บทที่ 65: พาหญิงงามกลับบ้าน

ตอนอยู่ที่วอลล์สตรีท ลูกเล่นแบบนี้เขาเจอมาไม่น้อย

แต่ส่วนใหญ่จะเป็นในงานเลี้ยง ที่ดาราหญิงเหล่านั้นมายั่วยวนหวังอี้แบบนี้

แต่เว่ยเฟยเฟยในตอนนี้เพิ่งจะอายุสิบแปดปี ก็รู้จักลูกเล่นนี้แล้ว หวังอี้ทำได้แค่พูดว่าสุดยอด!

สุดยอดมากๆ!

แต่น่าเสียดายที่ หวังอี้ไม่ได้สนใจเว่ยเฟยเฟยมากนัก ถึงแม้ว่าเธอจะสวยระดับ 90 กว่าคะแนนก็ตาม

ดังนั้นหวังอี้จึงโบกมือไปมา พนักงานเสิร์ฟก็รีบเข้ามา โค้งตัวแล้วกล่าวว่า

“คุณหวังคะ มีอะไรให้รับใช้คะ?”

“มานี่หน่อย ช่วยเอาเครื่องดื่มมาให้เพื่อนนักเรียนคนนี้แก้วหนึ่ง”

“เครื่องดื่มอะไรดีคะ?” พนักงานเสิร์ฟยิ้มถาม

เว่ยเฟยเฟยก็ดีใจจนยิ้มกว้าง เต็มไปด้วยความคาดหวัง

หวังอี้สั่งเครื่องดื่มให้เธอโดยเฉพาะ แถมยังสั่งให้เธอคนเดียวด้วย แม้แต่ซ่งซือหนิงก็ยังไม่มี!

หรือว่าเขาจะสนใจเธอเหมือนกัน เป็นการส่งสัญญาณให้เธอ?

เรื่องนี้ทำให้เว่ยเฟยเฟยดีใจจนยิ้มกว้าง การกระทำยิ่งกล้าขึ้น ขาเรียวยาวขาวผ่องทั้งข้าง ยื่นไปบนร่างของหวังอี้โดยตรง

สายตาที่มองไปยังหวังอี้ ยิ่งเย้ายวนจนบอกไม่ถูก

แต่คาดไม่ถึงว่าหวังอี้จะมองไปที่เว่ยเฟยเฟย แล้วเอ่ยปากเรียบๆ “ชาเขียว!”

“ชาเขียว?”

พนักงานเสิร์ฟชะงักไป จากนั้นก็รีบพยักหน้า “ได้ค่ะ กรุณารอสักครู่”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของทุกคนต่างก็เปลี่ยนไปอย่างน่าดูชม ได้สติกลับมาในทันที กลั้นหัวเราะอย่างสุดความสามารถ

ส่วนเว่ยเฟยเฟยนั้นใบหน้าแดงก่ำไปหมด มีหรือที่เธอจะไม่รู้ความหมายของหวังอี้?

ทำได้แค่ค่อยๆ ดึงขากลับมาอย่างขุ่นเคือง ใบหน้ามืดครึ้ม แต่ในใจกลับไม่สามารถเกลียดหวังอี้ได้ลง

กระทั่งยังคิดที่จะเปลี่ยนวิธีอื่น จะพิชิตใจหวังอี้ได้อย่างไร จะเอาอกเอาใจหวังอี้ได้อย่างไร!

ช่วยไม่ได้ เธอกับซุนเหวินเป็นคนประเภทเดียวกัน ยอมที่จะถูกเทพบุตรทำร้าย ก็ไม่อยากจะให้คนซื่อๆ มายกยอ

“นายนะ!”

ซ่งซือหนิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้ อารมณ์ดีขึ้นมาก ความคิดของเว่ยเฟยเฟย เธอรู้ดีอยู่แล้ว

จากนั้นก็แกะกุ้งตัวหนึ่งด้วยมือของตัวเอง จิ้มซอสที่หวังอี้ชอบกินที่สุด แล้วป้อนให้หวังอี้

ภาพนี้ทำให้ทุกคนรู้สึกเปรี้ยวในใจอย่างยิ่ง เว่ยเฟยเฟยยิ่งมีสีหน้าซับซ้อน อิจฉา ริษยา และชิงชัง

ส่วนจ้าวรุ่ย โกรธจนหน้าเขียวคล้ำ ทำได้แค่กอดขวดเหมาไถไว้ ดื่มแก้วแล้วแก้วเล่าอย่างไม่หยุดหย่อน

ในไม่ช้า พนักงานเสิร์ฟก็นำชาเขียวมาวางไว้หน้าเว่ยเฟยเฟย

“ขอบคุณนะหวังอี้ที่สั่งเครื่องดื่มให้ฉัน”

เว่ยเฟยเฟยมองหวังอี้ ยิ้มอย่างเย้ายวน กลับไม่โกรธเลยแม้แต่น้อย

ในดวงตาที่ลุ่มลึกยิ่งแฝงไปด้วยความมุ่งมั่นที่ไม่อาจเข้าใจได้

เหมือนกับกำลังจะพูดว่า ฉันนี่แหละชาเขียว แล้วฉันก็จะยั่วยวนนายให้ได้!

ถึงแม้ว่าเว่ยเฟยเฟยจะอายุสิบแปดปี แต่ก็เข้าใจผู้ชายเป็นอย่างดี เลี้ยงตัวสำรองไว้มากมาย

เพียงแต่ว่าเอาแต่ใช้ประโยชน์จากตัวสำรองเหล่านั้น แต่มือก็ยังไม่ยอมให้อีกฝ่ายแตะต้อง เป็นแค่เครื่องมืออย่างแท้จริง

ดังนั้นเว่ยเฟยเฟยจึงคิดว่า ขอเพียงแค่เธอร้อนแรงพอ รุกหนักพอ ถึงแม้จะแสดงออกว่าตัวเองเป็นชาเขียว ก็ยังคงมีความหวังที่จะได้รับการโปรดปรานจากหวังอี้

เพราะผู้ชายชอบของบริสุทธิ์ แต่ก็ปฏิเสธของยั่วไม่ได้

เรื่องนี้ทำให้หวังอี้พูดไม่ออกจริงๆ ซ่งซือหนิงยิ่งขมวดคิ้วเล็กน้อย

เรื่องวุ่นวายเรื่องชาเขียว ก็จบลงไปอย่างรวดเร็ว

หลังจากนั้น ทุกคนก็ชนแก้วกันไปมา สนุกสนานอย่างยิ่ง

แต่ดื่มไปดื่มมา ก็ค่อนข้างเมาขึ้นมา บางคนก็ทรงตัวไม่อยู่แล้ว ยิ่งมีบางคนไปอ้วกในห้องน้ำ...

ล้วนเป็นกลุ่มนักเรียนมัธยมปลายที่เพิ่งจะจบมา ดื่มจนเป็นแบบนี้ก็เป็นเรื่องปกติ

โดยทั่วไปแล้ว ตอนมัธยมปลายทุกคนคอไม่แข็งเท่าไหร่ กระทั่งหลายคนไม่เคยดื่มเลยด้วยซ้ำ แต่พอเข้ามหาวิทยาลัยก็จะค่อยๆ ฝึกฝนจนเก่งขึ้นเอง...

“ทำไมรู้สึกว่าหายไปคนหนึ่งนะ?”

ในตอนนั้นเองมีคนเอ่ยปากขึ้น รู้สึกว่าไม่ค่อยถูกต้อง

“หายไปเหรอ? ไม่ได้หายนะ นับดูสิ!”

“หนึ่งสองสาม... ห้าหกเจ็ด... สิบห้า สิบหก... ยี่สิบสอง ยี่สิบสาม บวกฉันอีกคนยี่สิบสี่! เอ๊ะ หายไปจริงๆ ด้วย?”

“หายไปคนหนึ่งจริงๆ ทุกคนดูคนข้างๆ สิ หายไปใคร?”

ดังนั้นทุกคนจึงพากันมองไปรอบๆ เริ่มตามหา

ดื่มกันอย่างสนุกสนาน ไม่ได้สังเกตเลยว่าหายไปคนหนึ่ง

“ใครกรนวะ เหมือนจะดังมาจากใต้โต๊ะ!”

ในตอนนั้นเอง หานหมิงก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น สีหน้าซับซ้อน

คนทั้งโต๊ะต่างก็ชะงักไป พากันก้มหน้าลงไปหา

“ฮ่าๆๆๆ คือจ้าวรุ่ยนี่เอง! เจ้าหมอนี่ไม่รู้ว่าเมาไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ไปนอนกอดขาโต๊ะอยู่ใต้โต๊ะ! แถมยังกรนอีกด้วย!”

หัวหน้าห้องกล่าวพร้อมรอยยิ้ม รู้สึกว่ามันช่างไร้สาระสิ้นดี

“ว่าแล้วทำไมไม่เห็นจ้าวรุ่ยพูดเลย ที่แท้ก็เป็นอย่างนี้นี่เอง”

“เมื่อกี้ตอนฉันกลับมา เหยียบโดนของนุ่มๆ อย่างหนึ่ง คงจะไม่ใช่จ้าวรุ่ยใช่ไหม?”

เฮ่อเจียชางอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น สีหน้าซับซ้อนถึงขีดสุด

วันนี้ของเขาก็เมาได้ที่แล้วเหมือนกัน

ทุกคนต่างก็พูดไม่ออกไปตามๆ กัน

“เรื่องมันเป็นซะอย่างนี้!”

เฮ่อเจียชางส่ายหน้า รีบลากจ้าวรุ่ยออกมาจากใต้โต๊ะ แล้ววางไว้ข้างๆ

สุดท้าย งานเลี้ยงก็จบลง หวังอี้เป็นคนจ่ายเงิน

1.03 ล้าน!

เฉลี่ยคนละสองหมื่นกว่า!

ส่วนใหญ่เป็นเพราะสั่งเมนูเด็ดราคาแพงกับเหล้าไปเยอะ

เมื่อเห็นบิลราคาสูงเสียดฟ้าเช่นนี้ เพื่อนร่วมชั้นทุกคนต่างก็ชะงักไป เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนค่อนข้างเขินอาย

โรงแรมห้าดาวค่าใช้จ่ายสูง แต่ก็ไม่คิดว่าจะสูงขนาดนี้

หวังอี้ยิ้มบางๆ รูดบัตรโดยตรง ชำระเงิน

“พี่อี้ ขอโทษนะ พวกเราก็ไม่คิดว่าคืนนี้จะแพงขนาดนี้!”

หัวหน้าห้องอดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากขึ้น ใบหน้าแดงก่ำ

“ใช่แล้ว ขอโทษจริงๆ นะ แบบนี้แล้วกัน ติดบัญชีไว้ก่อน รอให้พวกเราทำงานแล้ว จะคืนให้”

“ใช่ๆ แพงขนาดนี้ ล้านกว่า จะให้นายรับผิดชอบคนเดียวได้อย่างไร!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวังอี้ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ในใจซาบซึ้งอย่างยิ่ง

เพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้เพิ่งจะจบมัธยมปลาย ก็เสนอที่จะแชร์กัน ถึงแม้จะต้องเป็นหนี้สองหมื่น ก็ถือว่าไม่เลวเลยจริงๆ

“แค่ล้านเดียวเอง เงินเล็กน้อย ทุกคนไม่ต้องเกรงใจ มื้อนี้บอกไว้แล้วว่าฉันเลี้ยงเอง!”

หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม ไม่ได้ใส่ใจเลยแม้แต่น้อย

1 ล้านสำหรับเขาแล้ว ก็แค่หนึ่งในล้านส่วนของทรัพย์สินของเขา ประมาณเท่ากับเงินหนึ่งเฟินของคนธรรมดา!

หวังอี้จะไปใส่ใจได้อย่างไร?

แค่เล่นหุ้นครั้งเดียว ก็มีรายรับเป็นร้อยล้านแล้ว

“ใช่แล้ว เพื่อนร่วมชั้นกันทั้งที ทุกคนไม่ต้องเกรงใจหรอก” ซ่งซือหนิงก็กล่าวพร้อมรอยยิ้มเช่นกัน

“ในเมื่อพี่อี้กับดาวโรงเรียนพูดแบบนี้แล้ว งั้นพวกเราก็ขอขอบคุณพี่อี้ที่เลี้ยง! ต่อไปหากมีเรื่องอะไรที่ต้องใช้พวกเรา บอกได้เลยนะ!”

“ใช่เลย หากมีความต้องการใดๆ ยินดีรับใช้เสมอ”

ทุกคนต่างก็กล่าว

เพื่อนร่วมชั้นเหล่านี้ ส่วนใหญ่ก็ยังไม่เลว

แน่นอนว่า ก็มีบางคนที่มีเจตนาแอบแฝงอยู่บ้าง

โลกใบนี้ก็เป็นเช่นนี้แหละ ไม่ใช่มีแค่ขาวกับดำ กลับกัน ส่วนใหญ่จะอยู่ก้ำกึ่งระหว่างขาวกับดำ

หลังจากนั้น ทุกคนก็ทยอยจากไป

หวังอี้และซ่งซือหนิงก็ขับรถบูกัตติ เวย์รอนจากไปเช่นกัน แต่หวังอี้ดื่มเหล้า คนขับจึงเป็นซ่งซือหนิง

ส่วนเว่ยเฟยเฟยเดินออกมาเป็นคนสุดท้าย เมื่อเห็นหวังอี้และซ่งซือหนิงจากไปแล้ว ไม่มีโอกาสจริงๆ ถึงได้ขึ้นรถแท็กซี่ไปอย่างอาลัยอาวรณ์

คืนนี้ ทั้งสองคนไม่ได้กลับไปที่หมู่บ้านจิ่งย่วน แต่กลับไปที่โครงการปี้ไห่เทียนสี่

โครงการปี้ไห่เทียนสี่อยู่ใกล้กับโรงแรมตงไห่มากกว่า สภาพแวดล้อมก็ดีกว่า

เมื่อมองดูโครงการปี้ไห่เทียนสี่ที่หรูหรา ซ่งซือหนิงก็ประหลาดใจอยู่บ้าง

ความยากจนจำกัดจินตนาการของเธอจริงๆ แต่ก็แค่นั้นแหละ

สำหรับวัตถุแล้ว ซ่งซือหนิงไม่ได้มีความปรารถนาอะไรมากนัก

ทัศนคติในการใช้ชีวิตของเธอก็เป็นเช่นนี้ ไม่ต้องร่ำรวยมหาศาล พอใช้ก็พอแล้ว ปลอดภัยก็พอแล้ว

“ชอบไหมซือหนิง?” หวังอี้กล่าวพร้อมรอยยิ้ม

“ไม่ชอบ” ซ่งซือหนิงส่ายหน้า

“แล้วเธอชอบอะไร?” หวังอี้ประหลาดใจอยู่บ้าง ยังมีเด็กผู้หญิงที่ไม่ชอบบ้านหลังใหญ่อีกเหรอ

“ฉันชอบ...” ซ่งซือหนิงยิ้มอย่างลึกลับ เดินเข้ามาข้างหน้า มองดูดวงตาของหวังอี้ กล่าวอย่างลึกซึ้ง “นาย!”

โอ้โห! โดนจีบกลับซะงั้น!

หวังอี้เย้ยหยันออกมา แล้วโอบกอดซ่งซือหนิงไว้ จุมพิต

หลังจากนั้นทั้งสองคนก็เดินเข้าห้องนอนไปด้วยกัน