บทที่ 82 คลื่นใต้น้ำเริ่มปรากฏ

ห้องนั่งเล่นของคฤหาสน์สกุลกู้เข้าสู่ความเงียบสงบชั่วขณะจากการแนะนำของกู้ ฮั่นตง

แสงแดดส่องผ่านหน้าต่างกระจกบานใหญ่ ทอดแสงอ่อนๆ ลงบนหลินเฟิง เขายังคงรักษารอยยิ้มที่เหมาะสมไว้ ราวกับว่าการแนะนำที่มีน้ำหนักเมื่อครู่นี้เป็นเพียงการทักทายตามปกติเท่านั้น

หลี่ เวย ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้หญิงเป็นคนแรกที่ตอบสนอง เธอใช้ศอกกระทบแฟนหนุ่มนักลงทุน ธรณ์ ประวิตร เบาๆ แล้วกระซิบ “คณะกรรมการพัฒนาดิจิทัล...ใช่ที่นายเคยพูดถึงครั้งก่อนรึเปล่า...”

สีหน้าของธรณ์ ประวิตรเปลี่ยนไปแล้ว เขาหายใจเข้าลึกๆ พยายามรักษาความเยือกเย็นไว้ แต่ความดูถูกในแววตาได้หายไปจนหมดสิ้น

เขาเดินเข้าไปหาหนึ่งก้าว ยื่นมือออกไปเอง “ท่านผู้อำนวยการหลิน ได้ยินชื่อเสียงท่านมานานแล้วครับ ผมธรณ์ ประวิตร จากบริษัทหลักทรัพย์ ซีไอทีไอซี เพิ่งจะได้ยินชื่อดิจิทัลแวลลีย์มา แต่ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะได้พบกับผู้รับผิดชอบโครงการ”

หลินเฟิงจับมือกับเขา น้ำเสียงสงบ “คุณธรณ์กล่าวเกินไปครับ ดิจิทัลแวลลีย์เป็นผลึกแห่งสติปัญญาของคนหมู่มาก”

ในขณะนั้นเอง กู้ อวี่ น้องสาวลูกพี่ลูกน้องก็ได้จูงหลี่ เหวินห่าว ลูกชายของอธิบดีกรมการคลังเข้ามา

สีหน้าของหลี่ เหวินห่าวค่อนข้างซับซ้อน พ่อของเขาเป็นรองอธิบดีกรมการคลัง เขาทราบถึงน้ำหนักของตำแหน่ง “รองเลขาธิการรัฐบาลมณฑล” ได้ดีกว่าใครๆ ในที่นี้—นั่นคือตำแหน่งสำคัญที่ขึ้นตรงต่อผู้บริหารมณฑล

“ท่าน...ท่านผู้อำนวยการหลิน” คำเรียกของหลี่ เหวินห่าวเปลี่ยนไปแล้ว “คุณพ่อของผม หลี่ เจี้ยนกั๋ว น่าจะเคยพบกับท่านในการประชุมงานการคลังมาก่อน”

หลินเฟิงยิ้มแล้วพยักหน้า “ท่านอธิบดีหลี่เป็นผู้เชี่ยวชาญในแวดวงการคลังครับ ผมต้องขอคำแนะนำจากท่านในงานหลายเรื่อง”

คำพูดนี้ไร้ที่ติ ทั้งให้เกียรติอีกฝ่ายและยังคงรักษาสถานะของตนเองไว้

หลี่ เหวินห่าวรีบกล่าว “ไม่กล้าครับไม่กล้า คุณพ่อผมมักจะบอกว่าเศรษฐกิจดิจิทัลคือทิศทางการพัฒนาในอนาคต ต้องให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่”

คุณแม่กู้มองเห็นทั้งหมดนี้ เธอยกถ้วยชาขึ้นอย่างสง่างาม แล้วกระซิบกับกู้ ชิงอิ๋งที่อยู่ข้างๆ “แฟนหนุ่มของลูกคนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ”

กู้ ชิงอิ๋งเม้มปากยิ้ม “คุณแม่คะ เมื่อครู่นี้ท่านยังบอกว่าเป็นแค่คนหนุ่มสาวธรรมดาอยู่เลยไม่ใช่รึ”

“การที่สามารถวางตัวได้อย่างไม่ประหม่าในสถานการณ์เช่นนี้ ไม่เย่อหยิ่งเมื่อถูกยกย่อง ไม่โกรธเมื่อถูกยั่วยุ ไม่ใช่สิ่งที่คนหนุ่มสาวธรรมดาจะทำได้” คุณแม่กู้มองอย่างชื่นชม “คุณพ่อของลูกพูดถูก เขาเป็นคนที่สามารถทำเรื่องใหญ่ได้”

เธอหยุดไปครู่หนึ่งแล้วเสริม “แต่ผู้ชายแบบนี้ ย่อมไม่สามารถเป็นของครอบครัวเล็กๆ ครอบครัวเดียวได้ ลูกต้องคิดให้ดี”

กู้ ชิงอิ๋งมองไปยังหลินเฟิงที่กำลังคุยอยู่กับกู้ หมิง ลูกพี่ลูกน้องที่เป็นผู้ชายอยู่ไม่ไกล สายตาของเธอแน่วแน่ “สิ่งที่ฉันต้องการ ไม่เคยเป็นสามีที่เอาแต่หมกมุ่นอยู่กับครอบครัวค่ะ”

กู้ หมิงแม้จะถูกคำแนะนำของพ่อเมื่อครู่ทำให้ตกใจอยู่บ้าง แต่ไม่นานก็กลับมาสู่ท่าทีที่ไม่สนใจโลกเหมือนเดิม เขาเขย่าพวงกุญแจรถแล้วเดินมาหาหลินเฟิง

“ท่านผู้อำนวยการหลินอายุน้อยขนาดนี้ก็ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ ที่บ้านก็คงจะไม่ธรรมดาใช่ไหมครับ”

คำถามนี้ตรงไปตรงมามาก บรรยากาศในห้องนั่งเล่นก็เงียบลงทันที ทุกคนตั้งใจฟัง

หลินเฟิงยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “พ่อแม่ของผมเป็นแค่ปัญญาชนธรรมดา เกษียณอายุอยู่บ้านแล้ว การที่ผมมาถึงจุดนี้ได้ต้องขอบคุณการบ่มเพาะขององค์กรและโอกาสแห่งยุคสมัย”

“โอ้” กู้ หมิงเลิกคิ้ว “ถ้างั้นท่านผู้อำนวยการหลินก็คงจะเก่งในการคว้าโอกาสมากเลยสินะ”

ความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดนี้ชัดเจนมาก แม้แต่กู้ ชิงอิ๋งก็ยังขมวดคิ้ว แต่หลินเฟิงยังคงสุขุม

“จะว่าเก่งในการคว้าโอกาส ก็สู้การตั้งใจทำงานในทุกตำแหน่งที่ได้รับมอบหมายให้ดีที่สุดไม่ได้ครับ ผมเคยทำงานที่คณะกรรมการวางแผน ปัจจุบันก็ทำงานที่มณฑล ไม่ว่าจะอยู่ในตำแหน่งไหน ก็ปฏิบัติหน้าที่อย่างเต็มที่ครับ”

คำพูดนี้ทั้งตอบข้อสงสัย และยังแสดงประวัติการทำงานของตนเองให้เห็น พร้อมทั้งหลีกเลี่ยงกับดักที่กู้ หมิงวางไว้ได้อย่างแนบเนียน

แม้แต่กู้ ฮั่นตงที่ยืนฟังอยู่ข้างๆ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะพยักหน้า

ธรณ์ ประวิตรทนไม่ได้ที่จะเงียบ เขาเข้าร่วมวงสนทนา “ท่านผู้อำนวยการหลิน ได้ยินว่าดิจิทัลแวลลีย์ช่วงนี้กำลังผลักดันกองทุนหลักเพื่อการพัฒนาอุตสาหกรรม พวกเราบริษัทหลักทรัพย์สนใจเรื่องนี้มาก ไม่ทราบว่ารัฐบาลมีปัจจัยหลักในการพิจารณาเลือกผู้จัดการกองทุนอย่างไรบ้างครับ”

คำถามนี้เป็นมืออาชีพมาก เห็นได้ชัดว่าต้องการหยั่งเชิงความรู้ของหลินเฟิงในแวดวงธุรกิจ

หลินเฟิงตอบอย่างไม่รีบร้อน “การเลือกผู้จัดการกองทุนหลัก พวกเราพิจารณาสามด้านเป็นหลักครับ หนึ่ง ความสามารถทางวิชาชีพ ต้องมีกรณีศึกษาการลงทุนที่ประสบความสำเร็จและทีมงานที่เป็นมืออาชีพ”

“สอง ความได้เปรียบด้านทรัพยากร ต้องสามารถมอบบริการเสริมให้กับบริษัทที่ได้รับเงินลงทุนได้”

“สาม ความเห็นที่สอดคล้องกับแนวคิด ต้องเข้าใจและสนับสนุนยุทธศาสตร์การพัฒนาในระยะยาวของดิจิทัลแวลลีย์”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “เช่น โครงการโลจิสติกส์อัจฉริยะที่พวกเรากำลังพูดคุยกันอยู่ ก็ต้องกำหนดให้ผู้ลงทุนไม่เพียงแต่จะต้องให้เงินทุน แต่ยังต้องมีทรัพยากรในอุตสาหกรรมโลจิสติกส์และประสบการณ์ในการเปลี่ยนแปลงทางดิจิทัลด้วย”

ธรณ์ ประวิตรฟังแล้วพยักหน้าซ้ำๆ “เป็นเช่นนี้นี่เอง มาตรฐานนี้เป็นมืออาชีพมากครับ บริษัทหลักทรัพย์ของพวกเราช่วงนี้ก็กำลังให้ความสนใจในแวดวงดิจิทัลโลจิสติกส์ ไม่ทราบว่ามีโอกาสร่วมมือกันได้ไหมครับ”

“ยินดีต้อนรับสถาบันที่มีความสามารถทั้งหมดเข้าร่วมครับ” คำตอบของหลินเฟิงเปิดกว้างแต่ก็ยังคงสงวนท่าทีไว้ “รายละเอียดความร่วมมือที่เจาะจงสามารถหารือกันในภายหลังได้”

เมื่อฟังบทสนทนาที่เป็นมืออาชีพระหว่างหลินเฟิงกับธรณ์ ประวิตร สีหน้าของหลี่ เหวินห่าวก็ยิ่งเคร่งขรึมมากขึ้น เขาแอบดึงกู้ อวี่ไปด้านข้าง

“เมื่อครู่นี้เธอไม่ได้บอกว่าเขาเป็นแค่ข้าราชการธรรมดาคนหนึ่งรึ”

กู้ อวี่พูดอย่างรู้สึกผิด “พี่ชิงอิ๋งบอกมาอย่างนั้นนี่คะ...”

“ข้าราชการธรรมดา?” หลี่ เหวินห่าวหัวเราะอย่างขมขื่น “เธอรู้ไหมว่ารองเลขาธิการรัฐบาลมณฑลคืออะไร นั่นคือตำแหน่งที่สามารถรายงานตรงต่อผู้ว่าการมณฑลได้เลยนะ! ยิ่งไปกว่านั้นเขายังควบตำแหน่งผู้อำนวยการคณะกรรมการพัฒนาดิจิทัลอีกด้วย นี่คือหน่วยงานที่มีอำนาจจริงนะ!”

เขามองไปยังหลินเฟิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง “พ่อของฉันเคยบอกว่าเศรษฐกิจดิจิทัลเป็นงานสำคัญที่ท่านเลขาธิการเจิ้งจับเอง หลินเฟิงคนนี้ น่าจะเป็นคนโปรดของท่านเลขาธิการเจิ้งเลยนะ”

กู้ อวี่ตกใจจนยกมือปิดปาก “ถ้างั้น...ท่าทีของพวกเราเมื่อครู่...”

“หวังว่าเขาจะไม่ถือสา” หลี่ เหวินห่าวถอนหายใจ “ตอนทานข้าว พวกเราต้องระมัดระวังให้มากขึ้นแล้ว”

กู้ ชิงอิ๋งเดินไปอยู่ข้างหลินเฟิง สอดแขนเข้าไปในแขนของเขาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วกล่าวกับทุกคน “หลินเฟิงปกติงานยุ่งมาก วันนี้เขาอุตส่าห์เจียดเวลามา พวกเราอย่าคุยเรื่องงานกันเลย คุยเรื่องสบายๆ ดีกว่า”

คำพูดนี้ดูเหมือนจะเป็นการไกล่เกลี่ย แต่แท้จริงแล้วเป็นการประกาศความเป็นเจ้าของ

กู้ หมิงและคนอื่นๆ เห็นดังนั้นก็รู้ว่าควรทำอย่างไร จึงเปลี่ยนหัวข้อสนทนาอย่างรู้ตัว

หลินเฟิงมองกู้ ชิงอิ๋งด้วยความรู้สึกขอบคุณ แล้วกระซิบ “ขอบคุณครับ”

“เป็นหน้าที่ค่ะ” กู้ ชิงอิ๋งยิ้ม “ฉันจะปล่อยให้พวกเขามาหาเรื่องท่านไม่ได้หรอก”

ในขณะนั้นเอง แม่บ้านก็เข้ามาแจ้งว่าอาหารกลางวันพร้อมแล้ว

กู้ ฮั่นตงลุกขึ้นยืน แล้วกล่าวเสียงดัง “ทุกคนไปที่ห้องอาหารกันได้แล้ว วันนี้เตรียมเหล้าดีๆ ไว้หลายอย่าง พวกเรามาดื่มกันให้สนุก!”

ทุกคนย้ายไปที่ห้องอาหาร การทดสอบที่ยิ่งใหญ่กว่ายังคงรอหลินเฟิงอยู่

แต่หลังจากผ่านการประจันหน้าเมื่อครู่ ก็ไม่มีใครกล้าที่จะประมาทชายหนุ่มที่ดูธรรมดาคนนี้อีกแล้ว