บทที่ 83 การประจันหน้าในงานเลี้ยงครอบครัว

ห้องอาหารของบ้านสกุลกู้กว้างขวางและสง่างาม โต๊ะอาหารไม้มะฮอกกานีที่สามารถรองรับคนได้ยี่สิบคนตั้งอยู่ตรงกลาง เหนือโต๊ะแขวนโคมไฟระย้าคริสตัล ส่องแสงอบอุ่น

ทุกคนนั่งประจำที่ตามลำดับ กู้ ฮั่นตงนั่งอยู่หัวโต๊ะตามธรรมชาติ หลินเฟิงถูกจัดให้นั่งทางขวาของเขา ติดกับกู้ ชิงอิ๋ง ตำแหน่งนี้แสดงออกถึงความให้ความสำคัญอย่างชัดเจน

สาวใช้เริ่มเสิร์ฟอาหารอย่างเป็นระเบียบ เครื่องใช้บนโต๊ะอาหารที่ประณีตเปล่งประกายอ่อนนุ่มภายใต้แสงไฟ

กู้ ฮั่นตงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ เขาเปิดเหมาไถที่เก็บสะสมไว้ด้วยตนเอง แล้วส่งสัญญาณให้รินเหล้าให้ทุกคน

“งานเลี้ยงครอบครัววันนี้ ทุกคนทำตัวตามสบาย” สายตาของเขากวาดมองคนรุ่นหนุ่มสาวที่นั่งอยู่ แล้วหยุดอยู่ที่หลินเฟิงด้วยความชื่นชมอย่างชัดเจน “หลินเฟิงมาครั้งแรก และยังเป็นลูกเขยในอนาคตของบ้านสกุลกู้ พวกเรามาแลกเปลี่ยนพูดคุยกันให้มาก”

คำพูดนี้แทบจะเป็นการกำหนดโทนของงานเลี้ยงคืนนี้

บริกรกำลังจะรินเหล้าให้หลินเฟิง แต่เขาได้ยกมือขึ้นปฏิเสธเบาๆ “ขอบคุณครับ ผมขอใช้ชาแทนเหล้าแล้วกัน บ่ายนี้ยังมีงานบางอย่างต้องจัดการ ไม่อยากให้ล่าช้า”

กู้ ชิงอิ๋งอธิบายเบาๆ ข้างๆ “เขาอาจจะต้องกลับไปที่สำนักงาน”

กู้หมิงเมื่อได้ยินก็เบ้ปากเล็กน้อย ดูเหมือนจะคิดว่าเป็นข้ออ้าง แต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

กู้ ฮั่นตงกลับพยักหน้าอย่างชื่นชม “ดี ทำงานอย่างสม่ำเสมอ มีความรับผิดชอบดีมาก ถ้าอย่างนั้นก็ใช้ชาแทนเหล้า พวกเราแสดงความจริงใจก็พอแล้ว”

เขาหยิบกาน้ำชาขึ้นมาเอง แล้วรินชาให้หลินเฟิง “นี่คือชาหลงจิ่งเก็บก่อนเทศกาลชิงหมิงของปีนี้ ลองชิมดู”

การกระทำเล็กๆ นี้ทำให้ทุกคนที่นั่งอยู่เข้าใจน้ำหนักของหลินเฟิงในใจของกู้ ฮั่นตง

หลังจากทักทายและทานอาหารธรรมดาสองสามรอบ หัวข้อก็เปลี่ยนไปสู่เรื่องราวที่กว้างขวางยิ่งขึ้นโดยธรรมชาติ

จางรุ่ย ผู้เป็นนักลงทุนชั้นสูง เห็นได้ชัดว่าไม่พอใจที่จะเป็นเพียงผู้สังเกตการณ์

เขาเขย่าไวน์แดงในแก้ว แล้วกล่าวขึ้นมาอย่างดูเหมือนไม่ตั้งใจ “ท่านผู้อำนวยการหลิน ได้ยินมาว่ากองทุนหลักของดิจิทัลแวลลีย์กำลังระดมทุนจากภาคเอกชนอยู่ ไม่ทราบว่าธนาคารเพื่อการลงทุนต่างชาติอย่างพวกเราจะมีโอกาสเข้าร่วมบ้างหรือไม่”

คำถามนี้ดูเหมือนจะเป็นคำถามปกติ แต่แท้จริงแล้วแฝงไปด้วยการหยั่งเชิง เขาจงใจเน้นสถานะ “ทุนต่างชาติ” เพื่อดูว่าหลินเฟิงจะรับมือกับข้อจำกัดทางนโยบายอย่างไร

หลินเฟิงวางถ้วยชาลง น้ำเสียงสงบ “กองทุนหลักยินดีต้อนรับสถาบันนักลงทุนที่มีคุณสมบัติตรงตามเกณฑ์ทุกคน ไม่ว่าจะทุนภายในหรือทุนต่างชาติ ประเด็นสำคัญอยู่ที่ว่าเข้าใจและยอมรับยุทธศาสตร์การพัฒนาในระยะยาวของพวกเราหรือไม่ และสามารถนำคุณค่าที่แท้จริงมาให้แก่บริษัทที่ลงทุนได้หรือไม่ ไม่ใช่แค่เพียงเงินทุน”

เขาหยุดไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ “ตัวอย่างเช่น ช่วงนี้พวกเรากำลังให้ความสำคัญเป็นพิเศษกับโอกาสในการทดแทนสินค้าที่ผลิตในต่างประเทศในแวดวงเซมิคอนดักเตอร์และปัญญาประดิษฐ์ ซึ่งต้องการให้นักลงทุนไม่เพียงแต่มีเงิน แต่ยังต้องมีความอดทนและวิสัยทัศน์เชิงยุทธศาสตร์ ยินดีที่จะอยู่ร่วมกับบริษัทในช่วงวงจรการวิจัยและพัฒนาที่อาจจะยาวนาน”

จางรุ่ยพยักหน้าเล็กน้อย แต่เห็นได้ชัดว่าไม่ต้องการหยุดเพียงแค่นี้ “ความอดทนสำคัญแน่นอน แต่ผลตอบแทนจากการลงทุนก็เป็นสิ่งที่พวกเราต้องพิจารณาเช่นกัน ขออภัยที่ต้องพูดตามตรง โครงการเทคโนโลยีเชิงลึกบางโครงการยากที่จะเห็นผลกำไรในระยะสั้น ความเสี่ยงไม่น้อย”

หลินเฟิงยิ้มเล็กน้อย “คุณจางพูดถูก ดังนั้นการลงทุนของพวกเราจึงเป็นแบบผสมผสาน ทั้งมี ‘ทุนแห่งความอดทน’ ที่สนับสนุนยุทธศาสตร์ในระยะยาว และยังจะมีการจัดสรรโครงการที่สามารถเห็นผลตอบแทนได้ในระยะกลางและสั้น เพื่อสร้างความสมดุลให้กับผลตอบแทนโดยรวมของกองทุน”

“ที่สำคัญกว่านั้น พวกเราประเมินผลตอบแทนไม่ได้ดูแค่ข้อมูลทางการเงิน แต่ยังให้ความสำคัญกับการขับเคลื่อนระบบนิเวศอุตสาหกรรมทั้งหมดของมณฑลด้วย”

“การตั้งหลักแหล่งของวิสาหกิจหลักหนึ่งแห่ง สามารถดึงดูดบริษัทสนับสนุนได้อีกหลายสิบแห่ง สร้างงานได้หลายพันตำแหน่ง บัญชีนี้ไม่สามารถคำนวณจากกำไรขาดทุนของกองทุนเพียงอย่างเดียวได้”

คำพูดนี้ได้ยกระดับการสนทนาขึ้นมาทันที ไม่เพียงแต่ตอบคำถาม แต่ยังชี้ให้เห็นถึงความแตกต่างพื้นฐานระหว่างกองทุนชี้นำของรัฐบาลกับทุนธุรกิจทั่วไปในด้านเป้าหมายอีกด้วย

หลี่ เหวินห่าวที่นั่งอยู่เฉียงๆ กับหลินเฟิง อาศัยช่วงเวลาที่ว่างแทรกขึ้นมา พยายามนำหัวข้อไปยังแวดวงที่เขาคุ้นเคยกว่า “ท่านผู้อำนวยการหลิน เมื่อพูดถึงระบบนิเวศอุตสาหกรรม ตอนนี้ทางมณฑลยังคงให้การสนับสนุนด้านที่ดินและนโยบายแก่เขตพัฒนาอย่างเต็มที่เหมือนเมื่อหลายปีก่อนหรือไม่ครับ ผมได้ยินมาว่าช่วงนี้การคลังเริ่มตึงตัว”

คำถามนี้เจือไปด้วยการหยั่งเชิงนโยบาย หวังจะดูว่าหลินเฟิงมีความเข้าใจในการจัดสรรทรัพยากรระดับมณฑลมากน้อยเพียงใด

หลินเฟิงมองหลี่ เหวินห่าวแวบหนึ่ง สายตาสงบนิ่งแต่ราวกับมองทะลุปรุโปร่ง “คำถามของเหวินห่าวเจาะจงมากครับ ทรัพยากรที่ดินและนโยบายเป็นสิ่งที่ขาดแคลนเสมอ ดังนั้นตอนนี้จึงเน้น ‘การให้เฉพาะจุด’ ไม่ใช่ ‘การปล่อยน้ำท่วม’ แพลตฟอร์มสำคัญอย่างดิจิทัลแวลลีย์ มณฑลได้ให้การรับประกันเป็นพิเศษจริง เพราะพวกเราใช้การปฏิบัติจริงมาพิสูจน์ถึงความสามารถในการสร้างคุณค่าแล้ว”

เขาไม่ได้เปิดเผยข้อมูลภายในใดๆ แต่กลับใช้กรณีศึกษาที่ประสบความสำเร็จมาตอบ “ยกตัวอย่างศูนย์โลจิสติกส์ภูมิภาคอาลีที่เพิ่งเข้ามาตั้งหลักแหล่ง ราคาที่ดินที่เราเสนอไม่ได้ต่ำที่สุด และนโยบายสนับสนุนก็ไม่ใช่ที่ดีที่สุด แต่พวกเรามอบการสนับสนุนทางอุตสาหกรรมและบุคลากรที่สมบูรณ์ที่สุด รวมถึงบริการภาครัฐที่มีประสิทธิภาพสูงสุด”

“นี่คือหัวใจสำคัญที่เอาชนะใจอีกฝ่ายได้ ทานอธิบดีหลี่ที่ดูแลด้านการคลังน่าจะเข้าใจดีที่สุด การใช้เงินและทรัพยากรอย่างคุ้มค่า สร้างผลประโยชน์สูงสุด นี่คือหนทางสู่การพัฒนาที่ยั่งยืนครับ”

คำพูดนี้ทั้งแสดงออกถึงวิสัยทัศน์ และยังอาศัยสถานะของพ่อหลี่ เหวินห่าว ทำให้หลี่ เหวินห่าวพูดไม่ออกในชั่วขณะ

กู้หมิงเห็นว่าหลินเฟิงเป็นผู้ควบคุมหัวข้อการสนทนาอยู่คนเดียว จึงรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย อดไม่ได้ที่จะอวด “ความรู้” ของตนเอง เขาเคลียร์คอ แล้วพูดเสียงดังขึ้นเล็กน้อย

“ถ้าให้ผมพูดนะ ตอนนี้ที่ฮิตที่สุดก็ต้องเป็นเมตาเวิร์ส NFT พวกนี้ ผมมีเพื่อนอยู่ต่างประเทศสองสามคน เล่น NFT ทำเงินไปไม่น้อย ดิจิทัลแวลลีย์ของพวกเรามีแผนสำหรับแวดวงนี้หรือไม่ นี่คืออนาคตนะครับ!”

คำพูดนี้ทำให้โต๊ะอาหารเงียบลงชั่วขณะ

ผู้ใหญ่สองสามคนขมวดคิ้วเล็กน้อย แม้แต่จางรุ่ยและหลี่ เหวินห่าวก็ยังแสดงสีหน้าไม่เห็นด้วยเล็กน้อย

ตลาด NFT ในเวลานั้นเพิ่งจะเริ่มปรากฏฟองสบู่ คำพูดของกู้หมิงดูเหมือนจะฉาบฉวยและตามกระแสมากเกินไป

กู้ ชิงอิ๋งแตะหลินเฟิงเบาๆ ใต้โต๊ะ เป็นสัญญาณว่าไม่ต้องสนใจ

แต่หลินเฟิงกลับยิ้มอย่างใจเย็น แล้วมองกู้หมิง “เมตาเวิร์สเป็นทิศทางที่ควรค่าแก่การให้ความสนใจจริง แก่นแท้ของมันคือการสำรวจรูปแบบของอินเทอร์เน็ตรุ่นต่อไป ดิจิทัลแวลลีย์ให้ความสำคัญกับเทคโนโลยีพื้นฐานที่สนับสนุนการใช้งานเหล่านี้ เช่น การประมวลผลประสิทธิภาพสูง เอ็นจินการสร้างภาพกราฟิก และอุปกรณ์โต้ตอบระหว่างมนุษย์กับเครื่องจักรแบบใหม่”

“หากไม่มีรากฐานทางเทคนิคที่มั่นคง แนวคิดที่ถูกปั่นกระแสให้ร้อนแรงแค่ไหนก็ยากที่จะคงอยู่ได้ พวกเราลงทุนในบริษัทแห่งหนึ่งที่ทำเลนส์ออปติคอล AR ก็ทำงานในแวดวงนี้อย่างมั่นคงครับ”

เขาไม่ได้ปฏิเสธกู้หมิงโดยตรง แต่กลับนำหัวข้อไปสู่เทคโนโลยีที่เป็นพื้นฐานและเป็นแกนหลักยิ่งขึ้น ความแตกต่างจึงชัดเจนในทันที

กู้หมิงอ้าปากค้าง พูดไม่ออกชั่วขณะ ทำได้เพียงจิบเหล้าอย่างกระอักกระอ่วน

กู้ ฮั่นตงมองดูทั้งหมดนี้แล้วหัวเราะเสียงดัง ยกแก้วเหล้าขึ้น “พอแล้ว พอแล้ว ถึงเวลาอาหารแล้ว อย่ามัวแต่คุยเรื่องงาน หลินเฟิงเอ๋ย พวกเด็กๆ พวกนี้วันๆ ก็เอาแต่สนใจผลประโยชน์และกระแสที่อยู่ตรงหน้า วิสัยทัศน์และมุมมองยังต้องฝึกอีกมาก ท่านช่วยดูแลพวกเขาให้มากขึ้น”

คำพูดนี้ดูเหมือนจะเป็นการพูดให้จบๆ ไป แต่แท้จริงแล้วเป็นการยอมรับในตัวหลินเฟิงอีกครั้ง และยังเป็นการวิจารณ์ความมองสั้นของกู้หมิงและคนอื่นๆ โดยอ้อม

“ท่านอา กู้กล่าวเกินไปแล้วครับ ทุกคนมีความเชี่ยวชาญในแวดวงที่แตกต่างกันครับ” หลินเฟิงยกแก้วชาตอบกลับ ท่าทีนอบน้อม แต่แฝงไปด้วยบุคลิกที่ไม่ยอมให้ใครดูถูกได้

หลังจากผ่านการประจันหน้าที่มองไม่เห็นบนโต๊ะอาหารรอบนี้แล้ว คนหนุ่มสาวที่อยู่ในที่นั้นทุกคน แม้ในใจจะยังไม่ยอมแพ้ ก็ต้องกลับมาพิจารณา “แฟนหนุ่ม” ที่กู้ ชิงอิ๋งพามาใหม่นี้อีกครั้ง

เขาไม่เพียงแต่เป็นข้าราชการที่อยู่ในตำแหน่งสูง แต่ยังได้แสดงออกถึงความสุขุม วิสัยทัศน์ และระดับความคิดที่เหนือกว่าคนในวัยเดียวกันอย่างมาก

งานเลี้ยงอาหารค่ำยังคงดำเนินต่อไป แต่บรรยากาศได้เปลี่ยนไปอย่างเงียบๆ

การดูถูกและการหยั่งเชิงค่อยๆ ลดลง ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อนที่ผสมผสานระหว่างความสงสัยใคร่รู้ ความเคารพ และความหวาดระแวงเล็กน้อย

ส่วนหลินเฟิงยังคงรักษาความสงบและเยือกเย็นไว้ ราวกับว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงสายลมที่พัดผ่านผิวน้ำ ไม่ได้ก่อให้เกิดระลอกคลื่นในใจของเขามากนัก

เขารู้ว่าการได้รับการยอมรับที่แท้จริงต้องใช้เวลา และต้องการการกระทำที่เป็นรูปธรรมอีกมากมาย