงดังมาจากด้านหลัง เธอก็รักษานิสัยการออกกำลังกายยามเช้าไว้เช่นกัน “ได้ยินมาว่าเมื่อคืนคุณกู้จากหลงเถิงกรุ๊ปมาสำรวจอุทยานจนดึกดื่นเลยรึคะ”

หลินเฟิงชะลอฝีเท้าลง “พวกเขากำลังคุยเรื่องศูนย์วิจัยและพัฒนากัน คุณกู้ ชิงอิ๋งมีความเข้าใจในเทคโนโลยีดิจิทัลอย่างลึกซึ้ง ให้ข้อเสนอแนะที่ดีมาไม่น้อยเลย”

“จริงด้วยค่ะ” ซู เสี่ยวนิงเช็ดเหงื่อ “ครั้งที่แล้วเธอมาสำรวจที่อำเภอ เสนอแผนการปรับปรุงเกษตรอัจฉริยะที่ใช้งานได้จริงมาก”

ทั้งสองคนวิ่งไปถึงจุดชมวิวใจกลางอุทยาน มองดูดิจิทัลแวลลีย์ที่เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง

แสงอาทิตย์สีทองสาดส่องลงบนไซต์ก่อสร้างศูนย์โลจิสติกส์อาลีที่เพิ่งสร้างโครงสร้างเสร็จสิ้น อาบไล้ป่าเหล็กกล้าให้เป็นแสงสีทองที่อบอุ่น

“บางครั้งผมก็รู้สึกว่า การมองดูผืนดินแห่งนี้เปลี่ยนแปลงไปวันแล้ววันเล่า ก็เหมือนกับการมองดูบุตรของตนเองเติบโต” หลินเฟิงกล่าวเสียงเบา

กู้ ชิงอิ๋งหันมามองเขา “ดังนั้นท่านจึงทุ่มเทพลังงานทั้งหมดไปที่นี่รึคะ”

“ไม่ทั้งหมด” หลินเฟิงหยุดไปครู่หนึ่ง “ส่วนหนึ่งก็เพราะที่นี่แบกรับความคาดหวังของคนจำนวนมากไว้”

คำตอบนี้ทำให้ในแววตาของกู้ ชิงอิ๋งฉายแววผิดหวังเล็กน้อย แต่ไม่นานก็กลับสู่ความสงบ

การประชุมประจำวันช่วงเช้าเพิ่งจะเริ่มขึ้น ข่าวฉุกเฉินก็ส่งมา: เกิดอุบัติเหตุความปลอดภัยขึ้นที่ไซต์ก่อสร้างศูนย์โลจิสติกส์อาลี มีคนงานได้รับบาดเจ็บ หลินเฟิงหยุดการประชุมทันทีแล้วรีบไปยังที่เกิดเหตุ

ในไซต์ก่อสร้างเต็มไปด้วยความวุ่นวาย

คนงานที่บาดเจ็บถูกนำส่งโรงพยาบาลแล้ว แต่คนงานอื่นๆ ยังคงมีอารมณ์ตื่นตระหนก ผู้รับผิดชอบโครงการถูกล้อมไว้เป็นวง

“ทุกท่านโปรดใจเย็น!” หลินเฟิงกล่าวเสียงดัง “ผมคือหลินเฟิง ผู้อำนวยการคณะกรรมการบริหารดิจิทัลแวลลีย์ ผู้บาดเจ็บถูกนำส่งโรงพยาบาลที่ดีที่สุดแล้ว ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดพวกเราจะรับผิดชอบ สิ่งที่สำคัญที่สุดตอนนี้คือการตรวจสอบสาเหตุของอุบัติเหตุ เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เกิดเหตุการณ์เช่นนี้ขึ้นอีก!”

ความสุขุมของเขาทำให้สถานการณ์ค่อยๆ สงบลง

กู้ ชิงอิ๋งมาถึงที่เกิดเหตุโดยไม่รู้ตัว และได้สั่งการให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยของหลงเถิงกรุ๊ปเข้ามาช่วยเหลือในการควบคุมสถานการณ์ทันที

การตรวจสอบอุบัติเหตุดำเนินไปตลอดทั้งวัน

ตอนเย็น หลินเฟิงและกู้ ชิงอิ๋งยังคงอยู่ในกองบัญชาการชั่วคราวเพื่อศึกษารายละเอียดของแบบแปลน

“ปัญหาอยู่ที่นี่” ผู้อำนวยการฝ่ายวิศวกรรมชี้ไปที่แบบแปลนการก่อสร้าง “แผนการค้ำยันนี้มีข้อบกพร่อง”

กู้ ชิงอิ๋งรีบโทรศัพท์ทันที “ให้วิศวกรโครงสร้างของกลุ่มบริษัทรีบมาทันที พร้อมนำอุปกรณ์ตรวจสอบทั้งหมดมาด้วย”

สี่ทุ่ม กลุ่มเทคนิคของหลงเถิงมาถึงพร้อมอุปกรณ์มืออาชีพ

หลังจากตรวจสอบแล้ว ก็พบข้อบกพร่องในการออกแบบจริงๆ

“ถ้าหากไม่พบปัญหาได้ทันท่วงที อาจจะเกิดอุบัติเหตุที่ใหญ่กว่านี้” หัวหน้าวิศวกรกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

หลินเฟิงมองกู้ ชิงอิ๋งที่เหนื่อยล้า “ขอบคุณคุณมาก”

“เป็นหน้าที่ค่ะ” เธอถูขมับที่ปวดตุบๆ “นี่ก็เป็นความรับผิดชอบของหลงเถิงด้วย”

คืนนั้น ทั้งกองบัญชาการสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ทั้งสองคนร่วมต่อสู้กันจนรุ่งสาง

เมื่อการจัดการอุบัติเหตุเสร็จสิ้นลง ก็เป็นเวลาดึกดื่นของคืนที่สาม

ฝนที่ตกลงมาอย่างกะทันหันทำให้ทั้งอุทยานปกคลุมไปด้วยม่านฝน

หลินเฟิงไปส่งกู้ ชิงอิ๋งที่ลานจอดรถ แต่กลับพบว่ายางรถของเธอถูกตะปูตำ

“ผมไปส่งคุณดีกว่า” หลินเฟิงกางร่มออก

ฝนตกหนักมาก ร่มเล็กมาก

เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่เปียก ทั้งสองคนจึงต้องเดินชิดกันมาก

เดินไปตามถนนที่ว่างเปล่าในอุทยาน ได้ยินเพียงเสียงฝนและเสียงหายใจของกันและกันเท่านั้น

“ที่จริงแล้ว...” กู้ ชิงอิ๋งพูดขึ้นมาทันที “หลังจากที่คุณพ่อคุยกับท่านวันนั้น ฉันคิดทบทวนหลายเรื่อง”

หลินเฟิงชะลอฝีเท้า

“ฉันรู้ว่าท่านกังวลอะไร” เธอกล่าวต่อไป “ความสัมพันธ์ทางการเมืองและธุรกิจ ความแตกต่างทางสถานะ และความรับผิดชอบที่ท่านแบกรับไว้ ฉันเข้าใจทั้งหมด”

น้ำฝนไหลลงตามขอบร่ม ก่อตัวเป็นม่านน้ำ

“แต่ฉันก็ยังอยากจะบอกท่าน” กู้ ชิงอิ๋งหยุดฝีเท้า มองเขาอย่างจริงจัง “ฉันชอบท่าน ชอบตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอท่านที่หลงเถิงแล้ว”

คำสารภาพที่ตรงไปตรงมานี้ทำให้หลินเฟิงตกตะลึง

“ท่านไม่จำเป็นต้องตอบฉันตอนนี้” กู้ ชิงอิ๋งยิ้ม “ฉันแค่อยากจะหยุดการคาดเดาแบบนี้เสียที”

หลังจากไปส่งกู้ ชิงอิ๋งกลับบ้าน หลินเฟิงก็กลับมาที่สำนักงานตามลำพัง

ฝนหยุดตกแล้ว ท้องฟ้าทางตะวันออกเริ่มสว่างเป็นสีขาว

เขายืนอยู่หน้าหน้าต่างกระจกบานใหญ่ นึกถึงคำพูดของกู้ ชิงอิ๋ง

ตลอดครึ่งปีที่ผ่านมา ผู้หญิงที่ฉลาด แข็งแกร่ง และเข้าใจความรู้สึกของคนอื่นคนนี้ ได้เข้ามาอยู่ในใจของเขาแล้ว

แต่เขาควบคุมและหลีกเลี่ยงมาโดยตลอด

โทรศัพท์มือถือดังขึ้น เป็นข้อความจากกู้ ชิงอิ๋ง “ถึงบ้านปลอดภัยแล้วค่ะ วันนี้ขอบคุณท่านนะคะ และก็ขอบคุณสำหรับความเงียบของท่านด้วย”

หลินเฟิงมองข้อความนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า ในที่สุดก็ตอบกลับไปว่า “ขอเวลาผมหน่อย”

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินเฟิงนัดกู้ ชิงอิ๋งพบกันที่ร้านกาแฟในอุทยาน

“ผมคิดได้แล้ว” หลินเฟิงเปิดประเด็นโดยตรง “ความรักกับการทำงานจำเป็นต้องสร้างสมดุลจริงๆ แต่จะหลีกเลี่ยงทั้งหมดเพียงเพราะกลัวความไม่สมดุลไม่ได้”

ในดวงตาของกู้ ชิงอิ๋งฉายแววคาดหวัง

“แต่ผมมีเงื่อนไขหนึ่ง” หลินเฟิงกล่าวอย่างจริงจัง “ในที่สาธารณะ พวกเรายังคงเป็นพันธมิตรทางธุรกิจ ในเรื่องงาน ต้องแยกเรื่องส่วนตัวออกจากงานอย่างชัดเจน”

“ฉันเห็นด้วยค่ะ” กู้ ชิงอิ๋งยิ้ม “ที่จริงแล้ว แบบนี้จะดีกว่าเสียอีก ให้เราได้เข้าใจกันในการทำงาน และสนับสนุนกันในชีวิต”

แสงอาทิตย์ส่องผ่านหน้าต่างกระจก อาบไล้คนทั้งสอง

ในวินาทีนี้ ผ้าบางๆ ที่กั้นระหว่างคนทั้งสองไว้ก็ได้ถูกเปิดออกอย่างสมบูรณ์แล้ว

เย็นวันนั้น กู้ ฮั่นตงมาที่ดิจิทัลแวลลีย์เป็นพิเศษ

เมื่อพบกับหลินเฟิง คำแรกที่เขาพูดคือ “ได้ยินมาว่าวันนี้พวกท่านคุยกันนานมากที่ร้านกาแฟ”

หลินเฟิงยอมรับอย่างเปิดเผย “ท่านประธานกู้ ผมกับชิงอิ๋งตัดสินใจคบกันอย่างเป็นทางการแล้วครับ”

กู้ ฮั่นตงหัวเราะเสียงดัง “ควรจะเป็นอย่างนี้ตั้งนานแล้ว! แต่ว่า...” เขากลับมามีสีหน้าจริงจัง “จำคำที่ท่านรับปากผมไว้นะว่าจะดูแลเธอให้ดี”

“ผมจะทำครับ”

ก่อนจากไป กู้ ฮั่นตงหันกลับมากล่าว “งานเลี้ยงอาหารค่ำที่บ้านสัปดาห์หน้า ชิงอิ๋งคงจะเชิญท่าน อย่าลืมไปให้ตรงเวลา”

เมื่อมองดูแผ่นหลังของกู้ ฮั่นตงที่จากไป หลินเฟิงรู้ว่านี่ไม่ใช่แค่การเริ่มต้นของความรัก แต่ยังเป็นการเริ่มต้นของความรับผิดชอบ

ดิจิทัลแวลลีย์ในยามค่ำคืน ไฟสว่างไสว

แต่สำหรับหลินเฟิงแล้ว นับตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ผืนดินแห่งนี้จะไม่ใช่แค่เวทีแห่งหน้าที่การงานของเขาอีกต่อไป แต่ยังจะเป็นที่พึ่งพิงทางอารมณ์ของเขาด้วย

หนทางเบื้องหน้าอาจยังเต็มไปด้วยความท้าทาย แต่เป็นอย่างน้อย นับจากนี้ไป เขาจะไม่ต่อสู้เพียงลำพังอีกแล้ว