บทที่ 84 กลิ่นชาที่อบอวล

มื้อกลางวันจบลงในบรรยากาศที่ละเอียดอ่อนแต่โดยรวมแล้วก็กลมกลืน กู้ ฮั่นตงอารมณ์ดีมาก ชวนทุกคนย้ายไปที่ห้องชาข้างๆ เพื่อจิบชาและพูดคุยกันต่อ

ห้องชาแห่งนี้เป็นที่โปรดปรานของเขา จัดตกแต่งแบบโบราณ บนชั้นวางของสะสมเต็มไปด้วยกาน้ำชาและกระป๋องชาดินเผาสีม่วงหลากหลายแบบ ในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมจางๆ ของไม้จันทน์และกลิ่นหอมนุ่มลึกของชาผู่เอ๋อร์เก่า

ทุกคนนั่งลงตามสบาย กู้ ฮั่นตงนั่งลงตรงตำแหน่งชงชาด้วยตนเอง แล้วผายมือให้หลินเฟิงนั่งลงในที่นั่งแขกข้างๆ

กู้ ชิงอิ๋งนั่งลงข้างหลินเฟิงอย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนคุณแม่กู้ก็นั่งลงอีกฝั่งของกู้ ฮั่นตง มองดูทุกคนด้วยรอยยิ้ม

กลุ่มรุ่นน้องต่างคนต่างหาที่นั่งลง กู้ หมิง หลี่ เหวินห่าว ธรณ์ ประวิตร และคนอื่นๆ ต่างก็เก็บอาการลงมากแล้ว นั่งรออย่างเงียบๆ

กู้ ฮั่นตงล้างกา ล้างชา และชงชาอย่างชำนาญ การเคลื่อนไหวลื่นไหลเป็นธรรมชาติ

ชาที่ชงในรอบแรกมีสีส้มแดงใส ท่านรินใส่ถ้วยให้คุณแม่กู้ก่อน แล้วจึงส่งถ้วยที่สองให้หลินเฟิง

“หลินเฟิง ลองชิมป้านจางเก่านี้ดูหน่อย ผมเก็บไว้หลายปีแล้ว” น้ำเสียงของกู้ ฮั่นตงเจือความยินดีที่ได้แบ่งปันของล้ำค่า

หลินเฟิงรับถ้วยชาเล็กๆ มาด้วยสองมือ ก่อนอื่นดูสี ดมกลิ่น จากนั้นก็จิบช้าๆ สามอึก แล้วพยักหน้าชม “กลิ่นชาหนักแน่น รสหวานกลับคืนมาอย่างรวดเร็ว เป็นชาดีที่หาได้ยากจริงๆ ครับ ท่านอาชื่นชมรสนิยมที่ดีครับ”

ท่าทีการจิบชาที่เป็นมืออาชีพนี้ ทำให้คนสองสามคนที่นั่งอยู่ประหลาดใจเล็กน้อย

พวกเขาเดิมทีคิดว่าข้าราชการหนุ่มอย่างหลินเฟิงอาจจะไม่เข้าใจเรื่อง “สุนทรียภาพ” เหล่านี้

กู้ ฮั่นตงหัวเราะฮ่าๆ “ดูเหมือนว่าจะเป็นผู้ที่เข้าใจชาจริงๆ การดื่มชานั้น บางครั้งก็เหมือนกับการดำเนินชีวิตและการทำงาน ใจร้อนไม่ได้ วู่วามไม่ได้ ต้องตั้งใจสัมผัสถึงรสชาติที่แท้จริงของมัน”

หลินเฟิงยิ้มแล้วพยักหน้า “ท่านอาพูดถูกครับ งานราชการนั้นยุ่งยาก บางครั้งการได้ชงชาหนึ่งกา นั่งสงบๆ ครู่หนึ่ง ความคิดกลับจะชัดเจนยิ่งขึ้น”

หลังจากจิบชาไปสามรอบ หัวข้อสนทนาก็ไม่ได้จำกัดอยู่แค่เรื่องในครอบครัวอีกต่อไป

กู้ ฮั่นหมิน พี่ชายของกู้ ฮั่นตง ซึ่งเป็นผู้บริหารของกลุ่มบริษัทพัฒนาเมือง วางถ้วยชาลง สีหน้าจริงจังขึ้นเล็กน้อย

“หลินเฟิง การพัฒนาของดิจิทัลแวลลีย์รุนแรงมาก ผลกระทบก็เริ่มปรากฏให้เห็นแล้ว กลุ่มบริษัทพัฒนาเมืองของพวกเรากำลังพิจารณาเรื่องการเปลี่ยนแปลง โดยอยากจะเข้ามามีส่วนร่วมในโครงการเมืองอัจฉริยะ โครงสร้างพื้นฐานใหม่ๆ เหล่านี้ให้มากขึ้น ไม่ทราบว่าในด้านนี้ ทางมณฑลมีแผนงานชี้นำอะไรที่สามารถแบ่งปันได้บ้างครับ”

คำถามนี้เป็นรูปธรรมและลึกซึ้งกว่าคำถามอื่นๆ บนโต๊ะอาหารมาก แสดงให้เห็นถึงท่าทีที่ต้องการทำงานจริงๆ

หลินเฟิงนั่งตัวตรง น้ำเสียงจริงใจ “ท่านอา การสร้างเมืองอัจฉริยะและโครงสร้างพื้นฐานใหม่ๆ เป็นจุดเน้นในอนาคตจริงๆ ครับ ทางมณฑลกำลังร่างแผนงานการพัฒนาที่เกี่ยวข้อง แนวคิดหลักคือ ‘การขับเคลื่อนด้วยฉากทัศน์’ และ ‘การเสริมพลังด้วยข้อมูล’”

“ตัวอย่างเช่น พวกเราวางแผนที่จะสร้างระบบขนส่งอัจฉริยะที่รับรู้ได้ทุกพื้นที่ ระบบจัดการพลังงานอัจฉริยะ และโครงการสาธิตอื่นๆ ในดิจิทัลแวลลีย์และบริเวณโดยรอบก่อน โครงการเหล่านี้ต้องการการมีส่วนร่วมอย่างลึกซึ้งจากบริษัทที่มีความสามารถและมีประสบการณ์อย่างกลุ่มบริษัทพัฒนาเมือง”

เขาไม่ได้เปิดเผยรายละเอียดนโยบายที่ยังไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ แต่ได้ชี้ให้เห็นถึงทิศทางและโอกาสแล้ว

“การขับเคลื่อนด้วยฉากทัศน์ แนวคิดนี้ดีมาก” กู้ ฮั่นหมินครุ่นคิด “หมายความว่าไม่ใช่การพัฒนาเทคโนโลยีเพื่อเทคโนโลยี แต่เพื่อแก้ไขปัญหาการจัดการเมืองและปัญหาปากท้องของประชาชนที่เกิดขึ้นจริงใช่ไหม”

“ถูกต้องครับ” หลินเฟิงพยักหน้า “เทคโนโลยีคือเครื่องมือ จุดประสงค์คือเพื่อยกระดับประสิทธิภาพในการบริหารจัดการและคุณภาพชีวิตของประชาชน ดิจิทัลแวลลีย์ยินดีที่จะเป็นสนามทดลองสำหรับเทคโนโลยีใหม่ๆ และรูปแบบใหม่ๆ เหล่านี้”

กู้ ฮั่นตงที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ พยักหน้าไม่หยุด แล้วกล่าวแทรก “พี่ใหญ่ ได้ยินหรือไม่ นี่คือทัศนคติของการทำงานจริง พวกความคิดเก่าๆ ของกลุ่มบริษัทพี่ควรจะเปลี่ยนแปลงได้แล้ว พูดคุยกับคนหนุ่มอย่างหลินเฟิงให้มากขึ้น มีแต่ได้ประโยชน์”

กู้ ฮั่นหมินกล่าวตอบรับซ้ำๆ มองหลินเฟิงด้วยสายตาที่แตกต่างออกไป นั่นคือการยอมรับในพันธมิตรที่มีวิสัยทัศน์และมีระดับทางความคิดที่แท้จริง

ขณะที่ผู้ชายกำลังพูดคุยเรื่องงาน คุณแม่กู้ก็มองหลินเฟิงอย่างอ่อนโยน แล้วถามถึงเรื่องราวในชีวิตประจำวัน “หลินเฟิง ทำงานยุ่งขนาดนี้ ปกติมีงานอดิเรกอะไรบ้างไหม ต้องรู้จักพักผ่อนนะ”

กู้ ชิงอิ๋งมองเขาด้วยความคาดหวังเล็กน้อย อยากรู้ถึงอีกด้านหนึ่งของชีวิตเขานอกเหนือจากการทำงาน

หลินเฟิงยิ้ม ท่าทีผ่อนคลายลงเล็กน้อย “รบกวนท่านอาเป็นห่วงครับ ปกติก็ค่อนข้างยุ่ง มีเวลาว่างก็จะชอบวิ่งออกกำลังกาย อ่านหนังสือ ช่วงนี้กำลังอ่านหนังสือเกี่ยวกับเศรษฐกิจภูมิภาคและประวัติศาสตร์อุตสาหกรรมอยู่บ้าง ก็ถือว่าเป็นการรวมงานกับความสนใจเข้าด้วยกันครับ”

“วิ่งก็ดีนะ ออกกำลังกาย” คุณแม่กู้พยักหน้า “ชิงอิ๋งก็ชอบออกกำลังกายเหมือนกัน ต่อไปพวกท่านสามารถไปด้วยกันได้นะ คนหนุ่มสาว สุขภาพร่างกายคือสิ่งสำคัญที่สุด”

ท่านถามด้วยความเป็นห่วงอีก “พ่อแม่ที่บ้านเป็นอย่างไรบ้าง ยังสบายดีใช่ไหมครับ ชีวิตหลังเกษียณปรับตัวได้ไหม”

“ขอบคุณท่านอาที่เป็นห่วงครับ พวกท่านสบายดีกันทั้งหมด ตอนนี้มีเวลาว่างก็ปลูกดอกไม้ ท่องเที่ยว ใช้ชีวิตหลังเกษียณอย่างมีความสุขครับ” หลินเฟิงตอบอย่างเหมาะสม และยังเผยให้เห็นถึงบรรยากาศที่อบอุ่นในครอบครัว

คุณแม่กู้ยิ้มอย่างพอใจ “ดีแล้วครับ เมื่อพ่อแม่สบายใจ พวกท่านที่เป็นคนหนุ่มสาวก็สามารถทำงานได้อย่างไร้ความกังวล”

คำพูดนี้แฝงไปด้วยความห่วงใยของผู้ใหญ่ที่จริงใจ ทำให้หลินเฟิงรู้สึกถึงความอบอุ่น

เมื่อฟังการสนทนาที่สุขุมและเปี่ยมไปด้วยเนื้อหาระหว่างหลินเฟิงกับผู้ใหญ่ หลี่ เหวินห่าว กู้ หมิง และคนอื่นๆ ความไม่พอใจเล็กๆ น้อยๆ ที่มีอยู่ก่อนหน้านี้ก็ค่อยๆ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกซับซ้อน

พวกเขาตระหนักว่าหลินเฟิงได้รับการให้ความสำคัญอย่างสูงจากกู้ ฮั่นตง ไม่ใช่เพียงเพราะตำแหน่งหน้าที่ แต่เป็นเพราะความสามารถ วิสัยทัศน์ และบุคลิกที่สุขุมของเขาเอง

ธรณ์ ประวิตรเป็นคนแรกที่รินชาให้หลินเฟิง น้ำเสียงจริงใจกว่าเมื่อก่อนมาก “ท่านผู้อำนวยการหลิน เมื่อก่อนผมอาจจะถามคำถามที่ตรงไปตรงมาไปบ้าง อย่าถือสาเลยนะครับ หลักๆ คือพวกเราสนใจในเศรษฐกิจดิจิทัลและกองทุนชี้นำของรัฐบาลมาก และอยากจะเรียนรู้ด้วยครับ”

หลินเฟิงรับชามาแล้วกล่าวอย่างสงบ “คุณธรณ์เกรงใจไปแล้ว การแลกเปลี่ยนความคิดเห็นจึงจะทำให้เกิดประกายไฟ ตลาดทุนกับนโยบายอุตสาหกรรมเป็นสิ่งที่ส่งเสริมกันและกัน ในอนาคตมีโอกาสก็สามารถพูดคุยกันได้มากขึ้นครับ”

หลี่ เหวินห่าวก็เดินเข้ามาใกล้ขึ้น ไม่ได้อ้างถึงพ่อของเขา แต่กลับถามว่า “ท่านผู้อำนวยการหลิน สำหรับพวกเราที่เพิ่งเรียนจบไม่นาน หากอยากจะพัฒนาในแวดวงเศรษฐกิจดิจิทัล ท่านมีคำแนะนำอะไรบ้างครับ”

คำถามนี้ฟังดูถ่อมตนและเป็นรูปธรรม

หลินเฟิงมองเขาครู่หนึ่งแล้วครุ่นคิด “อันดับแรกต้องตั้งใจให้แน่วแน่ ทำความเข้าใจแวดวงเฉพาะอย่างลึกซึ้ง ไม่ว่าจะเป็นเทคโนโลยี รูปแบบธุรกิจ หรือนโยบาย เศรษฐกิจดิจิทัลมีขอบเขตกว้างมาก ต้องระวังความวู่วาม”

“ต่อมาก็คือให้ความสนใจกับแพลตฟอร์มอย่างดิจิทัลแวลลีย์ให้มากขึ้น ที่นี่รวบรวมบริษัทนวัตกรรมและโครงการจำนวนมากไว้ เป็นโอกาสที่ดีในการเรียนรู้และปฏิบัติงาน”

“ที่สำคัญที่สุดคือต้องมีทัศนคติแบบมองการณ์ไกล อุตสาหกรรมนี้เปลี่ยนแปลงเร็ว แต่คุณค่าที่แท้จริงต้องใช้เวลาในการตกตะกอน”

คำแนะนำของเขานั้นเป็นกลางและใช้งานได้จริง ไม่มีคำพูดที่ว่างเปล่า แม้แต่กู้ ชิงอิ๋งที่นั่งฟังอยู่ข้างๆ ก็ยังพยักหน้าเล็กน้อย

เมื่อการจิบชาใกล้จะสิ้นสุดลง หลินเฟิงได้นำกล่องของขวัญเล็กๆ ที่บรรจุเข็มกลัดหยกออกมามอบให้กู้ ชิงอิ๋ง “เมื่อครู่นี้ลืมไป นี่เป็นของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ผมนำมาให้คุณครับ”

กู้ ชิงอิ๋งรับมาอย่างประหลาดใจ เปิดกล่องออก เข็มกลัดรูปกิ่งไผ่ที่ดูอ่อนช้อยในแสงไฟของห้องชาก็ดูอ่อนโยนเป็นพิเศษ

“สวยมากค่ะ ขอบคุณค่ะ” เธอในแววตาเปี่ยมด้วยรอยยิ้ม แล้วติดเข็มกลัดเข้าที่ปกเสื้อทันที ความสง่างามของกิ่งไผ่เข้ากับบุคลิกที่สุขุมของเธอได้อย่างลงตัว

คุณแม่กู้มองดูแล้วยิ้มพยักหน้า แสดงความชื่นชมต่อรสนิยมและความตั้งใจของของขวัญชิ้นนี้

กู้ ฮั่นตงก็หัวเราะ “หลินเฟิงมีน้ำใจมาก” เขาหันไปมองลูกสาว ดวงตาเต็มไปด้วยความรัก “ชิงอิ๋ง ต่อไปต้องสนับสนุนงานของหลินเฟิงให้มากขึ้น แต่อย่าลืมเตือนเขาให้พักผ่อนด้วยนะ”

คำพูดนี้เป็นการกำชับ ราวกับว่าหลินเฟิงเป็นคนในครอบครัวแล้ว

งานเลี้ยงครอบครัวจบลงในบรรยากาศที่กลมกลืนอย่างแท้จริง

หลินเฟิงใช้ความสุขุม สติปัญญา และท่าทีที่อ่อนน้อมแต่ไม่ประหวั่นพรั่นพรึงของตนเอง คว้าการยอมรับจากผู้ใหญ่หลักของตระกูลกู้ได้สำเร็จ และยังทำให้ความเข้าใจผิดและการหยั่งเชิงของคนรุ่นเดียวกันเปลี่ยนไปเป็นความนับถือและความครุ่นคิดไม่มากก็น้อย

เมื่อหลินเฟิงและกู้ ชิงอิ๋งยืนเคียงข้างกันที่หน้าประตูคฤหาสน์เพื่อกล่าวลาผู้ใหญ่ กู้ ฮั่นตงตบไหล่หลินเฟิงแรงๆ “ต่อจากนี้ไปมาที่บ้านบ่อยๆ นะ อย่าคิดว่าตัวเองเป็นคนนอก”

ประโยคนี้เป็นการปิดท้ายงานเลี้ยงครอบครัวอย่างสมบูรณ์แบบ และยังเป็นลางบอกเหตุว่าความสัมพันธ์ระหว่างหลินเฟิงกับกู้ ชิงอิ๋ง รวมถึงความเกี่ยวข้องของเขากับอาณาจักรธุรกิจของตระกูลกู้ กำลังจะก้าวเข้าสู่ระยะใหม่

และหลินเฟิงรู้ว่าหนทางเบื้องหน้า มีทั้งความอบอุ่นทางอารมณ์ และความรับผิดชอบและความท้าทายที่ซับซ้อนยิ่งขึ้นตามมาอย่างแน่นอน